مهابهاراتا · أدهيايا 1.229
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.229.1
शणु मे विस्तरेणेममितिहासं पुरातनम् ।
भ्रातृभिः सहितः पार्थ यथा वृत्तं युधिष्ठिर ॥ १.२२९.१ ॥
اسمع مني بالتفصيل هذه القصة القديمة، يا يودهيشثيرا ابن بريثا، عمّا جرى لك ولإخوتك.
1.229.2
महासुरस्यान्ववाये हिरण्यकशिपोः पुरा ।
निकुम्भो नाम दैत्येन्द्रस्तेजस्वी बलवानभूत् ॥ १.२२९.२ ॥
في زمن مضى، في سلالة الأسوري العظيم هيرانياكاشيبو، وُلد نِكومبها، سيد الدايتيا المتألق القوي.
1.229.3
तस्य पुत्रौ महावीर्यौ जातौ भीमपराक्रमौ ।
सुन्दोपसुन्दौ दैत्येन्द्रौ दारुणौ क्रूरमानसौ ॥ १.२२९.३ ॥
وُلد له ابنان ذوا بأس عظيم وبراعة مرعبة: سوندا وأوبَسوندا، سيدا الدايتيا، قاسيان ذوا نفس شريرة.
1.229.4
तावेकनिश्चयौ दैत्यावेककार्यार्थसंमतौ ।
निरन्तरमवर्तेतां समदुःखसुखावुभौ ॥ १.२२९.४ ॥
كان الدايتيان المذكوران على عزم واحد، متفقين على غاية واحدة، لا يفترقان أبداً، يتقاسمان الحزن والفرح بالتساوي.
1.229.5
विनाऽन्योन्यं न भुञ्जाते विनाऽन्योन्यं न जल्पतः ।
अन्योन्यस्य प्रियकरावन्योन्यस्य प्रियंवदौ ॥ १.२२९.५ ॥
لا يأكل أحدهما دون الآخر، ولا يتكلم أحدهما دون الآخر؛ كانا يصنعان ما يسر أحدهما الآخر ويقولان ما يسر أحدهما الآخر.
1.229.6
एकशीलसमाचारौ द्विधैवैकोऽभवत्कृतः ।
तौ विवृद्धौ महावीर्यौ कार्येष्वप्येकनिश्चयौ ॥ १.२२९.६ ॥
وكانا على طبع واحد وسلوك واحد، فصارا كأنهما واحد وإن كانا اثنين؛ نشآ عظيمي البأس، وكانا على عزم واحد حتى في أعمالهما.
1.229.7
त्रैलोक्यविजयार्थाय समाधायैकनिश्चयम् ।
दीक्षां कृत्वा गतौ विन्ध्यं तावुग्रं तेपतुस्तपः ॥ १.२२९.७ ॥
عقدا العزم الواحد على غزو العوالم الثلاثة، فأخذا العهد وذهبا إلى جبال فندهيا وأديا تقشفا شديدا.
1.229.8
तौ तु दीर्घेण कालेन तपोयुक्तौ बभूवतुः ।
क्षुत्पिपासापरिश्रान्तौ जटावल्कलधारिणौ ॥ १.२२९.८ ॥
وبعد زمن طويل من التفرغ للتقشف، أنهكهما الجوع والعطش، فصارا يلبسان الشعر المتشابك وثياب اللحاء.
1.229.9
मलोपचितसर्वाङ्गौ वायुभक्षौ बभूवतुः ।
आत्ममांसानि जुह्वान्तौ पादाङ्गुष्ठाग्रधिष्ठितौ।
ऊर्ध्वबाहू चानिमिषौ दीर्घकालं धृतव्रतौ ॥ १.२२९.९ ॥
غطى الوسخ أجسادهما كلها، وعاشا على الهواء وحده. قدّما لحمهما قربانا، وقاما على رؤوس أصابع أقدامهما الكبرى، ورفعا ذراعيهما، بلا أن يطرفا، ومكثا زمنا طويلا يحفظان نذرهما.
1.229.10
तयोस्तपःप्रभावेण दीर्घकालं प्रतापितः ।
धूमं प्रमुमुचे विन्ध्यस्तद्भुतमिवाभवत् ॥ १.२२९.१० ॥
بقوة تقشفهما، أطلق جبل فندهيا، الذي سُخّن زمنا طويلا، دخانا، فصار الأمر عجيبا.
1.229.11
ततो देवा भयं जग्मुरुग्रं दृष्ट्वा तयोस्तपः ।
तपोविघातार्थमथो देवा विघ्नानि चक्रिरे ॥ १.२२९.११ ॥
فلما رأى الآلهة تقشفهما المرعب خافوا، ولإعاقة تقشفهما أحدثوا العقبات.
1.229.12
रत्नैः प्रलोभयामासुः स्त्रीभिश्चोभौ पुनःपुनः ।
न च तौ चक्रतुर्भङ्गं व्रतस्य सुमहाव्रतौ ॥ १.२२९.१२ ॥
أغرى الآلهة الاثنين مرارا بالجواهر والنساء، فلم ينقض العظيمان في نذرهما عهدهما.
1.229.13
अथ मायां पुनर्देवास्तयोश्चक्रुर्महात्मनोः ।
भगिन्यो मातरो भार्यास्तयोश्चात्मजनस्तथा ॥ १.२२९.१३ ॥
ثم صنعت الآلهة مرة أخرى وهمًا لذينك العظيمين النفس: أخواتهما وأمهاتهما وزوجاتهما وذريتهما.
1.229.14
प्रपात्यमाना विस्रस्ताः शूलहस्तेन रक्षसा ।
भ्रष्टाभरणकेशान्ता भ्रष्टाभरणवाससः ॥ १.२२९.१४ ॥
وهنّ يُدفعن إلى الأرض بيد الرakshasa الحامل للرمح، شعورهنّ منتثرة وحليهنّ وثيابهنّ متساقطة.
1.229.15
अभिभाष्य ततः सर्वास्तौ त्राहीति विचुक्रुशुः ।
न च तौ चक्रतुर्भङ्गं व्रतस्य सुमहाव्रतौ ॥ १.२२९.१५ ॥
ثم نادتهما جميعهنّ وصرخن: «أنقذانا!» لكنّ ذينك العظيمي النذر لم يكسرا نذرهما.
1.229.16
यदा क्षोभं नोपयाति नार्तिमन्यतरस्तयोः ।
ततः स्त्रियस्ता भूतं च सर्वमन्तरधीयत ॥ १.२२९.१६ ॥
فحين لم يضطرب أيٌّ من الاثنين ولم يتألم، اختفت أولئك النساء وكل ذلك الوهم.
1.229.17
ततः पितामहः साक्षादभिगम्य महासुरौ ।
वरेण च्छ्दयामास क्वलोकहितः प्रभुः ॥ १.२२९.१७ ॥
ثم جاء الجد نفسه، الرب المحب لخير العوالم، إلى العظيمين الأسورين، وطمأنهما بنعمة.
1.229.18
ततः सुन्दोपसुन्दौ तौ भ्रातरौ दृढविक्रमौ ।
दृष्ट्वा पितामहं देवं तस्थतुः प्राञ्जली तदा ॥ १.२२९.१८ ॥
ثم وقف الأخوان سوندا وأوبسوندا، ذوا البأس الشديد، حين رأيا الجد الإلهي، وقد ضمّا كفّيهما.
1.229.19
ऊचतुश्च प्रभुं देवं ततस्तौ सहितौ तदा ।
आवयोस्तपसाऽनेन यदि प्रीतः पितामहः ॥ १.२२९.१९ ॥
فقال الاثنان معًا للرب الإله: إن كان الجد راضيًا عن هذا التقشف منا،
1.229.20
मायाविदावस्त्रविदौ बलिनौ कामरूपिणौ ।
उभावप्यमरौ स्यावः प्रसन्नो यदि नौ प्रभुः ॥ १.२२९.२० ॥
نحن الاثنين، العارفان بالسحر والسلاح، الأقوياء القادرون على اتخاذ أي هيئة، لنكن خالدين كلانا، إن كان الرب راضيًا عنا.
1.229.21
ऋतेऽमरत्वं युवयोः सर्वमुक्तं भविष्यति ।
अन्यद्वृणीतं मृत्योश्च विधानममरैः सम् ॥ १.२२९.२१ ॥
عدا الخلود، سيتحقق كل ما قلتماه. فاختارا عطية أخرى تماثل عطايا الآلهة، بدلًا من حكم الموت.
1.229.22
प्रभविष्याव इति यन्महदभ्युद्यतं तपः ।
युवयोर्हेतुनानेन नामरत्वं विधीयते ॥ १.२२९.२२ ॥
بسبب هذا التقشف العظيم الذي بدأتماه لتصيرا قويين، لا يُمنح لكما الخلود.
1.229.23
त्रैलोक्यविजयार्थाय भवद्भ्यामास्थितं तपः ।
हेतुनाऽनेन दैत्येन्द्रौ न वां कामं करोम्यहम् ॥ १.२२९.२३ ॥
لقد بدأتما هذا التقشف لغزو العوالم الثلاثة. ولهذا السبب، يا سيدي الدايتيا، لن أحقق رغبتكما.
1.229.24
सुन्दोपसुन्दावूचतुः ।
त्रिषु लोकेषु यद्भूतं किंचित्स्थावरजङ्गमम्।
सर्वस्मान्नौ भयं न स्यादृतेऽन्योन्यं पितामह ॥ १.२२९.२४ ॥
قال سوندا وأوبسوندا: لا نخاف من أي كائن في العوالم الثلاثة، متحركًا كان أو ساكنًا، إلا بعضنا من بعض، أيها الجد.
1.229.25
यत्प्रार्थितं यथोक्तं च काममेतद्ददानि वाम् ।
मृत्योर्विधानमेतच्च यथावद्वा भविष्यति ॥ १.२२९.२५ ॥
ما طلبتماه وما ذكرتماه، أمنحكما إياه كلَّه كما تشاءان. وسيكون قضاء الموت كما قيل تمامًا.
1.229.26
ततः पितामहो दत्त्वा वरमेतत्तदा तयोः ।
निवर्त्य तपसस्तौ च ब्रह्मलोकं जगाम ह ॥ १.२२९.२६ ॥
ثم منح الجد هذا الوعد لهما، وأعادهما من التقشف، ومضى إلى عالم براهما.
1.229.27
लब्ध्वा वराणि दैत्येन्द्रावथ तौ भ्रातरावुभौ ।
अवध्यौ सर्वलोकस्य स्वमेव भवनं गतौ ॥ १.२२९.२७ ॥
ولما نالا الأوصاف، صار الأخوان سيدا الدايتيا لا يُقتلان على يد أي عالم، فعادا إلى مسكنهما.
1.229.28
तौ तु लब्धवरौ दृष्ट्वा कृतकामौ मनस्विनौ ।
सर्वः सुहृञ्जनस्ताभ्यां प्रहर्षमुपजग्मिवान् ॥ १.२२९.२८ ॥
ولما رأى كل الأصدقاء والأقارب ذينك الكريمين اللذين نالا الوعود وتحققت رغباتهما، امتلأوا فرحًا عظيمًا بسببهما.
1.229.29
ततस्तौ तु जटा भित्त्वा मौलिनौ संबभूवतुः ।
महार्हाभरणोपेतौ विरजोम्बरधारिणौ ॥ १.२२९.२९ ॥
ثم كسر الاثنان ضفائرهما المتشابكة، فصارا متوجين، متزينين بحلي ثمينة، لابسين ثيابًا نقية.
1.229.30
अकालकौमुदीं चैव चक्रतुः सार्वकालिकीम् ।
नित्यः प्रमुदितः सर्वस्तयोश्चैव सुहृञ्जनः ॥ १.२२९.३० ॥
وجعلا عيد ضوء القمر في غير وقته احتفالًا دائمًا في كل الفصول؛ وظل جميع أصدقائهما وأقربائهما مسرورين دائمًا بسببهما.
1.229.31
भक्ष्यतां भुज्यतां नित्यं दीयतां रम्यतामिति ।
गीयेतां पीयतां चेति शभ्दश्चासीद्गृहे गृहे ॥ १.२२९.३१ ॥
"لِيُؤكَلْ، لِيُتَمَتَّعْ، لِيُعْطَ دائماً، لِيُفْرَحْ" و"لِيُغَنَّ، لِيُشْرَبْ"، وكان هذا الصوت في كل بيت.
1.229.32
तत्रतत्र महानादैरुत्कृष्टतलनादितैः ।
हृष्टं प्रमुदितं सर्वं दैत्यानामभवत्पुरम् ॥ १.२२९.३२ ॥
وكانت الصيحات العظيمة وصوت التصفيق بالأكف يدوّيان هنا وهناك، فامتلأت مدينة الدَّيتيات كلها فرحاً وسروراً.
1.229.33
तैस्तैर्विहारैर्बहुभिर्दैत्यानां कामरूपिणाम् ।
समाः संक्रीडतां तेषामहरेकमिवाभवत् ॥ १.२२९.३३ ॥
وكان لدى الدَّيتيات، القادرين على اتخاذ أي هيئة بإرادتهم، الذين يلهون في ملاهيهم الكثيرة المتنوعة، أن تمر السنون كأنها يوم واحد.