மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.229
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.229.1
शणु मे विस्तरेणेममितिहासं पुरातनम् ।
भ्रातृभिः सहितः पार्थ यथा वृत्तं युधिष्ठिर ॥ १.२२९.१ ॥
யுதிஷ்டிரா, பிருதையின் மகனே, சகோதரர்களுடன் நடந்த இந்தப் பழங்கால வரலாற்றை என்னிடமிருந்து விரிவாகக் கேள்.
1.229.2
महासुरस्यान्ववाये हिरण्यकशिपोः पुरा ।
निकुम्भो नाम दैत्येन्द्रस्तेजस्वी बलवानभूत् ॥ १.२२९.२ ॥
முன்பு மகா அசுரன் ஹிரண்யகசிபுவின் வம்சத்தில், நிகும்பன் என்ற பெயருடைய தேஜஸ்வியும் வலிமையும் கொண்ட தைத்தியர்களின் தலைவன் பிறந்தான்।
1.229.3
तस्य पुत्रौ महावीर्यौ जातौ भीमपराक्रमौ ।
सुन्दोपसुन्दौ दैत्येन्द्रौ दारुणौ क्रूरमानसौ ॥ १.२२९.३ ॥
அவனுக்கு பெரும் வீரியமும் கொடிய பராக்கிரமமும் கொண்ட இரண்டு மகன்கள் பிறந்தனர் — சுந்தனும் உபசுந்தனும், தைத்தியர்களின் இரு தலைவர்கள், கொடியவர்களும் கொடுமனம் கொண்டவர்களும்.
1.229.4
तावेकनिश्चयौ दैत्यावेककार्यार्थसंमतौ ।
निरन्तरमवर्तेतां समदुःखसुखावुभौ ॥ १.२२९.४ ॥
அந்த இரு தைத்தியர்களும் ஒரே உறுதியுடையவர்கள், ஒரே நோக்கத்தில் ஒத்துப்போனவர்கள்; இடையறாது இணைந்து இருந்தனர், துன்பமும் இன்பமும் சமமாகப் பகிர்ந்தனர்.
1.229.5
विनाऽन्योन्यं न भुञ्जाते विनाऽन्योन्यं न जल्पतः ।
अन्योन्यस्य प्रियकरावन्योन्यस्य प्रियंवदौ ॥ १.२२९.५ ॥
ஒருவரின்றி மற்றவர் உண்ணமாட்டார்கள், ஒருவரின்றி மற்றவர் பேசமாட்டார்கள்; ஒருவருக்கொருவர் இன்பம் செய்பவர்களும், இனிய சொல் சொல்பவர்களுமாக இருந்தனர்.
1.229.6
एकशीलसमाचारौ द्विधैवैकोऽभवत्कृतः ।
तौ विवृद्धौ महावीर्यौ कार्येष्वप्येकनिश्चयौ ॥ १.२२९.६ ॥
ஒரே குணமும் ஒரே நடத்தையும் கொண்ட அவர்கள் இருவராக இருந்தாலும் ஒருவராகவே ஆனார்கள்; பெரும் வீரியத்துடன் வளர்ந்தனர், செயல்களிலும் ஒரே உறுதி கொண்டிருந்தனர்.
1.229.7
त्रैलोक्यविजयार्थाय समाधायैकनिश्चयम् ।
दीक्षां कृत्वा गतौ विन्ध्यं तावुग्रं तेपतुस्तपः ॥ १.२२९.७ ॥
மூன்று உலகங்களையும் வெல்லும் நோக்கத்துடன், ஒரே உறுதியை மனதில் நிறுத்தி, தீட்சை பூண்டு அவ்விருவரும் விந்திய மலைக்குச் சென்று கடுமையான தவம் செய்தனர்.
1.229.8
तौ तु दीर्घेण कालेन तपोयुक्तौ बभूवतुः ।
क्षुत्पिपासापरिश्रान्तौ जटावल्कलधारिणौ ॥ १.२२९.८ ॥
நீண்ட காலம் தவத்தில் ஈடுபட்ட அவ்விருவரும் பசியாலும் தாகத்தாலும் களைப்படைந்து, சடைமுடியும் மரவுரியும் அணிந்தவர்களாக ஆயினர்.
1.229.9
मलोपचितसर्वाङ्गौ वायुभक्षौ बभूवतुः ।
आत्ममांसानि जुह्वान्तौ पादाङ्गुष्ठाग्रधिष्ठितौ।
ऊर्ध्वबाहू चानिमिषौ दीर्घकालं धृतव्रतौ ॥ १.२२९.९ ॥
அவர்களின் உடல் முழுவதும் அழுக்கு படிந்தது; அவர்கள் காற்றை மட்டுமே உண்டு வாழ்ந்தனர். தங்கள் சொந்த சதையையே ஆகுதியாகச் சொரிந்து, கால் கட்டைவிரல் நுனியில் நின்று, கைகளை உயர்த்தி, இமை மூடாமல், நீண்ட காலம் விரதம் காத்தனர்.
1.229.10
तयोस्तपःप्रभावेण दीर्घकालं प्रतापितः ।
धूमं प्रमुमुचे विन्ध्यस्तद्भुतमिवाभवत् ॥ १.२२९.१० ॥
அவர்களின் தவத்தின் ஆற்றலால் நீண்ட காலம் சூடேறிய விந்திய மலை புகையை வெளியிட்டது; அது ஓர் அதிசயம் போல் ஆயிற்று.
1.229.11
ततो देवा भयं जग्मुरुग्रं दृष्ट्वा तयोस्तपः ।
तपोविघातार्थमथो देवा विघ्नानि चक्रिरे ॥ १.२२९.११ ॥
பின்னர் அவர்களின் கடுமையான தவத்தைக் கண்டு தேவர்கள் அஞ்சினர்; அவர்களின் தவத்தைத் தடுக்கும் பொருட்டு தேவர்கள் இடையூறுகளை உண்டாக்கினர்.
1.229.12
रत्नैः प्रलोभयामासुः स्त्रीभिश्चोभौ पुनःपुनः ।
न च तौ चक्रतुर्भङ्गं व्रतस्य सुमहाव्रतौ ॥ १.२२९.१२ ॥
தேவர்கள் ரத்தினங்களாலும் பெண்களாலும் அவ்விருவரையும் மீண்டும் மீண்டும் மயக்க முயன்றனர்; ஆனால் அந்த மகாவிரதர்கள் இருவரும் தங்கள் விரதத்தை முறிக்கவில்லை.
1.229.13
अथ मायां पुनर्देवास्तयोश्चक्रुर्महात्मनोः ।
भगिन्यो मातरो भार्यास्तयोश्चात्मजनस्तथा ॥ १.२२९.१३ ॥
பின்பு தேவர்கள் அந்த இரு மகாத்மாக்களுக்கும் மீண்டும் மாயையை உண்டாக்கினர் — அவர்களின் சகோதரிகள், தாய்மார்கள், மனைவியர் மற்றும் அவர்களின் மக்களையும்.
1.229.14
प्रपात्यमाना विस्रस्ताः शूलहस्तेन रक्षसा ।
भ्रष्टाभरणकेशान्ता भ्रष्टाभरणवाससः ॥ १.२२९.१४ ॥
சூலம் ஏந்திய ராக்ஷசனால் தள்ளப்பட்டு, அவிழ்ந்த கூந்தலும், கழன்ற ஆபரணங்களும் ஆடைகளுமாக (அவர்கள்) விழுந்தனர்.
1.229.15
अभिभाष्य ततः सर्वास्तौ त्राहीति विचुक्रुशुः ।
न च तौ चक्रतुर्भङ्गं व्रतस्य सुमहाव्रतौ ॥ १.२२९.१५ ॥
பின்பு அனைவரும் அவ்விருவரையும் அழைத்து, 'காப்பாற்றுங்கள்!' என்று கதறினர்; ஆனால் அந்த மிகுந்த விரதமுள்ள இருவரும் தம் விரதத்தை முறிக்கவில்லை.
1.229.16
यदा क्षोभं नोपयाति नार्तिमन्यतरस्तयोः ।
ततः स्त्रियस्ता भूतं च सर्वमन्तरधीयत ॥ १.२२९.१६ ॥
அவ்விருவரில் எவருக்கும் கலக்கமோ துயரமோ ஏற்படாதபோது, அந்தப் பெண்களும் அந்த முழு மாயையும் மறைந்தன.
1.229.17
ततः पितामहः साक्षादभिगम्य महासुरौ ।
वरेण च्छ्दयामास क्वलोकहितः प्रभुः ॥ १.२२९.१७ ॥
பின்பு உலக நலனை நாடும் பிரபுவான பிதாமகர் (பிரம்மா) நேரில் அந்த இரு பெரும் அசுரர்களிடம் சென்று வரத்தினால் அவர்களை சமாதானப்படுத்தினார்.
1.229.18
ततः सुन्दोपसुन्दौ तौ भ्रातरौ दृढविक्रमौ ।
दृष्ट्वा पितामहं देवं तस्थतुः प्राञ्जली तदा ॥ १.२२९.१८ ॥
பின்பு உறுதியான வீரமுள்ள அந்த சகோதரர்கள் சுந்தனும் உபசுந்தனும், தேவனான பிதாமகரைக் கண்டு அப்போது கைகூப்பி நின்றனர்.
1.229.19
ऊचतुश्च प्रभुं देवं ततस्तौ सहितौ तदा ।
आवयोस्तपसाऽनेन यदि प्रीतः पितामहः ॥ १.२२९.१९ ॥
அப்போது அவர்கள் இருவரும் ஒன்றாக இறைவனான தேவனிடம் கூறினர்: இத்தவத்தினால் பிதாமகர் மகிழ்ந்திருந்தால்.
1.229.20
मायाविदावस्त्रविदौ बलिनौ कामरूपिणौ ।
उभावप्यमरौ स्यावः प्रसन्नो यदि नौ प्रभुः ॥ १.२२९.२० ॥
மாயையறிந்தவர்களும், படைக்கலக் கலையில் வல்லவர்களும், வலிமையுடையவர்களும், விரும்பிய வடிவு எடுக்க வல்லவர்களுமான நாங்கள் இருவரும் அமரர்களாக ஆகட்டும், இறைவன் எங்கள் மீது மகிழ்ந்திருந்தால்.
1.229.21
ऋतेऽमरत्वं युवयोः सर्वमुक्तं भविष्यति ।
अन्यद्वृणीतं मृत्योश्च विधानममरैः सम् ॥ १.२२९.२१ ॥
உங்கள் இருவருக்கும் அமரத்துவத்தைத் தவிர்த்து நீங்கள் கேட்டவை அனைத்தும் நிறைவேறும். மரணத்தின் நியதிக்குப் பதிலாக அமரர்களுக்குரிய வேறொன்றை வரமாகக் கேளுங்கள்.
1.229.22
प्रभविष्याव इति यन्महदभ्युद्यतं तपः ।
युवयोर्हेतुनानेन नामरत्वं विधीयते ॥ १.२२९.२२ ॥
'நாங்கள் வலிமை பெற வேண்டும்' என்று நீங்கள் இருவரும் மேற்கொண்ட பெரிய தவத்தின் காரணத்தால் அமரத்துவம் வழங்கப்படாது.
1.229.23
त्रैलोक्यविजयार्थाय भवद्भ्यामास्थितं तपः ।
हेतुनाऽनेन दैत्येन्द्रौ न वां कामं करोम्यहम् ॥ १.२२९.२३ ॥
மூவுலகையும் வெல்லும் நோக்கத்திற்காக நீங்கள் இருவரும் இத்தவத்தை மேற்கொண்டீர்கள். தைத்தியர்களின் தலைவர்களே, இந்தக் காரணத்தால் உங்கள் விருப்பத்தை நான் நிறைவேற்றேன்.
1.229.24
सुन्दोपसुन्दावूचतुः ।
त्रिषु लोकेषु यद्भूतं किंचित्स्थावरजङ्गमम्।
सर्वस्मान्नौ भयं न स्यादृतेऽन्योन्यं पितामह ॥ १.२२९.२४ ॥
சுந்தனும் உபசுந்தனும் கூறினர்: மூவுலகிலும் உள்ள நிலையானவையும் அசையுபவையுமான எதுவாயினும், அவற்றிலிருந்து எங்களுக்கு அச்சம் இருக்கக்கூடாது; ஒருவருக்கொருவரைத் தவிர, பிதாமகரே.
1.229.25
यत्प्रार्थितं यथोक्तं च काममेतद्ददानि वाम् ।
मृत्योर्विधानमेतच्च यथावद्वा भविष्यति ॥ १.२२९.२५ ॥
நீங்கள் கேட்டதும் சொன்னதுமான அனைத்தையும் உங்கள் விருப்பப்படி இப்போது உங்கள் இருவருக்கும் அளிக்கிறேன். மரணத்தின் விதியும் அதற்கேற்ப இருக்கும்.
1.229.26
ततः पितामहो दत्त्वा वरमेतत्तदा तयोः ।
निवर्त्य तपसस्तौ च ब्रह्मलोकं जगाम ह ॥ १.२२९.२६ ॥
அப்போது பிதாமகர் அவர்கள் இருவருக்கும் இந்த வரத்தை அளித்து, அவர்களைத் தவத்திலிருந்து திருப்பி அனுப்பி பிரம்மலோகத்திற்குச் சென்றார்.
1.229.27
लब्ध्वा वराणि दैत्येन्द्रावथ तौ भ्रातरावुभौ ।
अवध्यौ सर्वलोकस्य स्वमेव भवनं गतौ ॥ १.२२९.२७ ॥
வரங்களைப் பெற்ற அந்த இரு தைத்திய மன்னர் சகோதரர்களும், எல்லா உலகங்களாலும் கொல்லப்பட முடியாதவர்களாகி, தங்கள் சொந்த இல்லத்திற்குத் திரும்பினர்.
1.229.28
तौ तु लब्धवरौ दृष्ट्वा कृतकामौ मनस्विनौ ।
सर्वः सुहृञ्जनस्ताभ्यां प्रहर्षमुपजग्मिवान् ॥ १.२२९.२८ ॥
வரம் பெற்ற, விருப்பம் நிறைவேறிய, மனஉறுதியுள்ள அவ்விருவரைக் கண்டு, அனைத்து நண்பர்களும் உறவினர்களும் அவர்களால் மகிழ்ச்சி அடைந்தனர்.
1.229.29
ततस्तौ तु जटा भित्त्वा मौलिनौ संबभूवतुः ।
महार्हाभरणोपेतौ विरजोम्बरधारिणौ ॥ १.२२९.२९ ॥
பின்னர் அவ்விருவரும் தங்கள் சடைகளை உடைத்து மகுடம் தரித்தவர்களாக ஆனார்கள்; விலைமதிப்பற்ற அணிகலன்களுடனும் தூய ஆடைகளுடனும் விளங்கினர்.
1.229.30
अकालकौमुदीं चैव चक्रतुः सार्वकालिकीम् ।
नित्यः प्रमुदितः सर्वस्तयोश्चैव सुहृञ्जनः ॥ १.२२९.३० ॥
அவர்கள் காலம் அல்லாத வேளையிலும் நிலவு விழாவைப் போன்ற, எப்போதும் நிலைத்திருக்கும் கொண்டாட்டத்தை உருவாக்கினர்; அவர்களின் அனைத்து நண்பர்களும் உறவினர்களும் எப்போதும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தனர்.
1.229.31
भक्ष्यतां भुज्यतां नित्यं दीयतां रम्यतामिति ।
गीयेतां पीयतां चेति शभ्दश्चासीद्गृहे गृहे ॥ १.२२९.३१ ॥
"உண்ணுங்கள், அனுபவியுங்கள், எப்போதும் கொடுங்கள், மகிழுங்கள்" என்றும், "பாடுங்கள், பருகுங்கள்" என்றும் ஒலி ஒவ்வொரு வீட்டிலும் எழுந்தது.
1.229.32
तत्रतत्र महानादैरुत्कृष्टतलनादितैः ।
हृष्टं प्रमुदितं सर्वं दैत्यानामभवत्पुरम् ॥ १.२२९.३२ ॥
இங்கும் அங்கும் பெரும் ஒலிகளாலும், உயர்ந்த கைத்தாள ஒலிகளாலும் முழங்கி, தைத்தியர்களின் முழு நகரமும் மகிழ்ச்சியும் பேருவகையும் கொண்டது.
1.229.33
तैस्तैर्विहारैर्बहुभिर्दैत्यानां कामरूपिणाम् ।
समाः संक्रीडतां तेषामहरेकमिवाभवत् ॥ १.२२९.३३ ॥
விரும்பிய உருவம் எடுக்கும் தைத்தியர்களின் பல்வேறு விளையாட்டுகளில் களித்திருந்த அவர்களுக்கு, ஆண்டுகள் ஒரே நாள் போலக் கழிந்தன.