Mahābhārata · Adhyāya 1.226
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.226.1
एवमेतन्महाप्राज्ञ यथात्थ विदुराद्य माम् ।
ममापि परमो हर्षः संबन्धेऽस्मिन्कृते प्रभो ॥ १.२२६.१ ॥
Drupada sprach: O Großweiser, so ist es, wie du es mir durch Vidura gesagt hast. O Herr, auch meine höchste Freude ist, dass diese Verbindung zustande gekommen ist.
1.226.2
गमनं चापि युक्तं स्याद्दृढमेषां महात्मनाम् ।
न तु तावन्मया युक्तमेतद्वक्तुं स्वयं गिरा ॥ १.२२६.२ ॥
Auch wäre es angemessen, dass diese großherzigen Männer gehen; doch es steht mir jetzt nicht zu, dies selbst mit meiner eigenen Stimme auszusprechen.
1.226.3
यदा तु मन्यते वीरः कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ।
भीमसेनार्जुनौ चैव यमौ च पुरुषर्षभौ ॥ १.२२६.३ ॥
Wenn der Held, Kuntīs Sohn Yudhiṣṭhira, sowie Bhīmasena und Arjuna und die Zwillinge, Stiere unter den Menschen, so denken...
1.226.4
रामकृष्णौ च धर्मज्ञौ तदा गच्छन्तु पाण्डवाः ।
एतौ हि पुरुषव्याघ्रावेषां प्रियहिते रतौ ॥ १.२२६.४ ॥
Dann sollen Rāma und Kṛṣṇa, Kenner des Dharma, mit den Pāṇḍavas gehen, denn diese beiden Tiger unter den Menschen sind ihrem Wohl und Glück ergeben.
1.226.5
परवन्तो वयं राजंस्त्वयि सर्वे सहानुगाः ।
यथा वक्ष्यसि नः प्रीत्या तत्करिष्यामहे वयम् ॥ १.२२६.५ ॥
O König, wir alle sind von dir abhängig, samt unseren Gefolgsleuten; was du uns aus Zuneigung sagst, das werden wir tun.
1.226.6
ततोऽब्रवीद्वासुदेवो गमनं रोचते मम ।
यथा वा मन्यते राजा द्रुपदः सर्वधर्मवित् ॥ १.२२६.६ ॥
Da sprach Vāsudeva: Das Gehen gefällt mir, oder wie König Drupada, der Kenner aller Dharmas, denkt.
1.226.7
यथैव मन्यते वीरो दाशार्हः पुरुषोत्तमः ।
प्राप्तकालं महाबाहुः सा बुद्धिर्निश्चिता मम ॥ १.२२६.७ ॥
So wie der Held Dāśārha, der beste der Männer, der Starkarmige, zur rechten Zeit denkt, so ist mein Entschluss gefasst.
1.226.8
यथैव हि महाभागाः कौन्तेया मम सांप्रतम् ।
तथैव वासुदेवस्य पाण्डुपुत्रा न संशयः ॥ १.२२६.८ ॥
So wie die hochbegünstigten Söhne Kuntīs jetzt mir gehören, so gehören sie auch Vāsudeva; sie sind die Söhne Pāṇḍus, kein Zweifel.
1.226.9
न तद्ध्यायति कौन्तेयः पाण्डुपुत्रो युधिष्ठिरः ।
यथैषां पुरुषव्याघ्रः श्रेयो ध्यायति केशवः ॥ १.२२६.९ ॥
Der Sohn Kuntīs, der Sohn Pāṇḍus, Yudhiṣṭhira, denkt darüber nicht so nach, wie der Tiger unter den Männern, Keśava, über das Wohl dieser denkt.
1.226.10
पृथायास्तु ततो वेश्म प्रविवेश महामतिः ।
पादौ स्पृष्ट्वा पृथायास्तु शिरसा च महीं गतः ॥ १.२२६.१० ॥
Dann betrat jener großsinnige Mann Pṛthās Wohnung; er berührte Pṛthās Füße und verneigte sich mit dem Haupt bis zur Erde.
1.226.11
दृष्ट्वा तु देवरं कुन्ती शुशोच च मुहुर्मुहुः ।
वैचित्रवीर्य ते पुत्राः कथंचिज्जीवितास्त्वया ॥ १.२२६.११ ॥
Als Kuntī ihren Schwager sah, klagte sie immer wieder: O Sohn Vicitravīryas, durch dich sind deine Söhne irgendwie am Leben geblieben.
1.226.12
त्वत्प्रसादाज्जतुगृहे मृताः प्रत्यागतास्तथा ।
कूर्मी चिन्तयते पुत्रान्यत्र वा तत्र संमता ॥ १.२२६.१२ ॥
Durch deine Gnade sind jene, die im Lackhaus für tot gehalten wurden, zurückgekehrt. Die Kūrmī (Kuntī) denkt immer an ihre Söhne, wo immer sie auch sein mögen.
1.226.13
चिन्तया वर्धिताः पुत्रा यथा कुशलिनस्तथा ।
तव पुत्रास्तु जीवन्ति त्वद्भक्त्या भरतर्षभ ॥ १.२२६.१३ ॥
Wie die mit Sorge aufgezogenen Söhne unversehrt blieben, so leben deine Söhne, Stier der Bharatas, durch deine Ergebenheit.
1.226.14
यथा परभृतः पुत्रानरिष्टा वर्धयेत्सदा ।
तथैव पुत्रास्तु मम त्वया तात सुरक्षिताः ॥ १.२२६.१४ ॥
Wie der Kuckuck die Jungen anderer stets unversehrt aufzieht, so wurden meine Söhne, lieber Vater, von dir gut beschützt.
1.226.15
क्लेशास्तु बहवः प्राप्तास्तथा प्राणान्तिका मया ।
अतः परं न जानामि कर्तव्यं ज्ञातुमर्हसि ॥ १.२२६.१५ ॥
Ich habe viele Leiden erduldet, sogar lebensbedrohende. Darüber hinaus weiß ich nicht, was zu tun ist; du solltest es wissen.
1.226.16
न विनश्यन्ति लोकेषु तव पुत्रा महाबलाः ।
अचिरेणैव कालेन स्वराज्यस्था भवन्ति ते ॥ १.२२६.१६ ॥
Deine mächtigen Söhne werden in der Welt nicht untergehen; bald, zur rechten Zeit, werden sie in ihrem eigenen Reich gefestigt sein.
1.226.17
बान्धवैः सहिताः सर्वे न शोकं कुरु माधवि ।
ततस्ते समनुज्ञाता द्रुपदेन महात्मना ॥ १.२२६.१७ ॥
O Mādhavī, da alle deine Verwandten beisammen sind, betrübe dich nicht. Dann wurden sie vom großherzigen Drupada entlassen.
1.226.18
पाण्डवाश्चैव कृष्णश्च विदुरश्च महामतिः ।
आदाय द्रौपदीं कृष्णां कुन्तीं चैव यशस्विनीम् ॥ १.२२६.१८ ॥
Die Pāṇḍavas, Kṛṣṇa und auch der weise Vidura, nahmen Draupadī, die Dunkle, und die ruhmreiche Kuntī mit sich.
1.226.19
सविहारं सुखं जग्मुर्नगरं नागसाह्वयम् ।
सुवर्णकक्ष्याग्रैवेयान्सुवर्णाङ्कुशभूषितान् ॥ १.२२६.१९ ॥
Sie zogen mit Freude und Frohsinn in die Stadt namens Nāgasāhvaya, geschmückt mit goldenen Gurten, feinen Halsschmuckstücken und goldenen Stachelstäben.
1.226.20
जाम्बूनदपरिष्कारान्प्रभिन्नकरटामुखान् ।
अधिष्ठितान्महामात्रैः सर्वशस्त्रसमन्वितान् ॥ १.२२६.२० ॥
Elefanten, geschmückt mit Jāmbūnada-Gold, mit brünstigen Schläfen und Stirnen, von ihren Mahouts bestiegen und mit allen Waffen ausgerüstet.
1.226.21
सहस्रं प्रददौ राजा गजानां वरवर्मिणाम् ।
रथानां च सहस्रं वै सुवर्णमणिचित्रितम् ॥ १.२२६.२१ ॥
Der König gab tausend wohl gepanzerte Elefanten und tausend mit Gold und Edelsteinen verzierte Streitwagen.
1.226.22
चतुर्युजां भानुमच्च पञ्चानां प्रददौ तदा ।
सुवर्णपरिबर्हाणां वरचामरमालिनाम् ॥ १.२२६.२२ ॥
Dann gab er strahlende Vierspänner mit goldenem Zaumzeug und Girlanden aus feinen Yakschweif-Fächern.
1.226.23
जात्यश्वानां च पञ्चाशत्सहस्रं प्रददौ नृपः ।
दासीनामयुतं राजा प्रददौ वरभूषणम्।
ततः सहस्रं दासानां प्रददौ वरधन्वनाम् ॥ १.२२६.२३ ॥
Der König gab fünfzigtausend reinrassige Pferde, zehntausend Dienerinnen mit prächtigem Schmuck und dann tausend Diener, die gute Bogenschützen waren.
1.226.24
हैमानि शय्यासनबाजनानि ।
द्रव्याणि चान्यानि च गोधनानि।
पृथक्पृथक्वैव ददौ स कोटिं ।
पाञ्चालराजः परमप्रहृष्टः ॥ १.२२६.२४ ॥
Goldene Betten, Sitze und Gefäße, andere Güter und Viehreichtum — der König der Pāñcālas, hoch erfreut, gab sie einzeln, im Wert von zehn Millionen.
1.226.25
शिबिकानां शतं पूर्णं वाहान्पञ्चशतं नरान् ॥ १.२२६.२५ ॥
Hundert volle Sänften, fünfhundert Zugtiere und fünfhundert Männer.
1.226.26
एवमेतानि पाञ्चालो जन्यार्थे प्रददौ धनम् ।
हरणं चापि पाञ्चाल्या ज्ञातिदेयं च सोमकः ॥ १.२२६.२६ ॥
So gab der König der Pāñcāla diesen Reichtum als Hochzeitsgabe; auch die Entführung der Pāñcālī und die Gabe der Verwandten Somakas geschahen.
1.226.27
धृष्टद्युम्नो ययौ तत्र भगिनीं गृह्य भारत ।
नानद्यमानो बहुशस्तूर्यघोषैः सहस्रशः ॥ १.२२६.२७ ॥
O Bhārata, Dhṛṣṭadyumna zog dorthin mit seiner Schwester, immer wieder dröhnend unter Tausenden von Instrumentenklängen.
1.226.28
श्रुत्वा चोपस्थितान्वीरान्धृतराष्ट्रोऽम्बिकासुतः ।
प्रतिग्रहाय पाण्डूनां प्रेषयामास कौरवान् ॥ १.२२६.२८ ॥
Dhṛtarāṣṭra, Sohn der Ambikā, hörte, dass die Helden angekommen waren, und sandte die Kauravas aus, um die Pāṇḍavas zu empfangen.
1.226.29
विकर्णं च महेष्वासं चित्रसेनं च भारत ।
द्रोणं च परमेष्वासं गौतमं कृपमेव च ॥ १.२२६.२९ ॥
O Bhārata, Vikarṇa, der große Bogenschütze, und Citrasena, und Droṇa, der höchste Bogenschütze, und auch Gautama Kṛpa.
1.226.30
तैस्तैः परिवृताः शूरैः शोभमाना महारथाः ।
नगरं हास्तिनपुरं शनैः प्रविविशुस्तदा ॥ १.२२६.३० ॥
Von jenen Helden umringt, traten die strahlenden großen Wagenkämpfer da langsam in die Stadt Hāstinapura ein.
1.226.31
पाण्डवानागताञ्छ्रुत्वा नागरास्तु कुतूहलात् ।
मण्डयाञ्चक्रिरे तत्र नगरं नागसाह्वयम् ॥ १.२२६.३१ ॥
Als die Nachricht von der Ankunft der Pāṇḍavas kam, schmückten die Stadtbewohner aus Neugier jene Stadt namens Nāgasāhvaya.
1.226.32
मुक्तपुष्पावकीर्णं तु जलसिक्तं तु सर्वतः ।
धूपितं दिव्यधूपेन मङ्गलैश्चाभिसंवृतम् ॥ १.२२६.३२ ॥
Sie war mit verstreuten Blüten bedeckt, von allen Seiten mit Wasser besprengt, mit göttlichem Weihrauch durchduftet und von glückverheißenden Dingen umgeben.
1.226.33
पताकोच्छ्रितमाल्यं च पुरमप्रतिमं बभौ ।
शङ्खभेरीनिनादैश्च नानावादित्रनिस्वनैः ॥ १.२२६.३३ ॥
Diese unvergleichliche Stadt glänzte mit Bannern und hohen Girlanden und hallte wider vom Klang der Muscheln und Pauken und von vielen Instrumenten.
1.226.34
कौतूहलेन नगरं पूर्यमाणमिवाभवत् ।
यत्र ते पुरुषव्याघ्राः शोकदुःखसमन्विताः ॥ १.२२६.३४ ॥
Die Stadt schien vor Eifer überzuquellen, denn dort weilten jene Tiger unter den Menschen (die Pāṇḍavas), erfüllt von Kummer und Leid.
1.226.35
निर्गताश्च पुरात्पूर्वं धृतराष्ट्रप्रबाधिताः ।
पुनर्निवृत्ता दिष्ट्या वै सह मात्रा परन्तपाः ॥ १.२२६.३५ ॥
Früher waren sie, von Dhṛtarāṣṭra bedrängt, aus der Stadt fortgezogen; nun sind sie durch Glück mit ihrer Mutter zurückgekehrt, ihr Feindesbezwinger.
1.226.36
इत्येवमीरिता वाचो जनैः प्रियचिकीर्षुभिः ।
तत उच्चावचा वाचः प्रियाः सर्वत्र भारत ॥ १.२२६.३६ ॥
So sprachen die Leute, bemüht zu gefallen; dann, o Bhārata, hörte man überall allerlei erfreuliche Worte.
1.226.37
उदीरितास्तदाऽशृण्वन्पाण्डवा हृदयंगमाः ।
अयं स पुरुषव्याघ्रः पुनरायाति धर्मवित् ॥ १.२२६.३७ ॥
Da hörten die Pāṇḍavas jene herzerfreuenden Worte: Dieser Tiger unter den Menschen, Kenner des Dharma, kehrt wieder zurück.
1.226.38
यो नः स्वानिव दायादान्धर्मेण परिरक्षति ।
अद्य पाण्डुर्महाराजो वनादिव मनःप्रियम् ॥ १.२२६.३८ ॥
Er, der uns gerecht beschützt wie seine eigenen Erben – heute kehrt der große König Pāṇḍu (Yudhiṣṭhira) aus dem Wald zurück, dem Herzen teuer.
1.226.39
आगतश्चैवमस्माकं चिकीर्षन्नात्र संशयः ।
किं न्वद्य सुकृतं कर्म सर्वेषां नः प्रियं परम् ॥ १.२२६.३९ ॥
Er ist gekommen, gewiss in der Absicht, uns Gutes zu tun; daran besteht kein Zweifel. Welch gute Tat ist heute, die höchste Freude für uns alle!
1.226.40
यन्नः कुन्तीसुता वीरा भर्तारः पुनरागताः ।
यदि दत्तं यदि हुतं यदि वाप्यस्ति नस्तपः।
तेन तिष्ठन्तु नगरे पाण्डवाः शरदां शतम् ॥ १.२२६.४० ॥
Da die Helden, Söhne Kuntīs, unsere Herren, zurückgekehrt sind: Haben wir Gaben gegeben, Opfer dargebracht oder besitzen wir Askese, so mögen durch deren Verdienst die Pāṇḍavas hundert Herbste in dieser Stadt verweilen.
1.226.41
ततस्ते धृतराष्ट्रस्य भीष्मस्य च महात्मनः ।
अन्येषां च तदर्हाणां चक्रुः पादाभिवन्दनम् ॥ १.२२६.४१ ॥
Dann verneigten sie sich zu den Füßen Dhṛtarāṣṭras, des großherzigen Bhīṣma und der anderen, die dessen würdig waren.
1.226.42
पृष्टास्तु कुशलप्रश्नं सर्वेण नगरेण ते ।
समाविशन्त वेश्मानि धृतराष्ट्रस्य शासनात् ॥ १.२२६.४२ ॥
Nach ihrem Wohlergehen gefragt von der ganzen Stadt, traten sie auf Befehl Dhṛtarāṣṭras in die Häuser ein.