Mahābhārata · Adhyāya 1.232
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.232.1
जित्वा तु पृथिवीं दैत्यौ निःसपत्नौ गतव्यथौ ।
कृत्वा त्रैलोक्यमव्यग्रं कृतकृत्यौ बभूवतुः ॥ १.२३२.१ ॥
Tras conquistar la tierra, los dos daitya quedaron sin rivales y libres de aflicción; habiendo hecho los tres mundos tranquilos, alcanzaron su propósito.
1.232.2
देवगन्धर्वयक्षाणां नागपार्थिवरक्षसाम् ।
आदाय सर्वरत्नानि परां तुष्टिमुपागतौ ॥ १.२३२.२ ॥
Tomando todas las joyas de dioses, gandharvas, yakṣas, nāgas, reyes y rākṣasas, alcanzaron suprema satisfacción.
1.232.3
यदा न प्रतिषेद्धारस्तयोः सन्तीह केचन ।
निरुद्योगौ तदा भूत्वा विजह्रातेऽमराविव ॥ १.२३२.३ ॥
Cuando ya no quedó nadie que se les opusiera, se volvieron libres de esfuerzo y disfrutaban como inmortales.
1.232.4
स्त्रीभिर्माल्यैश्च गन्धैश्च भक्ष्यभोज्यैः सुपुष्कलैः ।
पानैश्च विविधैर्हृद्यैः परां प्रीतिमवापतुः ॥ १.२३२.४ ॥
Con mujeres, guirnaldas, perfumes, abundantes manjares y bebidas y diversas bebidas deliciosas, obtuvieron suprema alegría.
1.232.5
अन्तःपुरवनोद्याने पर्वतेषु वनेषु च ।
यथेप्सितेषु देशेषु विजह्रातेऽमराविव ॥ १.२३२.५ ॥
En los aposentos de mujeres, bosques y jardines de recreo, en montañas y selvas, y en los lugares que deseaban, se divertían como inmortales.
1.232.6
ततः कदाचिद्विन्ध्यस्य प्रस्थे समशिलातले ।
पुष्पिताग्रेषु सालेषु विहारमभिजग्मतुः ॥ १.२३२.६ ॥
Entonces, una vez, en la meseta del Vindhya, sobre una superficie rocosa llana, entre árboles sāla de copas floridas, fueron a divertirse.
1.232.7
दिव्येषु सर्वकामेषु समानीतेषु तावुभौ ।
वरासनेषु संहृष्टौ सह स्त्रीभिर्निषीदतुः ॥ १.२३२.७ ॥
Cuando se trajeron todos los objetos divinos del deseo, ambos, complacidos, se sentaron con sus mujeres en asientos excelentes.
1.232.8
ततो वादित्रनृत्ताभ्यामुपातिष्ठन्त तौ स्त्रियः ।
गीतैश्च स्तुतिसंयुक्तैः प्रीत्या समुपजग्मिरे ॥ १.२३२.८ ॥
Entonces las mujeres los atendieron con instrumentos y danza, y con cantos unidos a alabanzas se acercaron a ellos con alegría.
1.232.9
ततस्तिलोत्तमा तत्र वने पुष्पाणि चिन्वती ।
वेषं सा क्षिप्तमाधाय रक्तेनैकेन वाससा ॥ १.२३२.९ ॥
Entonces Tilottamā, recogiendo flores allí en el bosque, con su vestido desarreglado y vistiendo una sola prenda roja,
1.232.10
नदीतीरेषु जातान्सा कर्णिकारान्प्रचिन्वती ।
शनैर्जगाम तं देशं यत्रास्तां तौ महासुरौ ॥ १.२३२.१० ॥
recogiendo flores de karṇikāra que crecían en las orillas del río, se dirigió lentamente al lugar donde estaban los dos grandes asuras.
1.232.11
तौ तु पीत्वा वरं पानं मदरक्तान्तलोचनौ ।
दृष्ट्वैव तां वरारोहां व्यथितौ संबभूवतुः ॥ १.२३२.११ ॥
Los dos habían bebido el excelente licor, con los ojos enrojecidos en las comisuras por la embriaguez; en cuanto vieron a aquella mujer de cintura esbelta, quedaron turbados.
1.232.12
तावुत्थायासनं हित्वा जग्मतुर्यत्र सा स्थिता ।
उभौ च कामसंमत्तावुभौ प्रार्थयतश्च ताम् ॥ १.२३२.१२ ॥
Los dos se levantaron, dejaron sus asientos y fueron donde ella estaba; enloquecidos de deseo, ambos le suplicaron.
1.232.13
दक्षिणे तां करे सुभ्रूं सुन्दो जग्राह पाणिना ।
उपसुन्दोपि जग्राह वामे पाणौ तिलोत्तमाम् ॥ १.२३२.१३ ॥
Sunda tomó con su mano la mano derecha de aquella de hermosas cejas, y también Upasunda tomó la mano izquierda de Tilottamā.
1.232.14
वरप्रदानमत्तौ तावौरसेन बलेन च ।
धनरत्नमदाभ्यां च सुरापानमदेन च ॥ १.२३२.१४ ॥
Ambos, ebrios por los dones concedidos, estaban también embriagados por su fuerza natural, por el orgullo de las riquezas y joyas, y por la embriaguez del licor.
1.232.15
सर्वैरेतैर्मदैर्मत्तावन्योन्यं भ्रुकुटीकृतौ ।
मदकामसमाविष्टौ परस्परमथोचतुः ॥ १.२३२.१५ ॥
Ebrios por todas estas embriagueces, con el ceño fruncido el uno contra el otro, y poseídos por el orgullo y el deseo, ambos se dirigieron la palabra.
1.232.16
मम भार्या तव गुरुरिति सुन्दोऽभ्यभाषत ।
मम भार्या तव वधूरुपसुन्दोऽभ्यभाषत ॥ १.२३२.१६ ॥
"Ella es mi esposa; para ti es como la esposa de un maestro", dijo Sunda. "Ella es mi esposa; para ti es como una nuera", dijo Upasunda.
1.232.17
नैषा तव ममैषेति ततस्तौ मन्युराविशत् ।
तस्या रूपेण संमत्तौ विगतस्नेहसौहृदौ ॥ १.२३२.१७ ॥
"Ella no es tuya, es mía", y entonces la ira se apoderó de ambos. Enloquecidos por su belleza, perdidos el afecto y la amistad, los dos se volvieron frenéticos.
1.232.18
तस्या हेतोर्गदे भीमे संगृह्णीतामुभौ तदा ।
प्रगृह्य च गदे भीमे तस्यां तौ काममोहितौ ॥ १.२३२.१८ ॥
Por causa de ella, ambos empuñaron sus terribles mazas. Alzando las terribles mazas, los dos, cegados por el deseo, se lanzaron hacia ella.
1.232.19
अहंपूर्वमहंपूर्वमित्यन्योन्यं निजघ्नतुः ।
तौ गदाभिहतौ भीमौ पेततुर्धरणीतले ॥ १.२३२.१९ ॥
Diciendo «yo primero, yo primero», se golpearon mutuamente; heridos por las mazas, los dos terribles cayeron al suelo.
1.232.20
रुधिरेणावसिक्ताङ्गौ द्वाविवार्कौ नभश्च्युतौ ।
ततस्ता विद्रुता नार्यः स च दैत्यगणस्तथा ॥ १.२३२.२० ॥
Empapados en sangre, los dos yacían como dos soles caídos del cielo; entonces las mujeres huyeron, y la hueste de demonios igualmente.
1.232.21
पातालमगमत्सर्वो विषादभयकम्पितः ।
ततः पितामहस्तत्र सहदेवैर्महर्षिभिः ॥ १.२३२.२१ ॥
Todos, temblando de angustia y miedo, marcharon al inframundo. Entonces el Abuelo llegó allí, junto con los dioses y los grandes sabios.
1.232.22
आजगाम विशुद्धात्मा पूजयंश्च तिलोत्तमाम् ।
वरेण च्छन्दयामास भगवान्प्रपितामहः ॥ १.२३२.२२ ॥
Llegó el de alma pura, honrando a Tilottamā, y el bendito bisabuelo la complació con un don.
1.232.23
वरं दित्सुः स तत्रैनां प्रीतः प्राह पितामहः ।
आदित्यचरिताँल्लोकान्विचरिष्यसि भामिनि ॥ १.२३२.२३ ॥
Deseando conceder un don, el Abuelo, complacido, le dijo: «Oh dama, vagarás por los mundos que recorre el sol.»
1.232.24
तेजसा च सुदृष्टां त्वां न करिष्यति कश्चन ।
एवं तस्यै वरं दत्वा सर्वलोकपितामहः ॥ १.२३२.२४ ॥
«Por tu resplandor, tú, tan hermosa, nadie te dañará.» Habiendo concedido así este don, el abuelo de todos los mundos...
1.232.25
इन्द्रे त्रैलोक्यमाधाय ब्रह्मलोकं गतः प्रभुः ।
एवं तौ सहितौ भऊत्वा सर्वार्थेष्वेकनिश्चयौ ॥ १.२३२.२५ ॥
Habiendo confiado los tres mundos a Indra, el señor partió hacia el mundo de Brahmā. Así, unidos, ambos quedaron de una sola resolución en todos los asuntos.
1.232.26
तिलोत्तमार्थं संक्रुद्धावन्योन्यमभिजघ्नतुः ।
तस्माद्ब्रवीमि वः स्नेहात्सर्वाभरतसत्तमाः ॥ १.२३२.२६ ॥
Enfurecidos por Tilottamā, ambos se golpearon mutuamente. Por eso, oh mejores de todos los Bhāratas, os hablo con afecto.
1.232.27
यथा वो नात्र भेदः स्यात्सर्वेषां द्रौपदीकृते ।
तथा कुरुत भद्रं वो मम चेत्प्रियमिच्छथ ॥ १.२३२.२७ ॥
Obrad de modo que no haya discordia entre todos vosotros por causa de Draupadī. Que os vaya bien; si deseáis lo que me agrada, así procedeid.
1.232.28
एवमुक्ता महात्मानो नारदेन महर्षिणा ।
समयं चक्रिरे राजंस्तेऽन्योन्यवशमागताः।
समक्षं तस्य देवर्षेर्नारदस्यामितौजसः ॥ १.२३२.२८ ॥
Así dirigidos por el gran sabio Nārada, aquellos magnánimos, oh rey, llegaron a un acuerdo mutuo e hicieron un pacto en presencia del divino sabio Nārada, de poder sin límites.
1.232.29
एकैकस्य गृहे कृष्णा वसेद्वर्षमकल्मषा ।
द्रौपद्या नः सहासीनानन्योन्यं योऽभिदर्शयेत्।
स नो द्वादश मासानि ब्रह्मचारी वने वसेत् ॥ १.२३२.२९ ॥
En la casa de cada uno, Kṛṣṇā morará un año, sin mancha. Quien de nosotros, estando sentado con Draupadī, mire a otro, morará en el bosque como célibe durante doce meses.
1.232.30
कृते तु समये तस्मिन्पाण्डवैर्धर्मचारिभिः ।
नारदोऽप्यगमत्प्रीत इष्टं देशं महामुनिः ॥ १.२३२.३० ॥
Cumplido aquel acuerdo por los Pāṇḍavas, que seguían el dharma, también el gran sabio Nārada, complacido, partió hacia la región que deseaba.
1.232.31
एवं तैः समयः पूर्वं कृतो नारदचोदितैः ।
न चाभिद्यन्त ते सर्वे तदान्योन्येन भारत ॥ १.२३२.३१ ॥
Así, instigados por Nārada, habían hecho antes este acuerdo, y todos ellos no lo quebrantaron entre sí, oh descendiente de Bharata.
1.232.32
अभ्यनन्दन्त ते सर्वे तदान्योन्यं च पाण्डवाः ।
एतद्विस्तरशः सर्वमाख्यातं ते नराधिप ॥ १.२३२.३२ ॥
Todos los Pāṇḍavas acogieron con alegría aquel acuerdo y se acogieron unos a otros. Oh señor de los hombres, todo esto te ha sido relatado con detalle.
1.232.33
काले च तस्मिन्संपन्ने यथावज्जनमेजय ॥ १.२३२.३३ ॥
Cuando llegó aquel tiempo, oh Janamejaya, todo sucedió como debía.