Mahābhārata · Adhyāya 1.229
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.229.1
शणु मे विस्तरेणेममितिहासं पुरातनम् ।
भ्रातृभिः सहितः पार्थ यथा वृत्तं युधिष्ठिर ॥ १.२२९.१ ॥
Escucha de mí, con detalle, esta antigua historia, oh Yudhiṣṭhira, hijo de Pṛthā, de lo que sucedió a ti y a tus hermanos.
1.229.2
महासुरस्यान्ववाये हिरण्यकशिपोः पुरा ।
निकुम्भो नाम दैत्येन्द्रस्तेजस्वी बलवानभूत् ॥ १.२२९.२ ॥
En tiempos antiguos, en el linaje del gran asura Hiraṇyakaśipu, nació Nikumbha, señor radiante y poderoso de los daityas.
1.229.3
तस्य पुत्रौ महावीर्यौ जातौ भीमपराक्रमौ ।
सुन्दोपसुन्दौ दैत्येन्द्रौ दारुणौ क्रूरमानसौ ॥ १.२२९.३ ॥
Le nacieron dos hijos de gran valor y terrible poder: Sunda y Upasunda, señores de los daityas, crueles y de mente cruel.
1.229.4
तावेकनिश्चयौ दैत्यावेककार्यार्थसंमतौ ।
निरन्तरमवर्तेतां समदुःखसुखावुभौ ॥ १.२२९.४ ॥
Aquellos dos daityas tenían una sola resolución, estaban de acuerdo en un solo propósito, permanecían siempre juntos y compartían por igual el dolor y el placer.
1.229.5
विनाऽन्योन्यं न भुञ्जाते विनाऽन्योन्यं न जल्पतः ।
अन्योन्यस्य प्रियकरावन्योन्यस्य प्रियंवदौ ॥ १.२२९.५ ॥
Sin el otro no comían, sin el otro no hablaban; eran quienes hacían lo querido para el otro y quienes decían palabras queridas al otro.
1.229.6
एकशीलसमाचारौ द्विधैवैकोऽभवत्कृतः ।
तौ विवृद्धौ महावीर्यौ कार्येष्वप्येकनिश्चयौ ॥ १.२२९.६ ॥
Aunque de una sola naturaleza y conducta, los dos se hicieron en realidad uno; crecieron de gran valor y, aun en sus empresas, mantuvieron una sola resolución.
1.229.7
त्रैलोक्यविजयार्थाय समाधायैकनिश्चयम् ।
दीक्षां कृत्वा गतौ विन्ध्यं तावुग्रं तेपतुस्तपः ॥ १.२२९.७ ॥
Con la resolución única de conquistar los tres mundos, ambos tomaron el voto, fueron a las montañas Vindhya y practicaron una austeridad feroz.
1.229.8
तौ तु दीर्घेण कालेन तपोयुक्तौ बभूवतुः ।
क्षुत्पिपासापरिश्रान्तौ जटावल्कलधारिणौ ॥ १.२२९.८ ॥
Entregados a la austeridad durante mucho tiempo, ambos quedaron agotados por el hambre y la sed, y vestían cabellos enmarañados y ropas de corteza.
1.229.9
मलोपचितसर्वाङ्गौ वायुभक्षौ बभूवतुः ।
आत्ममांसानि जुह्वान्तौ पादाङ्गुष्ठाग्रधिष्ठितौ।
ऊर्ध्वबाहू चानिमिषौ दीर्घकालं धृतव्रतौ ॥ १.२२९.९ ॥
Sus miembros se cubrieron de suciedad y vivían solo de aire. Ofreciendo su propia carne como oblación, de pie sobre las puntas de los dedos gordos de los pies, con los brazos en alto y sin parpadear, mantuvieron sus votos durante mucho tiempo.
1.229.10
तयोस्तपःप्रभावेण दीर्घकालं प्रतापितः ।
धूमं प्रमुमुचे विन्ध्यस्तद्भुतमिवाभवत् ॥ १.२२९.१० ॥
Por el poder de su austeridad, la montaña Vindhya, calentada durante mucho tiempo, despidió humo, y aquello se volvió un prodigio.
1.229.11
ततो देवा भयं जग्मुरुग्रं दृष्ट्वा तयोस्तपः ।
तपोविघातार्थमथो देवा विघ्नानि चक्रिरे ॥ १.२२९.११ ॥
Entonces los dioses, al ver su terrible austeridad, sintieron temor; y para interrumpir su penitencia, crearon obstáculos.
1.229.12
रत्नैः प्रलोभयामासुः स्त्रीभिश्चोभौ पुनःपुनः ।
न च तौ चक्रतुर्भङ्गं व्रतस्य सुमहाव्रतौ ॥ १.२२९.१२ ॥
Los dioses tentaron repetidamente a ambos con joyas y con mujeres, pero ellos dos, grandes en sus votos, no quebrantaron su voto.
1.229.13
अथ मायां पुनर्देवास्तयोश्चक्रुर्महात्मनोः ।
भगिन्यो मातरो भार्यास्तयोश्चात्मजनस्तथा ॥ १.२२९.१३ ॥
Entonces los dioses volvieron a crear una ilusión para aquellos dos magnánimos: sus hermanas, madres, esposas y su descendencia.
1.229.14
प्रपात्यमाना विस्रस्ताः शूलहस्तेन रक्षसा ।
भ्रष्टाभरणकेशान्ता भ्रष्टाभरणवाससः ॥ १.२२९.१४ ॥
Siendo arrojadas por el rakṣasa con una lanza en la mano, con cabellos sueltos y adornos y vestidos caídos.
1.229.15
अभिभाष्य ततः सर्वास्तौ त्राहीति विचुक्रुशुः ।
न च तौ चक्रतुर्भङ्गं व्रतस्य सुमहाव्रतौ ॥ १.२२९.१५ ॥
Entonces todas, dirigiéndose a los dos, gritaron: '¡Sálvennos!' Pero aquellos dos de grandes votos no quebrantaron su voto.
1.229.16
यदा क्षोभं नोपयाति नार्तिमन्यतरस्तयोः ।
ततः स्त्रियस्ता भूतं च सर्वमन्तरधीयत ॥ १.२२९.१६ ॥
Cuando ninguno de los dos se alteró ni se afligió, entonces aquellas mujeres y toda aquella ilusión desaparecieron.
1.229.17
ततः पितामहः साक्षादभिगम्य महासुरौ ।
वरेण च्छ्दयामास क्वलोकहितः प्रभुः ॥ १.२२९.१७ ॥
Entonces el propio abuelo, el señor benefactor de los mundos, se acercó a los dos grandes asuras y los apaciguó con un don.
1.229.18
ततः सुन्दोपसुन्दौ तौ भ्रातरौ दृढविक्रमौ ।
दृष्ट्वा पितामहं देवं तस्थतुः प्राञ्जली तदा ॥ १.२२९.१८ ॥
Entonces los hermanos Sunda y Upasunda, de firme valor, al ver al divino abuelo, se quedaron de pie con las palmas juntas.
1.229.19
ऊचतुश्च प्रभुं देवं ततस्तौ सहितौ तदा ।
आवयोस्तपसाऽनेन यदि प्रीतः पितामहः ॥ १.२२९.१९ ॥
Entonces ambos hablaron juntos al señor, el dios: si el abuelo está complacido con esta austeridad nuestra,
1.229.20
मायाविदावस्त्रविदौ बलिनौ कामरूपिणौ ।
उभावप्यमरौ स्यावः प्रसन्नो यदि नौ प्रभुः ॥ १.२२९.२० ॥
Versados en la ilusión y en las armas, poderosos, capaces de tomar cualquier forma, que ambos seamos inmortales, si el señor está complacido con nosotros.
1.229.21
ऋतेऽमरत्वं युवयोः सर्वमुक्तं भविष्यति ।
अन्यद्वृणीतं मृत्योश्च विधानममरैः सम् ॥ १.२२९.२१ ॥
Excepto la inmortalidad, todo lo que habéis dicho se cumplirá. Elegid otro don, igual al de los dioses, en lugar de la ley de la muerte.
1.229.22
प्रभविष्याव इति यन्महदभ्युद्यतं तपः ।
युवयोर्हेतुनानेन नामरत्वं विधीयते ॥ १.२२९.२२ ॥
Por esta gran austeridad que habéis emprendido con el propósito de haceros poderosos, no se os concede la inmortalidad.
1.229.23
त्रैलोक्यविजयार्थाय भवद्भ्यामास्थितं तपः ।
हेतुनाऽनेन दैत्येन्द्रौ न वां कामं करोम्यहम् ॥ १.२२९.२३ ॥
Habéis emprendido esta austeridad para la conquista de los tres mundos. Por esta causa, oh señores de los daityas, no os concederé vuestro deseo.
1.229.24
सुन्दोपसुन्दावूचतुः ।
त्रिषु लोकेषु यद्भूतं किंचित्स्थावरजङ्गमम्।
सर्वस्मान्नौ भयं न स्यादृतेऽन्योन्यं पितामह ॥ १.२२९.२४ ॥
Sunda y Upasunda dijeron: Que no temamos a nada de lo que existe en los tres mundos, sea inmóvil o móvil, salvo el uno del otro, oh abuelo.
1.229.25
यत्प्रार्थितं यथोक्तं च काममेतद्ददानि वाम् ।
मृत्योर्विधानमेतच्च यथावद्वा भविष्यति ॥ १.२२९.२५ ॥
Todo lo que habéis pedido y dicho, os lo concedo a ambos según vuestro deseo. Y la disposición de la muerte será tal como se ha dicho.
1.229.26
ततः पितामहो दत्त्वा वरमेतत्तदा तयोः ।
निवर्त्य तपसस्तौ च ब्रह्मलोकं जगाम ह ॥ १.२२९.२६ ॥
Entonces el abuelo, habiéndoles concedido este don, los hizo volver de su austeridad y se fue al mundo de Brahmā.
1.229.27
लब्ध्वा वराणि दैत्येन्द्रावथ तौ भ्रातरावुभौ ।
अवध्यौ सर्वलोकस्य स्वमेव भवनं गतौ ॥ १.२२९.२७ ॥
Habiendo obtenido los dones, aquellos dos hermanos, señores de los Daityas, invulnerables para todos los mundos, regresaron a su propia morada.
1.229.28
तौ तु लब्धवरौ दृष्ट्वा कृतकामौ मनस्विनौ ।
सर्वः सुहृञ्जनस्ताभ्यां प्रहर्षमुपजग्मिवान् ॥ १.२२९.२८ ॥
Al ver a aquellos dos magnánimos, que habían obtenido dones y cumplido sus deseos, todos sus amigos y parientes se llenaron de gran alegría por ellos.
1.229.29
ततस्तौ तु जटा भित्त्वा मौलिनौ संबभूवतुः ।
महार्हाभरणोपेतौ विरजोम्बरधारिणौ ॥ १.२२९.२९ ॥
Entonces ambos, rompiendo sus cabellos enmarañados, se volvieron coronados, adornados con joyas de gran valor y vistiendo ropas inmaculadas.
1.229.30
अकालकौमुदीं चैव चक्रतुः सार्वकालिकीम् ।
नित्यः प्रमुदितः सर्वस्तयोश्चैव सुहृञ्जनः ॥ १.२२९.३० ॥
Hicieron de una fiesta lunar fuera de tiempo una celebración perpetua para todas las estaciones; y todos sus amigos y parientes vivían siempre alegres por ellos.
1.229.31
भक्ष्यतां भुज्यतां नित्यं दीयतां रम्यतामिति ।
गीयेतां पीयतां चेति शभ्दश्चासीद्गृहे गृहे ॥ १.२२९.३१ ॥
"Que se coma, que se disfrute, que siempre se dé, que haya alegría", y "que se cante, que se beba": tales sonidos se oían en cada casa.
1.229.32
तत्रतत्र महानादैरुत्कृष्टतलनादितैः ।
हृष्टं प्रमुदितं सर्वं दैत्यानामभवत्पुरम् ॥ १.२२९.३२ ॥
Resonando aquí y allá con grandes clamores y el fuerte batir de palmas, toda la ciudad de los Daityas se llenó de gozo y alegría.
1.229.33
तैस्तैर्विहारैर्बहुभिर्दैत्यानां कामरूपिणाम् ।
समाः संक्रीडतां तेषामहरेकमिवाभवत् ॥ १.२२९.३३ ॥
Para los Daityas, que podían tomar cualquier forma a voluntad y jugaban en sus muchos y variados placeres, los años pasaban como si fueran un solo día.