Mahābhārata · Adhyāya 1.229
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.229.1
शणु मे विस्तरेणेममितिहासं पुरातनम् ।
भ्रातृभिः सहितः पार्थ यथा वृत्तं युधिष्ठिर ॥ १.२२९.१ ॥
Höre von mir ausführlich diese alte Geschichte, o Yudhiṣṭhira, Sohn der Pṛthā, über das, was dir mit deinen Brüdern geschah.
1.229.2
महासुरस्यान्ववाये हिरण्यकशिपोः पुरा ।
निकुम्भो नाम दैत्येन्द्रस्तेजस्वी बलवानभूत् ॥ १.२२९.२ ॥
In früherer Zeit, im Geschlecht des großen Asura Hiraṇyakaśipu, wurde Nikumbha geboren, der strahlende und mächtige Herr der Daityas.
1.229.3
तस्य पुत्रौ महावीर्यौ जातौ भीमपराक्रमौ ।
सुन्दोपसुन्दौ दैत्येन्द्रौ दारुणौ क्रूरमानसौ ॥ १.२२९.३ ॥
Ihm wurden zwei Söhne geboren, von großer Tapferkeit und schrecklicher Kraft: Sunda und Upasunda, Herren der Daityas, grausam und von böser Gesinnung.
1.229.4
तावेकनिश्चयौ दैत्यावेककार्यार्थसंमतौ ।
निरन्तरमवर्तेतां समदुःखसुखावुभौ ॥ १.२२९.४ ॥
Diese beiden Daityas hatten einen einzigen Entschluss, waren in einem einzigen Zweck einig, blieben stets beisammen und teilten Leid und Freude gleichermaßen.
1.229.5
विनाऽन्योन्यं न भुञ्जाते विनाऽन्योन्यं न जल्पतः ।
अन्योन्यस्य प्रियकरावन्योन्यस्य प्रियंवदौ ॥ १.२२९.५ ॥
Ohne einander aßen sie nicht, ohne einander sprachen sie nicht; sie taten einander, was lieb war, und sprachen einander liebe Worte.
1.229.6
एकशीलसमाचारौ द्विधैवैकोऽभवत्कृतः ।
तौ विवृद्धौ महावीर्यौ कार्येष्वप्येकनिश्चयौ ॥ १.२२९.६ ॥
Obwohl sie von gleicher Art und gleichem Verhalten waren, wurden die beiden gleichsam zu einem; sie wuchsen zu großer Tapferkeit heran und hielten auch in ihren Unternehmungen einen einzigen Entschluss.
1.229.7
त्रैलोक्यविजयार्थाय समाधायैकनिश्चयम् ।
दीक्षां कृत्वा गतौ विन्ध्यं तावुग्रं तेपतुस्तपः ॥ १.२२९.७ ॥
Mit einem einzigen Entschluss, die drei Welten zu erobern, nahmen sie das Gelübde, zogen zum Vindhya-Gebirge und übten furchtbare Askese.
1.229.8
तौ तु दीर्घेण कालेन तपोयुक्तौ बभूवतुः ।
क्षुत्पिपासापरिश्रान्तौ जटावल्कलधारिणौ ॥ १.२२९.८ ॥
Lange Zeit der Askese hingegeben, wurden die beiden von Hunger und Durst erschöpft; sie trugen verfilztes Haar und Rindengewänder.
1.229.9
मलोपचितसर्वाङ्गौ वायुभक्षौ बभूवतुः ।
आत्ममांसानि जुह्वान्तौ पादाङ्गुष्ठाग्रधिष्ठितौ।
ऊर्ध्वबाहू चानिमिषौ दीर्घकालं धृतव्रतौ ॥ १.२२९.९ ॥
Ihre Glieder waren mit Schmutz bedeckt, und sie lebten nur von Luft. Ihr eigenes Fleisch als Opfergabe darbringend, auf den Zehenspitzen stehend, die Arme erhoben und ohne zu blinzeln, hielten sie lange ihre Gelübde.
1.229.10
तयोस्तपःप्रभावेण दीर्घकालं प्रतापितः ।
धूमं प्रमुमुचे विन्ध्यस्तद्भुतमिवाभवत् ॥ १.२२९.१० ॥
Durch die Macht ihrer Askese stieß der lange erhitzte Vindhya-Berg Rauch aus, und es wurde zu einem wundersamen Anblick.
1.229.11
ततो देवा भयं जग्मुरुग्रं दृष्ट्वा तयोस्तपः ।
तपोविघातार्थमथो देवा विघ्नानि चक्रिरे ॥ १.२२९.११ ॥
Da fürchteten sich die Götter, als sie ihre furchtbare Askese sahen; und um ihre Buße zu stören, errichteten die Götter Hindernisse.
1.229.12
रत्नैः प्रलोभयामासुः स्त्रीभिश्चोभौ पुनःपुनः ।
न च तौ चक्रतुर्भङ्गं व्रतस्य सुमहाव्रतौ ॥ १.२२९.१२ ॥
Die Götter versuchten die beiden wiederholt mit Juwelen und Frauen zu verlocken, doch die beiden, groß in ihren Gelübden, brachen ihr Gelübde nicht.
1.229.13
अथ मायां पुनर्देवास्तयोश्चक्रुर्महात्मनोः ।
भगिन्यो मातरो भार्यास्तयोश्चात्मजनस्तथा ॥ १.२२९.१३ ॥
Da erschufen die Götter erneut ein Trugbild für jene beiden Großherzigen: ihre Schwestern, Mütter, Gattinnen und ihre Nachkommen.
1.229.14
प्रपात्यमाना विस्रस्ताः शूलहस्तेन रक्षसा ।
भ्रष्टाभरणकेशान्ता भ्रष्टाभरणवाससः ॥ १.२२९.१४ ॥
Von dem Rakṣasa mit dem Speer in der Hand hinabgestoßen, die Haare gelöst, Schmuck und Gewänder abgefallen.
1.229.15
अभिभाष्य ततः सर्वास्तौ त्राहीति विचुक्रुशुः ।
न च तौ चक्रतुर्भङ्गं व्रतस्य सुमहाव्रतौ ॥ १.२२९.१५ ॥
Da riefen alle die beiden an und schrien: »Rette uns!« Doch die beiden Großgelübdlichen brachen ihr Gelübde nicht.
1.229.16
यदा क्षोभं नोपयाति नार्तिमन्यतरस्तयोः ।
ततः स्त्रियस्ता भूतं च सर्वमन्तरधीयत ॥ १.२२९.१६ ॥
Als keiner der beiden in Erregung oder Qual geriet, da verschwanden jene Frauen und all dieses Trugbild.
1.229.17
ततः पितामहः साक्षादभिगम्य महासुरौ ।
वरेण च्छ्दयामास क्वलोकहितः प्रभुः ॥ १.२२९.१७ ॥
Da trat der Urgroßvater selbst, der Herr, dem Wohl der Welten zugetan, zu den beiden großen Asuras und besänftigte sie durch eine Gabe.
1.229.18
ततः सुन्दोपसुन्दौ तौ भ्रातरौ दृढविक्रमौ ।
दृष्ट्वा पितामहं देवं तस्थतुः प्राञ्जली तदा ॥ १.२२९.१८ ॥
Da standen die Brüder Sunda und Upasunda, von fester Tapferkeit, als sie den göttlichen Urgroßvater sahen, mit gefalteten Händen da.
1.229.19
ऊचतुश्च प्रभुं देवं ततस्तौ सहितौ तदा ।
आवयोस्तपसाऽनेन यदि प्रीतः पितामहः ॥ १.२२९.१९ ॥
Da sprachen die beiden gemeinsam zum Herrn, dem Gott: Wenn der Großvater mit dieser unserer Askese zufrieden ist,
1.229.20
मायाविदावस्त्रविदौ बलिनौ कामरूपिणौ ।
उभावप्यमरौ स्यावः प्रसन्नो यदि नौ प्रभुः ॥ १.२२९.२० ॥
Kundig der Täuschung und der Waffen, mächtig, fähig jede Gestalt anzunehmen, mögen wir beide unsterblich werden, wenn der Herr mit uns zufrieden ist.
1.229.21
ऋतेऽमरत्वं युवयोः सर्वमुक्तं भविष्यति ।
अन्यद्वृणीतं मृत्योश्च विधानममरैः सम् ॥ १.२२९.२१ ॥
Außer der Unsterblichkeit wird alles geschehen, was ihr gesagt habt. Wählt an Stelle der Sterblichkeitsbestimmung eine andere Gabe, gleich der der Götter.
1.229.22
प्रभविष्याव इति यन्महदभ्युद्यतं तपः ।
युवयोर्हेतुनानेन नामरत्वं विधीयते ॥ १.२२९.२२ ॥
Wegen dieser großen Askese, die ihr mit dem Ziel unternommen habt, mächtig zu werden, wird die Unsterblichkeit euch nicht gewährt.
1.229.23
त्रैलोक्यविजयार्थाय भवद्भ्यामास्थितं तपः ।
हेतुनाऽनेन दैत्येन्द्रौ न वां कामं करोम्यहम् ॥ १.२२९.२३ ॥
Ihr habt diese Askese zur Eroberung der drei Welten unternommen. Deshalb, ihr Herren der Daitya, werde ich euren Wunsch nicht erfüllen.
1.229.24
सुन्दोपसुन्दावूचतुः ।
त्रिषु लोकेषु यद्भूतं किंचित्स्थावरजङ्गमम्।
सर्वस्मान्नौ भयं न स्यादृतेऽन्योन्यं पितामह ॥ १.२२९.२४ ॥
Sunda und Upasunda sprachen: Mögen wir vor keinem der bewegten oder unbewegten Wesen in den drei Welten Furcht haben, außer voreinander, o Großvater.
1.229.25
यत्प्रार्थितं यथोक्तं च काममेतद्ददानि वाम् ।
मृत्योर्विधानमेतच्च यथावद्वा भविष्यति ॥ १.२२९.२५ ॥
Was ihr erbeten und genannt habt, das gewähre ich euch beiden nach eurem Wunsch. Auch die Bestimmung des Todes wird so sein, wie es gesagt wurde.
1.229.26
ततः पितामहो दत्त्वा वरमेतत्तदा तयोः ।
निवर्त्य तपसस्तौ च ब्रह्मलोकं जगाम ह ॥ १.२२९.२६ ॥
Da gewährte der Großvater den beiden diese Gabe, ließ sie von ihrer Askese ablassen und ging in Brahmās Welt.
1.229.27
लब्ध्वा वराणि दैत्येन्द्रावथ तौ भ्रातरावुभौ ।
अवध्यौ सर्वलोकस्य स्वमेव भवनं गतौ ॥ १.२२९.२७ ॥
Nachdem sie die Gaben erlangt hatten, kehrten jene beiden Brüder, Herren der Daityas, für alle Welten unverwundbar, in ihre eigene Wohnstätte zurück.
1.229.28
तौ तु लब्धवरौ दृष्ट्वा कृतकामौ मनस्विनौ ।
सर्वः सुहृञ्जनस्ताभ्यां प्रहर्षमुपजग्मिवान् ॥ १.२२९.२८ ॥
Als alle Freunde und Verwandten jene beiden hochgesinnten Brüder sahen, die Gaben erlangt und ihre Wünsche erfüllt hatten, erfüllte große Freude sie durch sie.
1.229.29
ततस्तौ तु जटा भित्त्वा मौलिनौ संबभूवतुः ।
महार्हाभरणोपेतौ विरजोम्बरधारिणौ ॥ १.२२९.२९ ॥
Da brachen die beiden ihre verfilzten Locken, wurden gekrönt, mit kostbarem Schmuck geschmückt und trugen makellose Gewänder.
1.229.30
अकालकौमुदीं चैव चक्रतुः सार्वकालिकीम् ।
नित्यः प्रमुदितः सर्वस्तयोश्चैव सुहृञ्जनः ॥ १.२२९.३० ॥
Sie machten ein unzeitiges Mondscheinfest zu einem Fest für alle Zeiten; und alle ihre Freunde und Verwandten waren dank ihnen stets fröhlich.
1.229.31
भक्ष्यतां भुज्यतां नित्यं दीयतां रम्यतामिति ।
गीयेतां पीयतां चेति शभ्दश्चासीद्गृहे गृहे ॥ १.२२९.३१ ॥
„Man esse, man genieße, man gebe stets, man freue sich“ und „man singe, man trinke“ – solche Rufe waren in jedem Haus zu hören.
1.229.32
तत्रतत्र महानादैरुत्कृष्टतलनादितैः ।
हृष्टं प्रमुदितं सर्वं दैत्यानामभवत्पुरम् ॥ १.२२९.३२ ॥
Überall hallte es wider von lauten Rufen und dem kräftigen Klatschen der Hände; die ganze Stadt der Daityas wurde froh und heiter.
1.229.33
तैस्तैर्विहारैर्बहुभिर्दैत्यानां कामरूपिणाम् ।
समाः संक्रीडतां तेषामहरेकमिवाभवत् ॥ १.२२९.३३ ॥
Für die Daityas, die jede beliebige Gestalt annehmen konnten und sich in ihren vielen Vergnügungen ergingen, schienen die Jahre wie ein einziger Tag zu vergehen.