Mahābhārata · Adhyāya 1.219
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.219.1
वृत्ते स्वयंवरे चैव राजानः सर्व एव ते ।
यथागतं विप्रजग्मुर्विदित्वा पाण्डवान्वृतान् ॥ १.२१९.१ ॥
Als das Svayaṃvara beendet war, zogen alle diese Könige, nachdem sie erfahren hatten, dass die Pāṇḍavas erwählt worden waren, so ab, wie sie gekommen waren.
1.219.2
अथ दुर्योधनो राजा विमना भ्रातृभिः सह ।
अश्वत्थाम्ना मातुलेन कर्णेन च कृपेण च ॥ १.२१९.२ ॥
Da zog König Duryodhana, niedergeschlagen, mit seinen Brüdern, Aśvatthāman, seinem Onkel mütterlicherseits, Karṇa und Kṛpa ab.
1.219.3
विनिवृत्तो वृतं दृष्ट्वा द्रौपद्या श्वेतवाहनम् ।
तं तु दुःशासनोऽव्रीडो मन्दंमन्दमिवाब्रवीत् ॥ १.२१९.३ ॥
Duḥśāsana, schamlos, kehrte um, nachdem er gesehen hatte, dass Draupadī den Weißrossigen erwählt hatte, und sprach zu ihm gleichsam sanft.
1.219.4
यद्यसौ ब्राह्मणो न स्याद्विन्देत द्रौपदीं न सः ।
न हि तं तत्त्वतो राजन्वेद कश्चिद्धनंजयम् ॥ १.२१९.४ ॥
Wäre er kein Brahmane, hätte er Draupadī nicht gewonnen. In Wahrheit, o König, kennt niemand Dhanaṃjaya wirklich.
1.219.5
दैवं च परमं मन्ये पौरुषं चाप्यनर्थकम् ।
धिगस्तु पौरुषं मन्त्रं यद्धरन्तीह पाण्डवाः ॥ १.२१९.५ ॥
Ich halte das Schicksal für das Höchste, und menschliche Anstrengung ist ebenfalls nutzlos. Schande über diese menschliche Anstrengung und diesen Rat, durch die die Pāṇḍavas hier den Preis davontragen!
1.219.6
बध्वा चक्षूंषि नः पार्था राज्ञां च द्रुपदात्मजाम् ।
उद्वाह्य राज्ञां तैर्न्यस्तो वामः पादः पृथासुतैः ॥ १.२१९.६ ॥
Die Söhne Pṛthās haben uns die Augen verbunden, die Tochter Drupadas als Ehefrau fortgeführt und ihren linken Fuß auf die Könige gesetzt.
1.219.7
विमुक्ताः कथमेतेन जतुवेश्मविर्भुजः ।
अस्माकं पौरुषं सत्वं बुद्धिश्चापि गता ततः ॥ १.२१९.७ ॥
Wie wurden sie befreit, die durch ihn dem Lackhaus entkamen? Da schwanden auch unsere männliche Kraft, unser Mut und unser Verstand.
1.219.8
वयं हता मातुलाद्य विश्वस्य च पुरोचनम् ।
अदग्ध्वा पाण्डवानेतान्स्वयं दग्धो हुताशने ॥ १.२१९.८ ॥
Onkel, heute sind wir vernichtet, und ebenso der vertrauenswürdige Purochana. Ohne diese Pāṇḍavas verbrannt zu haben, verbrannte er selbst im Feuer.
1.219.9
मत्तो मातुल मन्येऽहं पाण्डवा बुद्धिमत्तराः ।
तेषां नास्ति भयं मृत्योर्मुक्तानां जतुवेश्मनः ॥ १.२१९.९ ॥
Onkel, ich glaube, die Pāṇḍavas sind klüger als ich. Für die aus dem Lackhaus Befreiten gibt es keine Todesfurcht.
1.219.10
एवं संभाषमाणास्ते निन्दन्तश्च पुरोचनम् ।
पञ्चपुत्रां किरातीं च विदुरं च महामतिम् ॥ १.२१९.१० ॥
So redend schmähten sie Purochana, die Kirāta-Frau, Mutter von fünf Söhnen, und auch den großgesinnten Vidura.
1.219.11
विविशुर्हास्तिनपुरं दीना विगतचेतसः ॥ १.२१९.११ ॥
Elend und mit verwirrtem Sinn betraten sie Hāstinapura.
1.219.12
त्रस्ता विगतसंकल्पा दृष्ट्वा पार्थान्महौजसः ।
मुक्तान्हव्यभुजश्चैव संयुक्तान्द्रुपदेन च ॥ १.२१९.१२ ॥
Verängstigt und ihres Entschlusses beraubt, als sie die mächtigen Söhne der Pṛthā befreit und mit Drupada verbunden sahen.
1.219.13
धृष्टद्युम्नं तु संचिन्त्य तथैव च शिखण्डिनम् ।
द्रुपदस्यात्मजांश्चान्यान्सर्वयुद्धविशारदान् ॥ १.२१९.१३ ॥
Nachdem sie Dhṛṣṭadyumna, ebenso Śikhaṇḍin und die anderen Söhne Drupadas, alle im Kriegswesen erfahren, bedacht hatten.
1.219.14
विदुरस्त्वथ ताञ्श्रुत्वा द्रौपद्या पाण्डवान्वृतान् ।
व्रीडितान्धार्तराष्ट्रांश्च भग्नदर्पानुपागतान् ॥ १.२१९.१४ ॥
Da hörte Vidura, dass Draupadī die Pāṇḍavas erwählt hatte, und dass die Söhne Dhṛtarāṣṭras beschämt und mit gebrochenem Stolz zurückgekehrt waren.
1.219.15
ततः प्रीतमनाः क्षत्ता धृतराष्ट्रं विशांपते ।
उवाच दिष्ट्या कुरवो वर्ध्त इति विस्मितः ॥ १.२१९.१५ ॥
Da sprach Vidura, froh gestimmt und verwundert, zu Dhṛtarāṣṭra: »O Herr der Menschen, zum Glück gedeihen die Kurus.«
1.219.16
वैचित्रवीर्यस्तु नृपो निशम्य विदुरस्य तत् ।
अब्रवीत्परमप्रीतो दिष्ट्या दिष्ट्येति भारत ॥ १.२१९.१६ ॥
Der König, Sohn Vicitravīryas, hörte diese Worte Viduras und sprach hocherfreut: »Zum Glück! Zum Glück!« O Bhārata.
1.219.17
मन्यते स वृतं पुत्रं ज्येष्ठं द्रुपदकन्यया ।
दुर्योधनमविज्ञानात्प्रज्ञाचक्षुर्नरेश्वरः ॥ १.२१९.१७ ॥
Jener König, der Weisheitsäugige, glaubt aus Unwissenheit, dass Drupadas Tochter seinen ältesten Sohn Duryodhana erwählt hat.
1.219.18
अथ त्वाज्ञापयामास द्रौपद्या भूषणं बहु ।
आनीयतां वै कृष्णेति पुत्रं दुर्योधनं तदा ॥ १.२१९.१८ ॥
Dann befahl er, viele Schmucksachen für Draupadī zu bringen: »Man bringe Kṛṣṇā«, und dann auch seinen Sohn Duryodhana.
1.219.19
अथ स्म पश्चाद्विदुर आचख्यावम्बिकात्मजम् ।
कौरव्या इति सामान्यान्न मन्येथास्तवात्मजान् ॥ १.२१९.१९ ॥
Dann sprach Vidura zum Sohn der Ambikā: 'Betrachte deine Söhne nicht als getrennt, nur weil sie den gemeinsamen Namen Kauravyas tragen.'
1.219.20
वर्धन्त इति मद्वाक्याद्वर्धिताः पाण्डुनन्दनाः ।
कृष्णया संवृताः पार्था विमुक्ता राजसङ्गरात् ॥ १.२१९.२० ॥
»Mögen sie gedeihen« — durch mein Wort wurden die Söhne Pāṇḍus gefördert; vom Gelübde des Königs befreit, vereinten sich die Söhne Pṛthās mit Kṛṣṇā.
1.219.21
दिष्ट्या कुशलिनो राजन्पूजिता द्रुपदेन च ॥ १.२१९.२१ ॥
O König, glücklicherweise sind sie wohlauf und wurden von Drupada geehrt.
1.219.22
एतच्छ्रुत्वा तु वचनं विदुरस्य नराधिपः ।
आकारच्छादनार्थाय दिष्ट्यादिष्ट्येति चाब्रवीत् ॥ १.२१९.२२ ॥
Als der König diese Worte Viduras hörte, sagte er, um seine Gefühle zu verbergen: 'Glück! Glück!'
1.219.23
एवं विदुर भद्रं ते यदि जीवन्ति पाण्डवाः ।
न ममौ मे तनौ प्रीतिस्त्वद्वाक्यामृतसंभवा ॥ १.२१९.२३ ॥
'Möge es so sein, Vidura, und Glück sei mit dir. Wenn die Pāṇḍavas leben, passt die Freude, die aus deinen nektargleichen Worten entsteht, nicht in meinen Körper.'
1.219.24
साध्वाचारतया तेषां संबन्धो द्रुपदेन च ।
बभूव परमश्लाघ्यो दिष्ट्यादिष्ट्येति चाब्रवीत् ॥ १.२१९.२४ ॥
Durch ihr rechtschaffenes Verhalten wurde ihr Bündnis mit Drupada höchst lobenswert. 'Glück! Glück!' sagte er.
1.219.25
अन्ववाये वसोर्जातः प्रवरे मात्स्यके कुले ।
वृत्तविद्यातपोवृद्धः पार्थिवानां च संमतः ॥ १.२१९.२५ ॥
Geboren im Geschlecht des Vasu, in der vortrefflichen Sippe der Mātsyaka, im Wandel, Wissen und Askese gereift, bei den Königen geachtet.
1.219.26
पुत्राश्चास्य तथा पौत्राः सर्वे सुचरितव्रताः ।
तेषां संबन्धिनश्चान्ये बहवः सुमहाबलाः ॥ १.२१९.२६ ॥
Seine Söhne und ebenso seine Enkel waren alle Wahrer guter Gelübde, und ihre vielen anderen Verwandten waren sehr mächtig.
1.219.27
यथैव पाण्डोः पुत्रास्ते ततोऽप्यभ्यधिका मम ।
सेयमभ्यधिकान्येभ्यो वृत्तिर्विदुर मे मता ॥ १.२१९.२७ ॥
So wie die Söhne Pāṇḍus, so sind sie mir noch lieber als jene; dies, o Vidura, ist das Verhalten, das ich über all diese stelle.
1.219.28
या प्रीतिः पाण्डुपुत्रेषु न साऽन्यत्र ममाभिभो ।
नित्योऽयं चिन्तितः क्षत्तः सत्यं सत्येन शपे ॥ १.२१९.२८ ॥
Die Zuneigung, die ich den Söhnen Pāṇḍus entgegenbringe, findet sich nirgends sonst, o Mächtiger; diese Sorge ist beständig, o Vidura. Bei der Wahrheit schwöre ich, bei der Wahrheit.
1.219.29
यत्ते कुशलिनो वीराः पाण्डुपुत्रा महारथाः ।
मित्रवन्तोऽभवन्पुत्रा दुर्योधनमुखास्तथा ॥ १.२१९.२९ ॥
Dass die Söhne Pāṇḍus, heldenhafte große Wagenkämpfer, wohlbehalten und mit Verbündeten versehen geworden sind, ist gut für dich; und meine Söhne, angeführt von Duryodhana, sind ebenso geworden.
1.219.30
मया श्रुतं यदा वह्नेर्दग्धाः पाण्डुसुता इति ।
तदाऽदह्यं दिवारात्रं न भोक्ष्ये न स्वपामि च ॥ १.२१९.३० ॥
Als ich hörte, dass die Söhne Pāṇḍus im Feuer verbrannt seien, da brannte ich Tag und Nacht; ich werde nicht essen und auch nicht schlafen.
1.219.31
असहायाश्चं मे पुत्रा लूनपक्षा इव द्विजाः ।
तत्त्वतः शृणु मे क्षत्तः सुसहायाः सुता मम।
अद्य वै स्थिरसाम्राज्यमाचन्द्रार्कं ममाभवत् ॥ १.२१९.३१ ॥
Meine Söhne sind ohne Verbündete, wie Vögel mit gestutzten Flügeln. Höre mir wahrhaftig zu, o Vidura: Meine Söhne haben gute Verbündete. Heute ist meine Herrschaft gefestigt, solange Mond und Sonne bestehen.
1.219.32
को हि द्रुपदमासाद्य मित्रं क्षत्तः सबान्धवम् ।
न बुभूषेद्भवेनार्थी गतश्रीरपि पार्थिवः ॥ १.२१९.३२ ॥
O Vidura, welcher König, selbst wenn er seinen Glanz verloren hat, würde nicht Wohlstand begehren, wenn er Drupada als Freund mit seinen Verwandten gewinnt?
1.219.33
तं तथा भाषमाणं तु विदुरः प्रत्यभाषत ।
नित्यं भवतु ते बुद्धिरेषा राजञ्छतं समाः।
इत्युक्त्वा प्रययौ राजन्विदुरः स्वं निवेशनम् ॥ १.२१९.३३ ॥
Ihm, der so sprach, antwortete Vidura: O König, möge diese deine Einsicht immer hundert Jahre bleiben. Nachdem er dies gesagt hatte, o König, ging Vidura in seine eigene Wohnung.
1.219.34
ततो दुर्योधनश्चापि राधेयश्च विशांपते ।
धृतराष्ट्रमुपागम्य वचोऽब्रूतामिदं तदा ॥ १.२१९.३४ ॥
Da, o Herr der Menschen, traten Duryodhana und Karṇa, der Sohn der Rādhā, zu Dhṛtarāṣṭra und sprachen diese Worte.
1.219.35
सन्निधौ विदुरस्य त्वां दोषं वक्तुं न शक्नुवः ।
विविक्तमिति वक्ष्यावः किं तवेदं चिकीर्षितम् ॥ १.२१९.३५ ॥
In Gegenwart Viduras können wir dir deinen Fehler nicht vorhalten. Wir werden unter vier Augen sprechen. Was beabsichtigst du damit?
1.219.36
सपत्नवृद्धिं यत्तात मन्यसे वृद्धिमात्मनः ।
अभिष्टौषि च यत्क्षत्तुः समीपे द्विपदांवर ॥ १.२१९.३६ ॥
Vater, du hältst das Wachsen deiner Feinde für dein eigenes Wachsen und lobst sie in Gegenwart Viduras, o Bester der Menschen.
1.219.37
अन्यस्मिन्नृप कर्तव्ये त्वमन्यत्कुरुषेऽनघ ।
तेषां बलविघातो हि कर्तव्यस्तात नित्यशः ॥ १.२१९.३७ ॥
O sündloser König, in einer Pflicht tust du etwas anderes. Lieber Sohn, die Vernichtung ihrer Stärke muss stets geschehen.
1.219.38
ते वयं प्राप्तकालस्य चिकीर्षां मन्त्रयामहे ।
यथा नो न ग्रसेयुस्ते सपुत्रबलबान्धवान् ॥ १.२१९.३८ ॥
Wir beraten, was zur rechten Zeit zu tun ist, damit sie uns nicht samt unseren Söhnen, unserer Macht und unseren Verwandten verschlingen.