மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.219
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.219.1
वृत्ते स्वयंवरे चैव राजानः सर्व एव ते ।
यथागतं विप्रजग्मुर्विदित्वा पाण्डवान्वृतान् ॥ १.२१९.१ ॥
சுயம்வரம் முடிந்தபோது, பாண்டவர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர் என்பதை அறிந்து, அரசர்கள் அனைவரும் வந்த வழியே திரும்பிச் சென்றனர்.
1.219.2
अथ दुर्योधनो राजा विमना भ्रातृभिः सह ।
अश्वत्थाम्ना मातुलेन कर्णेन च कृपेण च ॥ १.२१९.२ ॥
பின்னர் அரசன் துரியோதனன், மனம் வருந்தியவனாக, தன் சகோதரர்களுடனும், அசுவத்தாமனுடனும், மாமன் (சகுனி), கர்ணன், கிருபருடனும் சென்றான்.
1.219.3
विनिवृत्तो वृतं दृष्ट्वा द्रौपद्या श्वेतवाहनम् ।
तं तु दुःशासनोऽव्रीडो मन्दंमन्दमिवाब्रवीत् ॥ १.२१९.३ ॥
திரௌபதியால் வெள்ளைக் குதிரைகளை உடைய அர்ஜுனன் வரிக்கப்பட்டதைக் கண்டு திரும்பிய வெட்கமற்ற துச்சாசனன் அவனிடம் மெல்லமெல்லப் பேசினான்.
1.219.4
यद्यसौ ब्राह्मणो न स्याद्विन्देत द्रौपदीं न सः ।
न हि तं तत्त्वतो राजन्वेद कश्चिद्धनंजयम् ॥ १.२१९.४ ॥
அவன் பிராமணனாக இல்லாதிருந்தால் திரௌபதியை அடைந்திருக்க மாட்டான். அரசே, உண்மையில் தனஞ்சயனை யாரும் அறியவில்லை.
1.219.5
दैवं च परमं मन्ये पौरुषं चाप्यनर्थकम् ।
धिगस्तु पौरुषं मन्त्रं यद्धरन्तीह पाण्डवाः ॥ १.२१९.५ ॥
விதியே உயர்ந்தது என்று நான் கருதுகிறேன்; முயற்சியும் பயனற்றது. பாண்டவர்கள் இங்கு எடுத்துச் செல்லும் அத்தகைய முயற்சியையும் ஆலோசனையையும் சபிக்கிறேன்.
1.219.6
बध्वा चक्षूंषि नः पार्था राज्ञां च द्रुपदात्मजाम् ।
उद्वाह्य राज्ञां तैर्न्यस्तो वामः पादः पृथासुतैः ॥ १.२१९.६ ॥
பிருதையின் மகன்கள் எங்கள் கண்களைக் கட்டி, அரசர்களின் முன்னிலையில் துருபதன் மகளை மணந்து கொண்டு சென்று, அரசர்களின் மேல் தங்கள் இடது காலை வைத்தனர்.
1.219.7
विमुक्ताः कथमेतेन जतुवेश्मविर्भुजः ।
अस्माकं पौरुषं सत्वं बुद्धिश्चापि गता ततः ॥ १.२१९.७ ॥
அரக்கு மாளிகையிலிருந்து தப்பிய அவர்கள் இவனால் எப்படி விடுபட்டனர்? அப்போது எங்கள் ஆண்மையும், துணிவும், அறிவும் கூட அழிந்து போயின.
1.219.8
वयं हता मातुलाद्य विश्वस्य च पुरोचनम् ।
अदग्ध्वा पाण्डवानेतान्स्वयं दग्धो हुताशने ॥ १.२१९.८ ॥
மாமா, இன்று நாம் அழிந்தோம்; நம்பிக்கையாளன் புரோசனனும் அழிந்தான். இந்தப் பாண்டவர்களை எரிக்காமல் அவனே தீயில் எரிந்தான்.
1.219.9
मत्तो मातुल मन्येऽहं पाण्डवा बुद्धिमत्तराः ।
तेषां नास्ति भयं मृत्योर्मुक्तानां जतुवेश्मनः ॥ १.२१९.९ ॥
மாமா, பாண்டவர்கள் என்னை விட அறிவுடையவர்கள் என்று நான் நினைக்கிறேன். அரக்கு மாளிகையிலிருந்து விடுபட்ட அவர்களுக்கு மரணத்தின் பயம் இல்லை.
1.219.10
एवं संभाषमाणास्ते निन्दन्तश्च पुरोचनम् ।
पञ्चपुत्रां किरातीं च विदुरं च महामतिम् ॥ १.२१९.१० ॥
இவ்வாறு உரையாடியபடி அவர்கள் புரோசனனையும், ஐந்து மகன்களின் தாயான கிராத பெண்ணையும், மகாமதியான விதுரரையும் நிந்தித்தனர்.
1.219.11
विविशुर्हास्तिनपुरं दीना विगतचेतसः ॥ १.२१९.११ ॥
துயருற்று மனம் தளர்ந்தவர்களாய் அவர்கள் ஹஸ்தினாபுரத்தில் நுழைந்தனர்.
1.219.12
त्रस्ता विगतसंकल्पा दृष्ट्वा पार्थान्महौजसः ।
मुक्तान्हव्यभुजश्चैव संयुक्तान्द्रुपदेन च ॥ १.२१९.१२ ॥
மகா வலிமை கொண்ட பிருதையின் மகன்கள் விடுபட்டு, துருபதனுடன் இணைந்திருப்பதைக் கண்டு அவர்கள் அஞ்சி, உறுதி இழந்தனர்.
1.219.13
धृष्टद्युम्नं तु संचिन्त्य तथैव च शिखण्डिनम् ।
द्रुपदस्यात्मजांश्चान्यान्सर्वयुद्धविशारदान् ॥ १.२१९.१३ ॥
திருஷ்டத்யும்னனையும், அவ்வாறே சிகண்டியையும், துருபதனின் மற்ற மகன்களையும், எல்லாப் போர்களிலும் வல்லவர்களையும் எண்ணி (அவர்கள் அஞ்சினர்).
1.219.14
विदुरस्त्वथ ताञ्श्रुत्वा द्रौपद्या पाण्डवान्वृतान् ।
व्रीडितान्धार्तराष्ट्रांश्च भग्नदर्पानुपागतान् ॥ १.२१९.१४ ॥
பின்னர் விதுரர் திரௌபதியால் பாண்டவர்கள் வரிக்கப்பட்டதையும், திருதராட்டிரனின் மகன்கள் வெட்கித் தலை குனிந்து, கர்வம் அழிந்து திரும்பி வந்ததையும் கேட்டார்.
1.219.15
ततः प्रीतमनाः क्षत्ता धृतराष्ट्रं विशांपते ।
उवाच दिष्ट्या कुरवो वर्ध्त इति विस्मितः ॥ १.२१९.१५ ॥
பின்னர் மகிழ்ந்த மனத்துடன் விதுரர், வியப்புற்று திருதராட்டிரனிடம், "ஓ மன்னா, நல்லூழால் குருக்கள் செழிக்கின்றனர்" என்றார்.
1.219.16
वैचित्रवीर्यस्तु नृपो निशम्य विदुरस्य तत् ।
अब्रवीत्परमप्रीतो दिष्ट्या दिष्ट्येति भारत ॥ १.२१९.१६ ॥
விசித்திரவீரியனின் மகனாகிய அரசன் விதுரரின் அந்தச் சொல்லைக் கேட்டு மிகவும் மகிழ்ந்து, "நல்லூழ்! நல்லூழ்!" என்று சொன்னான், ஓ பரதா.
1.219.17
मन्यते स वृतं पुत्रं ज्येष्ठं द्रुपदकन्यया ।
दुर्योधनमविज्ञानात्प्रज्ञाचक्षुर्नरेश्वरः ॥ १.२१९.१७ ॥
அவ்வரசன், அறிவுக்கண்ணன், அறியாமையால் துருபதனின் மகள் தன் மூத்த மகன் துரியோதனனை வரித்ததாக எண்ணுகிறான்.
1.219.18
अथ त्वाज्ञापयामास द्रौपद्या भूषणं बहु ।
आनीयतां वै कृष्णेति पुत्रं दुर्योधनं तदा ॥ १.२१९.१८ ॥
பின்னர் அவன் திரௌபதிக்காக நிறைய அணிகலன்களைக் கொண்டு வரும்படி கட்டளையிட்டான்; "கிருஷ்ணையை அழையுங்கள்" என்றும், அப்போது மகன் துரியோதனனை அழையுங்கள் என்றும்.
1.219.19
अथ स्म पश्चाद्विदुर आचख्यावम्बिकात्मजम् ।
कौरव्या इति सामान्यान्न मन्येथास्तवात्मजान् ॥ १.२१९.१९ ॥
பின்னர் விதுரர் அம்பிகையின் மகனிடம் கூறினார்: 'கௌரவ்யர்கள் என்ற பொதுப் பெயரால் உங்கள் மகன்களை (பாண்டவர்களிலிருந்து) வேறுபட்டவர்களாக எண்ணாதீர்கள்.'
1.219.20
वर्धन्त इति मद्वाक्याद्वर्धिताः पाण्डुनन्दनाः ।
कृष्णया संवृताः पार्था विमुक्ता राजसङ्गरात् ॥ १.२१९.२० ॥
'வர்தந்தாம்' (வளம் பெறட்டும்) என்ற என் சொல்லால் பாண்டுவின் மகன்கள் வளர்ந்தனர். அரசனின் சபதத்திலிருந்து விடுபட்டு பிருதையின் மகன்கள் கிருஷ்ணையுடன் இணைந்தனர்.
1.219.21
दिष्ट्या कुशलिनो राजन्पूजिता द्रुपदेन च ॥ १.२१९.२१ ॥
அரசே! நல்லூழால் அவர்கள் நலமாக உள்ளனர்; துருபதனால் கௌரவிக்கப்பட்டனர்.
1.219.22
एतच्छ्रुत्वा तु वचनं विदुरस्य नराधिपः ।
आकारच्छादनार्थाय दिष्ट्यादिष्ट्येति चाब्रवीत् ॥ १.२१९.२२ ॥
விதுரரின் இந்தச் சொல்லைக் கேட்ட அரசன், தன் உணர்வை மறைப்பதற்காக, 'நல்லூழ்! நல்லூழ்!' என்றான்.
1.219.23
एवं विदुर भद्रं ते यदि जीवन्ति पाण्डवाः ।
न ममौ मे तनौ प्रीतिस्त्वद्वाक्यामृतसंभवा ॥ १.२१९.२३ ॥
'அப்படியே ஆகட்டும், விதுரா! உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும். பாண்டவர்கள் உயிருடன் இருந்தால், உன் அமுத வார்த்தைகளால் பிறந்த மகிழ்ச்சி என் உடலில் அடங்கவில்லை.'
1.219.24
साध्वाचारतया तेषां संबन्धो द्रुपदेन च ।
बभूव परमश्लाघ्यो दिष्ट्यादिष्ट्येति चाब्रवीत् ॥ १.२१९.२४ ॥
அவர்களின் நல்லொழுக்கத்தால் துருபதனுடனான அவர்களின் உறவு மிகவும் போற்றத்தக்கதாயிற்று. 'நல்லூழ்! நல்லூழ்!' என்று அவன் கூறினான்.
1.219.25
अन्ववाये वसोर्जातः प्रवरे मात्स्यके कुले ।
वृत्तविद्यातपोवृद्धः पार्थिवानां च संमतः ॥ १.२१९.२५ ॥
வசுவின் வம்சத்தில், சிறந்த மத்ஸ்ய குலத்தில் பிறந்தவன்; ஒழுக்கம், கல்வி, தவம் ஆகியவற்றில் முதிர்ந்தவன்; அரசர்களிடையே மதிக்கப்பட்டவன்.
1.219.26
पुत्राश्चास्य तथा पौत्राः सर्वे सुचरितव्रताः ।
तेषां संबन्धिनश्चान्ये बहवः सुमहाबलाः ॥ १.२१९.२६ ॥
அவனுடைய மகன்களும் பேரன்களும் அனைவரும் நல்ல விரதங்களை கடைப்பிடிப்பவர்கள்; அவர்களுடைய உறவினர்கள் பலரும் மிகுந்த வலிமை படைத்தவர்கள்.
1.219.27
यथैव पाण्डोः पुत्रास्ते ततोऽप्यभ्यधिका मम ।
सेयमभ्यधिकान्येभ्यो वृत्तिर्विदुर मे मता ॥ १.२१९.२७ ॥
பாண்டுவின் மகன்கள் எப்படியோ, அப்படியே அவர்கள் எனக்கு அவர்களை விட இன்னும் அதிகமானவர்கள். விதுரா, என் நடத்தை இவர்களைவிட மேலானதாகக் கருதப்பட்டது.
1.219.28
या प्रीतिः पाण्डुपुत्रेषु न साऽन्यत्र ममाभिभो ।
नित्योऽयं चिन्तितः क्षत्तः सत्यं सत्येन शपे ॥ १.२१९.२८ ॥
பாண்டுவின் மகன்கள் மீது எனக்குள்ள அன்பு வேறெங்கும் இல்லை, ஓ வல்லவனே. விதுரா, இந்தக் கவலை எப்போதும் இருக்கிறது; உண்மையின் மீது உண்மையாகவே சத்தியம் செய்கிறேன்.
1.219.29
यत्ते कुशलिनो वीराः पाण्डुपुत्रा महारथाः ।
मित्रवन्तोऽभवन्पुत्रा दुर्योधनमुखास्तथा ॥ १.२१९.२९ ॥
பாண்டுவின் மகன்களான வீரமிகு மகாரதர்கள் நல்ல நிலையில் நண்பர்களைக் கொண்டவர்களானது உனக்கு நலமே; என் மகன்களும், துரியோதனனை முன்னிட்டு, அவ்வாறே ஆனார்கள்.
1.219.30
मया श्रुतं यदा वह्नेर्दग्धाः पाण्डुसुता इति ।
तदाऽदह्यं दिवारात्रं न भोक्ष्ये न स्वपामि च ॥ १.२१९.३० ॥
பாண்டுவின் மகன்கள் நெருப்பில் எரிந்தனர் என்று நான் கேட்டபோது, நான் பகலும் இரவும் எரிந்தேன்; உண்ணவுமாட்டேன், உறங்கவுமாட்டேன்.
1.219.31
असहायाश्चं मे पुत्रा लूनपक्षा इव द्विजाः ।
तत्त्वतः शृणु मे क्षत्तः सुसहायाः सुता मम।
अद्य वै स्थिरसाम्राज्यमाचन्द्रार्कं ममाभवत् ॥ १.२१९.३१ ॥
என் மகன்கள் உதவியற்றவர்கள், இறக்கை வெட்டப்பட்ட பறவைகளைப் போல. விதுரா, உண்மையாகக் கேள், என் மகன்களுக்கு நல்ல துணைவர்கள் உள்ளனர். இன்று என் அரசாட்சி சந்திரனும் சூரியனும் உள்ளவரை நிலைபெற்றது.
1.219.32
को हि द्रुपदमासाद्य मित्रं क्षत्तः सबान्धवम् ।
न बुभूषेद्भवेनार्थी गतश्रीरपि पार्थिवः ॥ १.२१९.३२ ॥
விதுரா, துருபதனையும் அவருடைய உறவினர்களையும் நண்பராகப் பெற்றால், செல்வம் இழந்த அரசனும் கூட செழிப்பை விரும்பாமல் இருப்பானா?
1.219.33
तं तथा भाषमाणं तु विदुरः प्रत्यभाषत ।
नित्यं भवतु ते बुद्धिरेषा राजञ्छतं समाः।
इत्युक्त्वा प्रययौ राजन्विदुरः स्वं निवेशनम् ॥ १.२१९.३३ ॥
இவ்வாறு பேசிய அவனுக்கு விதுரன் பதிலளித்தான்: அரசே, உன் இந்த புத்தி எப்போதும் நூறு ஆண்டுகள் நிலைக்கட்டும். இவ்வாறு சொல்லி, அரசே, விதுரன் தன் இல்லத்திற்குச் சென்றான்.
1.219.34
ततो दुर्योधनश्चापि राधेयश्च विशांपते ।
धृतराष्ट्रमुपागम्य वचोऽब्रूतामिदं तदा ॥ १.२१९.३४ ॥
பின்னர், மக்கள் தலைவனே, துரியோதனனும் ராதையின் மகன் கர்ணனும் திருதராஷ்டிரனிடம் சென்று அப்போது இந்த சொற்களைச் சொன்னார்கள்.
1.219.35
सन्निधौ विदुरस्य त्वां दोषं वक्तुं न शक्नुवः ।
विविक्तमिति वक्ष्यावः किं तवेदं चिकीर्षितम् ॥ १.२१९.३५ ॥
விதுரன் முன்னிலையில் உன்னைக் குற்றம் சொல்ல நாங்கள் துணியவில்லை. தனிமையில் பேசுவோம். உன் இந்த நோக்கம் என்ன?
1.219.36
सपत्नवृद्धिं यत्तात मन्यसे वृद्धिमात्मनः ।
अभिष्टौषि च यत्क्षत्तुः समीपे द्विपदांवर ॥ १.२१९.३६ ॥
அப்பா, நீ எதிரிகளின் வளர்ச்சியை உன் சொந்த வளர்ச்சியாக நினைக்கிறாய்; விதுரன் முன்னிலையில் அவர்களைப் புகழ்கிறாய். மனிதரில் சிறந்தவனே.
1.219.37
अन्यस्मिन्नृप कर्तव्ये त्वमन्यत्कुरुषेऽनघ ।
तेषां बलविघातो हि कर्तव्यस्तात नित्यशः ॥ १.२१९.३७ ॥
பாவமற்ற அரசே, மற்ற கடமையில் நீ வேறொன்றைச் செய்கிறாய். அன்பனே, அவர்களின் வலிமையை அழிப்பது எப்போதும் செய்யத்தக்கதே.
1.219.38
ते वयं प्राप्तकालस्य चिकीर्षां मन्त्रयामहे ।
यथा नो न ग्रसेयुस्ते सपुत्रबलबान्धवान् ॥ १.२१९.३८ ॥
காலத்திற்கேற்ற செயலைச் செய்ய நாங்கள் ஆலோசிக்கிறோம், அவர்கள் எங்களையும் எங்கள் மக்கள், வலிமை, உறவினர்களுடன் விழுங்காதபடி.