Mahābhārata · Adhyāya 1.230
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.230.1
उत्सवे वृत्तमात्रे तु त्रैलोक्याकाङ्क्षिणावुभौ ।
मन्त्रयित्वा ततः सेनां तावज्ञापयतां तदा ॥ १.२३०.१ ॥
Quando a festa acabara de terminar, os dois que desejavam os três mundos deliberaram e então ordenaram ao seu exército.
1.230.2
सुहृद्भिरप्यनुज्ञातौ दैत्यैर्वृद्धैश्च मन्त्रिभिः ।
कृत्वा प्रास्थानिकं रात्रौ मघासु ययतुस्तदा ॥ १.२३०.२ ॥
Tendo obtido a permissão de amigos, daityas, anciãos e conselheiros, e realizado à noite os ritos de partida, os dois partiram sob a constelação de Maghā.
1.230.3
गदापिट्टशधारिण्या शूलमुद्गरहस्तया ।
प्रस्थितौ सह वर्मिण्या महत्या दैत्यसेनया ॥ १.२३०.३ ॥
Junto com o grande exército dos daityas, armados e couraçados, portando clavas e maças, com tridentes e porretes nas mãos, partiram os dois.
1.230.4
मङ्गलैः स्तुतिभिश्चापि विजयप्रतिसंहितैः ।
चारणैः स्तूयमानौ तौ जग्मतुः परया मुदा ॥ १.२३०.४ ॥
Louvados pelos bardos com hinos auspiciosos e louvores ligados à vitória, os dois seguiram com suprema alegria.
1.230.5
तावन्तरिक्षमुत्प्लुत्य दैत्यौ कामगमावुभौ ।
देवानामेव भवनं जग्मतुर्युद्दुर्मदौ ॥ १.२३०.५ ॥
Saltando para o céu, os dois daityas, que se moviam à vontade e estavam embriagados de batalha, foram direto à morada dos deuses.
1.230.6
तयोरागमनं ज्ञात्वा वरदानं च तत्प्रभोः ।
हित्वा त्रिविष्टपं जग्मुर्ब्रह्मलोकं ततः सुराः ॥ १.२३०.६ ॥
Ao saber da chegada deles e do dom concedido por aquele senhor, os deuses deixaram então o céu e foram ao mundo de Brahmā.
1.230.7
ताविन्द्रलोकं निर्जित्य यक्षरक्षोगणांस्तदा ।
खेचराण्यपि भूतानि जघ्नतुस्तीव्रविक्रमौ ॥ १.२३०.७ ॥
Tendo conquistado o mundo de Indra, aqueles dois abateram então as hostes de yakṣas e rākṣasas, e também os seres que se movem pelo céu; eram de feroz valor.
1.230.8
अन्तर्भूमिगतान्नागाञ्जित्वा तौ च महारथौ ।
समुद्रवासिनीः सर्वा म्लेच्छजातीर्विजिग्यतुः ॥ १.२३०.८ ॥
Tendo vencido os nāgas que habitam o interior da terra, aqueles dois grandes guerreiros conquistaram também todas as tribos mleccha que vivem junto ao mar.
1.230.9
ततः सर्वां महीं जेतुमारब्धावुग्रशासनौ ।
सैनिकांश्च समाहूय सुतीक्ष्णं वाक्यमूचतुः ॥ १.२३०.९ ॥
Então, os dois de governo severo começaram a conquistar toda a terra; convocando os soldados, disseram palavras muito duras.
1.230.10
राजर्षयो महायज्ञैर्हव्यकव्यैर्द्विजातयः ।
तेजो बलं च देवानां वर्धन्ति श्रियं तथा ॥ १.२३०.१० ॥
Os reis-sábios e os dvijas, por meio de grandes sacrifícios e oferendas de havya e kavya, aumentam o esplendor, a força e a glória dos deuses.
1.230.11
तेषामेवं प्रवृत्तानां सर्वेषामसुरद्विषाम् ।
संभूय सर्वैरस्माभिः कार्यः सर्वात्मना वधः ॥ १.२३०.११ ॥
Contra todos os que assim se dedicam a tais obras, inimigos dos asuras, devemos todos juntos levar à sua completa destruição com todo o nosso ser.
1.230.12
एवं सर्वान्समादिश्य पूर्वतीरे महोदधेः ।
क्रूरां मतिं समास्थाय जग्मतुः सर्वतोमुखौ ॥ १.२३०.१२ ॥
Tendo assim dado ordens a todos, e adotado uma resolução cruel na margem oriental do grande oceano, os dois partiram, os rostos voltados para todas as direções.
1.230.13
यज्ञैर्यजन्ति ये केचिद्याजयन्ति च ये द्विजाः ।
तान्सर्वान्प्रसभं हत्वा बलिनौ जग्मतुस्ततः ॥ १.२३०.१३ ॥
Tendo matado à força todos os que realizavam sacrifícios e os dvijas que os faziam celebrar, os dois poderosos então partiram.
1.230.14
आश्रमेष्वग्निहोत्राणि मुनीनां भावितात्मनाम् ।
गृहीत्वा प्रक्षिपन्त्यप्सु विश्रब्धं सैनिकास्तयोः ॥ १.२३०.१४ ॥
Nos eremitérios dos sábios de alma purificada, seus soldados tomavam os fogos dos agnihotra e os lançavam às águas sem temor.
1.230.15
तपोधनैश्च ये क्रुद्धैः शापा उक्ता महात्मभिः ।
नाक्रामन्त तयोस्तेऽपि वरदाननिराकृताः ॥ १.२३०.१५ ॥
As maldições proferidas com ira pelas grandes almas ricas em ascese também não os atingiram, pois foram anuladas pelas bênçãos concedidas.
1.230.16
नाक्रामन्त यदा शापा बाणा मुक्ताः शिलास्विव ।
नियमान्संपरित्यज्य व्यद्रवन्त द्विजातयः ॥ १.२३०.१६ ॥
Quando as maldições, como flechas lançadas contra rochas, não surtiram efeito, os dvijātis abandonaram seus votos e fugiram.
1.230.17
पृथिव्यां ये तपःसिद्धा दान्ताः शमपरायणाः ।
तयोर्भयाद्दुद्रुवुस्ते वैनतेयादिवोरगाः ॥ १.२३०.१७ ॥
Os que na terra haviam alcançado a perfeição pelo ascetismo, dominados e dedicados à quietude, fugiram por medo desses dois, como as serpentes fogem de Garuḍa, filho de Vinatā.
1.230.18
मथितैराश्रमैर्भग्नैर्विकीर्णकलशस्रुवैः ।
शून्यमासीज्जगत्सर्वं कालेनेव हतं तदा ॥ १.२३०.१८ ॥
Então, com os eremitérios pisoteados e quebrados, e jarros e colheres espalhados, o mundo inteiro ficou vazio, como se abatido pelo próprio Tempo.
1.230.19
ततो राजन्नदृश्यद्भिर्ऋषिभिश्च महासुरौ ।
उभौ विनिश्चयं कृत्वा विकुर्वाते वधैषिणौ ॥ १.२३०.१९ ॥
Então, ó rei, diante dos sábios invisíveis, os dois grandes asuras, decididos e desejosos de matar, começaram a transformar-se.
1.230.20
प्रभिन्नकरटौ मत्तौ भूत्वा कुञ्जररूपिणौ ।
संलीनमपि दुर्गेषु निन्यतुर्यमसादनम् ॥ १.२३०.२० ॥
Tomando a forma de elefantes enfurecidos, com as têmporas fendidas, os dois enviaram até mesmo os escondidos nas fortalezas para a morada de Yama.
1.230.21
सिंहौ भूत्वा पुनर्व्याघ्रौ पुनश्चान्तर्हितावुभौ ।
तैस्तैरुपायैस्तौ क्रूरावृषीन्दृष्ट्वा निजघ्नतुः ॥ १.२३०.२१ ॥
Tornando-se leões, depois tigres, depois desaparecendo outra vez, os dois cruéis, por diversos estratagemas, viram os sábios e os mataram.
1.230.22
निवृत्तयज्ञस्वाध्याया प्रनष्टनृपतिद्विजा ।
उत्सन्नोत्सवयज्ञा च बभूव वसुधा तदा ॥ १.२३०.२२ ॥
Cessaram o sacrifício e a recitação, reis e brâmanes pereceram, as festas e os ritos extinguiram-se — então a terra tornou-se assim.
1.230.23
हाहाभूता भयार्ता च निवृत्तविपणापणा ।
निवृत्तदेवकार्या च पुण्योद्वाहविवर्जिता ॥ १.२३०.२३ ॥
Transformada em um clamor de lamento, afligida pelo medo, com mercados e lojas fechados, ritos divinos cessados, privada de núpcias auspiciosas.
1.230.24
निवृत्तकृषिगोरक्षा विध्वस्तनगराश्रमा ।
अस्थिकङ्कालसंकीर्णा भूर्बभूवोग्रदर्शना ॥ १.२३०.२४ ॥
Cessados a agricultura e a guarda do gado, arruinadas as cidades e os eremitérios, semeada de ossos e esqueletos, a terra tornou-se terrível de se ver.
1.230.25
निवृत्तपितृकार्यं च निर्वषट्कारमङ्गलम् ।
जगत्प्रतिभयाकारं दुष्प्रेक्ष्यमभवत्तदा ॥ १.२३०.२५ ॥
Então cessaram os ritos aos ancestrais, e sem o chamado vaṣaṭ nem a auspiciosidade, aquela forma que aterrorizava o mundo tornou-se difícil de contemplar.
1.230.26
चन्द्रादित्यौ ग्रहास्तारा नक्षत्राणि दिवौकसः ।
जग्मुर्विषादं तत्कर्म दृष्ट्वा सुन्दोपसुन्दयोः ॥ १.२३०.२६ ॥
A lua e o sol, os planetas, as estrelas, as constelações e os moradores do céu caíram em desalento ao ver o feito de Sunda e Upasunda.
1.230.27
एवं सर्वा दिशो दैत्यौ जित्वा क्रूरेण कर्मणा ।
निःसपत्नौ कुरुक्षेत्रे निवेशमभिचक्रतुः ॥ १.२३०.२७ ॥
Assim, tendo conquistado todas as direções por atos cruéis, os dois Daityas, sem rivais, estabeleceram sua morada em Kurukṣetra.