Mahābhārata · Adhyāya 1.230
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.230.1
उत्सवे वृत्तमात्रे तु त्रैलोक्याकाङ्क्षिणावुभौ ।
मन्त्रयित्वा ततः सेनां तावज्ञापयतां तदा ॥ १.२३०.१ ॥
Cuando la fiesta acababa de terminar, los dos que deseaban los tres mundos deliberaron y luego ordenaron a su ejército.
1.230.2
सुहृद्भिरप्यनुज्ञातौ दैत्यैर्वृद्धैश्च मन्त्रिभिः ।
कृत्वा प्रास्थानिकं रात्रौ मघासु ययतुस्तदा ॥ १.२३०.२ ॥
Tras obtener la licencia de amigos, daityas, ancianos y consejeros, y habiendo realizado los ritos de partida por la noche, los dos partieron bajo la constelación de Maghā.
1.230.3
गदापिट्टशधारिण्या शूलमुद्गरहस्तया ।
प्रस्थितौ सह वर्मिण्या महत्या दैत्यसेनया ॥ १.२३०.३ ॥
Junto con el gran ejército daitya, armado y acorazado, portando mazas y espadas cortas, con tridentes y garrotes en la mano, partieron los dos.
1.230.4
मङ्गलैः स्तुतिभिश्चापि विजयप्रतिसंहितैः ।
चारणैः स्तूयमानौ तौ जग्मतुः परया मुदा ॥ १.२३०.४ ॥
Alabados por los bardos con himnos auspiciosos y alabanzas ligadas a la victoria, los dos avanzaron con suprema alegría.
1.230.5
तावन्तरिक्षमुत्प्लुत्य दैत्यौ कामगमावुभौ ।
देवानामेव भवनं जग्मतुर्युद्दुर्मदौ ॥ १.२३०.५ ॥
Elevándose hacia el cielo, los dos daityas, que se movían a voluntad y estaban ebrios de batalla, se dirigieron a la morada de los dioses.
1.230.6
तयोरागमनं ज्ञात्वा वरदानं च तत्प्रभोः ।
हित्वा त्रिविष्टपं जग्मुर्ब्रह्मलोकं ततः सुराः ॥ १.२३०.६ ॥
Al saber de su llegada y del don concedido por aquel señor, los dioses abandonaron el cielo y fueron entonces al mundo de Brahmā.
1.230.7
ताविन्द्रलोकं निर्जित्य यक्षरक्षोगणांस्तदा ।
खेचराण्यपि भूतानि जघ्नतुस्तीव्रविक्रमौ ॥ १.२३०.७ ॥
Tras conquistar el mundo de Indra, aquellos dos mataron entonces a las huestes de yakṣas y rākṣasas, y también a los seres que se mueven por el cielo; eran de fiero valor.
1.230.8
अन्तर्भूमिगतान्नागाञ्जित्वा तौ च महारथौ ।
समुद्रवासिनीः सर्वा म्लेच्छजातीर्विजिग्यतुः ॥ १.२३०.८ ॥
Tras vencer a los nāgas que habitan bajo la tierra, aquellos dos grandes guerreros conquistaron también a todas las tribus mleccha que viven junto al mar.
1.230.9
ततः सर्वां महीं जेतुमारब्धावुग्रशासनौ ।
सैनिकांश्च समाहूय सुतीक्ष्णं वाक्यमूचतुः ॥ १.२३०.९ ॥
Entonces aquellos dos, de rígido mando, comenzaron a conquistar toda la tierra; y, llamando a los soldados, les dirigieron palabras muy severas.
1.230.10
राजर्षयो महायज्ञैर्हव्यकव्यैर्द्विजातयः ।
तेजो बलं च देवानां वर्धन्ति श्रियं तथा ॥ १.२३०.१० ॥
Los reyes-sabios y los dvijas, mediante grandes sacrificios y ofrendas de havya y kavya, acrecientan el esplendor, la fuerza y la gloria de los dioses.
1.230.11
तेषामेवं प्रवृत्तानां सर्वेषामसुरद्विषाम् ।
संभूय सर्वैरस्माभिः कार्यः सर्वात्मना वधः ॥ १.२३०.११ ॥
Contra todos ellos, que así se dedican a tales obras, enemigos de los asuras, todos nosotros, unidos, debemos llevar a cabo su total exterminio con todo nuestro ser.
1.230.12
एवं सर्वान्समादिश्य पूर्वतीरे महोदधेः ।
क्रूरां मतिं समास्थाय जग्मतुः सर्वतोमुखौ ॥ १.२३०.१२ ॥
Tras dar sus órdenes a todos, y adoptando un cruel propósito en la costa oriental del gran océano, los dos partieron, con sus rostros vueltos hacia todos los rumbos.
1.230.13
यज्ञैर्यजन्ति ये केचिद्याजयन्ति च ये द्विजाः ।
तान्सर्वान्प्रसभं हत्वा बलिनौ जग्मतुस्ततः ॥ १.२३०.१३ ॥
Tras matar por la fuerza a todos los que realizaban sacrificios y a los dvija que los hacían celebrar, los dos poderosos partieron de allí.
1.230.14
आश्रमेष्वग्निहोत्राणि मुनीनां भावितात्मनाम् ।
गृहीत्वा प्रक्षिपन्त्यप्सु विश्रब्धं सैनिकास्तयोः ॥ १.२३०.१४ ॥
En los ermitaños de los sabios de alma pura, sus soldados tomaban los fuegos de los agnihotra y confiadamente los arrojaban a las aguas.
1.230.15
तपोधनैश्च ये क्रुद्धैः शापा उक्ता महात्मभिः ।
नाक्रामन्त तयोस्तेऽपि वरदाननिराकृताः ॥ १.२३०.१५ ॥
Las maldiciones pronunciadas con ira por los grandes almas ricas en ascetismo tampoco les afectaron, pues habían sido anuladas por los dones concedidos.
1.230.16
नाक्रामन्त यदा शापा बाणा मुक्ताः शिलास्विव ।
नियमान्संपरित्यज्य व्यद्रवन्त द्विजातयः ॥ १.२३०.१६ ॥
Cuando las maldiciones, como flechas lanzadas contra rocas, no surtían efecto, los dvijātis abandonaron sus votos y huyeron.
1.230.17
पृथिव्यां ये तपःसिद्धा दान्ताः शमपरायणाः ।
तयोर्भयाद्दुद्रुवुस्ते वैनतेयादिवोरगाः ॥ १.२३०.१७ ॥
Los que en la tierra habían alcanzado la perfección por el ascetismo, dominados y dedicados a la quietud, huyeron por temor a aquellos dos, como huyen las serpientes del hijo de Vinatā.
1.230.18
मथितैराश्रमैर्भग्नैर्विकीर्णकलशस्रुवैः ।
शून्यमासीज्जगत्सर्वं कालेनेव हतं तदा ॥ १.२३०.१८ ॥
Entonces, con los ermitaños pisoteados y destrozados, y los cántaros y cucharas esparcidos, todo el mundo quedó vacío, como si el Tiempo lo hubiera abatido.
1.230.19
ततो राजन्नदृश्यद्भिर्ऋषिभिश्च महासुरौ ।
उभौ विनिश्चयं कृत्वा विकुर्वाते वधैषिणौ ॥ १.२३०.१९ ॥
Entonces, oh rey, ante los sabios invisibles, los dos grandes asuras, decididos y deseosos de matar, comenzaron a transformarse.
1.230.20
प्रभिन्नकरटौ मत्तौ भूत्वा कुञ्जररूपिणौ ।
संलीनमपि दुर्गेषु निन्यतुर्यमसादनम् ॥ १.२३०.२० ॥
Tomando la forma de elefantes enfurecidos con las sienes abiertas, ambos enviaron incluso a los ocultos en las fortalezas a la morada de Yama.
1.230.21
सिंहौ भूत्वा पुनर्व्याघ्रौ पुनश्चान्तर्हितावुभौ ।
तैस्तैरुपायैस्तौ क्रूरावृषीन्दृष्ट्वा निजघ्नतुः ॥ १.२३०.२१ ॥
Convirtiéndose en leones, luego en tigres, y desapareciendo de nuevo, los dos crueles, por diversas artimañas, vieron a los sabios y los mataron.
1.230.22
निवृत्तयज्ञस्वाध्याया प्रनष्टनृपतिद्विजा ।
उत्सन्नोत्सवयज्ञा च बभूव वसुधा तदा ॥ १.२३०.२२ ॥
Cesaron el sacrificio y el estudio de los Vedas; reyes y brahmanes perecieron; las fiestas y los sacrificios se extinguieron — entonces la tierra quedó así.
1.230.23
हाहाभूता भयार्ता च निवृत्तविपणापणा ।
निवृत्तदेवकार्या च पुण्योद्वाहविवर्जिता ॥ १.२३०.२३ ॥
Convertida en un clamor de lamento, afligida por el miedo, con mercados y tiendas cerrados, ritos divinos cesados y sin bodas auspiciosas.
1.230.24
निवृत्तकृषिगोरक्षा विध्वस्तनगराश्रमा ।
अस्थिकङ्कालसंकीर्णा भूर्बभूवोग्रदर्शना ॥ १.२३०.२४ ॥
Cesados el cultivo y la custodia del ganado, destruidas las ciudades y los eremitorios, sembrada de huesos y esqueletos, la tierra se volvió terrible de contemplar.
1.230.25
निवृत्तपितृकार्यं च निर्वषट्कारमङ्गलम् ।
जगत्प्रतिभयाकारं दुष्प्रेक्ष्यमभवत्तदा ॥ १.२३०.२५ ॥
Entonces cesaron los ritos a los antepasados, y sin la llamada vaṣaṭ ni la auspiciosidad, aquella forma que aterraba al mundo se volvió insoportable de mirar.
1.230.26
चन्द्रादित्यौ ग्रहास्तारा नक्षत्राणि दिवौकसः ।
जग्मुर्विषादं तत्कर्म दृष्ट्वा सुन्दोपसुन्दयोः ॥ १.२३०.२६ ॥
La luna y el sol, los planetas, las estrellas, las constelaciones y los moradores del cielo cayeron en la desolación al ver la acción de Sunda y Upasunda.
1.230.27
एवं सर्वा दिशो दैत्यौ जित्वा क्रूरेण कर्मणा ।
निःसपत्नौ कुरुक्षेत्रे निवेशमभिचक्रतुः ॥ १.२३०.२७ ॥
Así, tras conquistar todas las direcciones con acciones crueles, los dos Daityas, sin rivales, establecieron su morada en Kurukṣetra.