Mahābhārata · Adhyāya 1.230
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.230.1
उत्सवे वृत्तमात्रे तु त्रैलोक्याकाङ्क्षिणावुभौ ।
मन्त्रयित्वा ततः सेनां तावज्ञापयतां तदा ॥ १.२३०.१ ॥
Als das Fest eben vorüber war, berieten sich die beiden, die nach den drei Welten verlangten, und gaben dann ihrem Heer den Befehl.
1.230.2
सुहृद्भिरप्यनुज्ञातौ दैत्यैर्वृद्धैश्च मन्त्रिभिः ।
कृत्वा प्रास्थानिकं रात्रौ मघासु ययतुस्तदा ॥ १.२३०.२ ॥
Nachdem sie die Erlaubnis von Freunden, Daityas, Ältesten und Ratgebern erhalten und nachts die Abschiedsriten vollzogen hatten, brachen die beiden unter dem Sternbild Maghā auf.
1.230.3
गदापिट्टशधारिण्या शूलमुद्गरहस्तया ।
प्रस्थितौ सह वर्मिण्या महत्या दैत्यसेनया ॥ १.२३०.३ ॥
Zusammen mit dem großen, gepanzerten Heer der Daityas, mit Keulen und Streitkolben, mit Dreizack und Knüppel in der Hand, brachen die beiden auf.
1.230.4
मङ्गलैः स्तुतिभिश्चापि विजयप्रतिसंहितैः ।
चारणैः स्तूयमानौ तौ जग्मतुः परया मुदा ॥ १.२३०.४ ॥
Von Barden mit glückverheißenden Hymnen und auf den Sieg bezogenen Lobpreisungen gepriesen, zogen die beiden in höchster Freude dahin.
1.230.5
तावन्तरिक्षमुत्प्लुत्य दैत्यौ कामगमावुभौ ।
देवानामेव भवनं जग्मतुर्युद्दुर्मदौ ॥ १.२३०.५ ॥
Sich in die Lüfte schwingend, zogen die beiden Daityas, die nach Belieben sich bewegen konnten und vom Kampfrausch berauscht waren, geradewegs zur Wohnstatt der Götter.
1.230.6
तयोरागमनं ज्ञात्वा वरदानं च तत्प्रभोः ।
हित्वा त्रिविष्टपं जग्मुर्ब्रह्मलोकं ततः सुराः ॥ १.२३०.६ ॥
Als sie von ihrer Ankunft und der Gabe jenes Herrn erfuhren, verließen die Götter den Himmel und begaben sich in die Welt Brahmās.
1.230.7
ताविन्द्रलोकं निर्जित्य यक्षरक्षोगणांस्तदा ।
खेचराण्यपि भूतानि जघ्नतुस्तीव्रविक्रमौ ॥ १.२३०.७ ॥
Nachdem sie die Welt Indras erobert hatten, erschlugen jene beiden damals die Scharen der Yakṣas und Rākṣasas sowie die Wesen, die durch den Himmel ziehen; sie waren von grimmiger Tapferkeit.
1.230.8
अन्तर्भूमिगतान्नागाञ्जित्वा तौ च महारथौ ।
समुद्रवासिनीः सर्वा म्लेच्छजातीर्विजिग्यतुः ॥ १.२३०.८ ॥
Nachdem jene beiden großen Wagenkämpfer die im Erdinneren wohnenden Nāgas besiegt hatten, unterwarfen sie auch alle Barbarenstämme, die am Meer wohnen.
1.230.9
ततः सर्वां महीं जेतुमारब्धावुग्रशासनौ ।
सैनिकांश्च समाहूय सुतीक्ष्णं वाक्यमूचतुः ॥ १.२३०.९ ॥
Da begannen die beiden von strenger Herrschaft, die ganze Erde zu erobern; sie riefen die Krieger herbei und sprachen überaus scharfe Worte.
1.230.10
राजर्षयो महायज्ञैर्हव्यकव्यैर्द्विजातयः ।
तेजो बलं च देवानां वर्धन्ति श्रियं तथा ॥ १.२३०.१० ॥
Königsweise und die Zweimalgeborenen mehren durch große Opfer und durch Darbringungen von havya und kavya den Glanz, die Kraft und den Ruhm der Götter.
1.230.11
तेषामेवं प्रवृत्तानां सर्वेषामसुरद्विषाम् ।
संभूय सर्वैरस्माभिः कार्यः सर्वात्मना वधः ॥ १.२३०.११ ॥
Gegen alle, die so in solche Taten verwickelt sind, die Feinde der Asuras, müssen wir alle gemeinsam ihre völlige Vernichtung mit ganzem Herzen herbeiführen.
1.230.12
एवं सर्वान्समादिश्य पूर्वतीरे महोदधेः ।
क्रूरां मतिं समास्थाय जग्मतुः सर्वतोमुखौ ॥ १.२३०.१२ ॥
Nachdem sie so allen Befehle erteilt und am östlichen Ufer des großen Ozeans einen grausamen Entschluss gefasst hatten, brachen die beiden auf, die Gesichter nach allen Richtungen gewandt.
1.230.13
यज्ञैर्यजन्ति ये केचिद्याजयन्ति च ये द्विजाः ।
तान्सर्वान्प्रसभं हत्वा बलिनौ जग्मतुस्ततः ॥ १.२३०.१३ ॥
Nachdem sie alle, die Opfer darbrachten und die Zweimalgeborenen, die andere zum Opfern anleiteten, gewaltsam erschlagen hatten, zogen die beiden Starken von dort weiter.
1.230.14
आश्रमेष्वग्निहोत्राणि मुनीनां भावितात्मनाम् ।
गृहीत्वा प्रक्षिपन्त्यप्सु विश्रब्धं सैनिकास्तयोः ॥ १.२३०.१४ ॥
In den Einsiedeleien der geläuterten Weisen nahmen ihre Krieger die Agnihotra-Feuer und warfen sie zuversichtlich in die Gewässer.
1.230.15
तपोधनैश्च ये क्रुद्धैः शापा उक्ता महात्मभिः ।
नाक्रामन्त तयोस्तेऽपि वरदाननिराकृताः ॥ १.२३०.१५ ॥
Die von den zornigen, an Askese reichen Großen Seelen gesprochenen Flüche wirkten auch nicht auf jene beiden, denn sie waren durch die gewährten Gnadengaben aufgehoben.
1.230.16
नाक्रामन्त यदा शापा बाणा मुक्ताः शिलास्विव ।
नियमान्संपरित्यज्य व्यद्रवन्त द्विजातयः ॥ १.२३०.१६ ॥
Als die Flüche wie Pfeile gegen Felsen wirkungslos blieben, gaben die Zweimalgeborenen ihre Gelübde auf und flohen.
1.230.17
पृथिव्यां ये तपःसिद्धा दान्ताः शमपरायणाः ।
तयोर्भयाद्दुद्रुवुस्ते वैनतेयादिवोरगाः ॥ १.२३०.१७ ॥
Die auf Erden durch Askese Vollendeten, Gezügelten und dem Frieden Ergebenen flohen aus Furcht vor jenen beiden, wie die Schlangen vor Garuḍa, dem Sohn der Vinatā, fliehen.
1.230.18
मथितैराश्रमैर्भग्नैर्विकीर्णकलशस्रुवैः ।
शून्यमासीज्जगत्सर्वं कालेनेव हतं तदा ॥ १.२३०.१८ ॥
Da war, als die Einsiedeleien zertrampelt und zerbrochen waren und Krüge und Löffel verstreut lagen, die ganze Welt leer, als hätte die Zeit selbst sie erschlagen.
1.230.19
ततो राजन्नदृश्यद्भिर्ऋषिभिश्च महासुरौ ।
उभौ विनिश्चयं कृत्वा विकुर्वाते वधैषिणौ ॥ १.२३०.१९ ॥
Dann, o König, verwandelten sich die beiden großen Asuras vor den unsichtbaren Weisen, entschlossen und nach Tötung trachtend.
1.230.20
प्रभिन्नकरटौ मत्तौ भूत्वा कुञ्जररूपिणौ ।
संलीनमपि दुर्गेषु निन्यतुर्यमसादनम् ॥ १.२३०.२० ॥
In der Gestalt rasender Elefanten mit gespaltenen Schläfen schickten die beiden auch die in Festungen Verborgenen in Yamas Wohnstatt.
1.230.21
सिंहौ भूत्वा पुनर्व्याघ्रौ पुनश्चान्तर्हितावुभौ ।
तैस्तैरुपायैस्तौ क्रूरावृषीन्दृष्ट्वा निजघ्नतुः ॥ १.२३०.२१ ॥
Als Löwen, dann als Tiger, dann wieder verschwindend, sahen die beiden Grausamen die Weisen durch mancherlei List und erschlugen sie.
1.230.22
निवृत्तयज्ञस्वाध्याया प्रनष्टनृपतिद्विजा ।
उत्सन्नोत्सवयज्ञा च बभूव वसुधा तदा ॥ १.२३०.२२ ॥
Opfer und Rezitation hörten auf, Könige und Brahmanen gingen zugrunde, Feste und Riten verloren sich — da wurde die Erde so.
1.230.23
हाहाभूता भयार्ता च निवृत्तविपणापणा ।
निवृत्तदेवकार्या च पुण्योद्वाहविवर्जिता ॥ १.२३०.२३ ॥
In Wehklagen verwandelt, von Furcht gequält, ihre Märkte und Läden geschlossen, die Dienste für die Götter eingestellt, ohne glückliche Hochzeiten.
1.230.24
निवृत्तकृषिगोरक्षा विध्वस्तनगराश्रमा ।
अस्थिकङ्कालसंकीर्णा भूर्बभूवोग्रदर्शना ॥ १.२३०.२४ ॥
Ackerbau und Viehhut eingestellt, Städte und Einsiedeleien zerstört, übersät mit Knochen und Skeletten, wurde die Erde furchtbar anzusehen.
1.230.25
निवृत्तपितृकार्यं च निर्वषट्कारमङ्गलम् ।
जगत्प्रतिभयाकारं दुष्प्रेक्ष्यमभवत्तदा ॥ १.२३०.२५ ॥
Da hörten die Totenriten auf, und ohne den Ruf vaṣaṭ und ohne Glück wurde jene Gestalt, die die Welt erschreckte, schwer anzusehen.
1.230.26
चन्द्रादित्यौ ग्रहास्तारा नक्षत्राणि दिवौकसः ।
जग्मुर्विषादं तत्कर्म दृष्ट्वा सुन्दोपसुन्दयोः ॥ १.२३०.२६ ॥
Mond und Sonne, die Planeten, die Sterne, die Sternbilder und die Himmelsbewohner gerieten in Trauer, als sie die Tat von Sunda und Upasunda sahen.
1.230.27
एवं सर्वा दिशो दैत्यौ जित्वा क्रूरेण कर्मणा ।
निःसपत्नौ कुरुक्षेत्रे निवेशमभिचक्रतुः ॥ १.२३०.२७ ॥
So unterwarfen die beiden Daityas durch grausame Taten alle Himmelsrichtungen, und ohne Gegner richteten sie sich in Kurukṣetra eine Wohnstätte ein.