ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 1.232
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.232.1
जित्वा तु पृथिवीं दैत्यौ निःसपत्नौ गतव्यथौ ।
कृत्वा त्रैलोक्यमव्यग्रं कृतकृत्यौ बभूवतुः ॥ १.२३२.१ ॥
ପୃଥିବୀ ଜିତି ସେହି ଦୁଇ ଦୈତ୍ୟ ଶତ୍ରୁହୀନ ଓ ଦୁଃଖହୀନ ହେଲେ। ତ୍ରିଲୋକକୁ ନିରୁଦ୍ବେଗ କରି ସେମାନେ କୃତକୃତ୍ୟ ହେଲେ।
1.232.2
देवगन्धर्वयक्षाणां नागपार्थिवरक्षसाम् ।
आदाय सर्वरत्नानि परां तुष्टिमुपागतौ ॥ १.२३२.२ ॥
ଦେବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ନାଗ, ରାଜା ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ରତ୍ନ ନେଇ ସେମାନେ ପରମ ସନ୍ତୋଷ ଲାଭ କଲେ।
1.232.3
यदा न प्रतिषेद्धारस्तयोः सन्तीह केचन ।
निरुद्योगौ तदा भूत्वा विजह्रातेऽमराविव ॥ १.२३२.३ ॥
ଯେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅଟକାଇବା ଲୋକ ଆଉ କେହି ରହିଲେ ନାହିଁ, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ଉଦ୍ୟମହୀନ ହୋଇ ଅମରଙ୍କ ପରି ବିହାର କଲେ।
1.232.4
स्त्रीभिर्माल्यैश्च गन्धैश्च भक्ष्यभोज्यैः सुपुष्कलैः ।
पानैश्च विविधैर्हृद्यैः परां प्रीतिमवापतुः ॥ १.२३२.४ ॥
ସ୍ତ୍ରୀ, ମାଳା, ସୁଗନ୍ଧ, ପ୍ରଚୁର ଭକ୍ଷ୍ୟ-ଭୋଜ୍ୟ ଓ ବିବିଧ ମନୋହର ପାନୀୟରେ ସେମାନେ ପରମ ପ୍ରୀତି ପାଇଲେ।
1.232.5
अन्तःपुरवनोद्याने पर्वतेषु वनेषु च ।
यथेप्सितेषु देशेषु विजह्रातेऽमराविव ॥ १.२३२.५ ॥
ଅନ୍ତଃପୁର, ବନ, ଉଦ୍ୟାନ, ପର୍ବତ, ଅରଣ୍ୟ ଏବଂ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଯେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ସେମାନେ ଅମରଙ୍କ ପରି ବିହାର କଲେ।
1.232.6
ततः कदाचिद्विन्ध्यस्य प्रस्थे समशिलातले ।
पुष्पिताग्रेषु सालेषु विहारमभिजग्मतुः ॥ १.२३२.६ ॥
ତା'ପରେ ଥରେ ବିନ୍ଧ୍ୟର ପ୍ରସ୍ଥରେ, ସମତଳ ଶିଳାତଳରେ, ପୁଷ୍ପିତ ଅଗ୍ର ବିଶିଷ୍ଟ ସାଳ ବୃକ୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେ ବିହାର କରିବାକୁ ଗଲେ।
1.232.7
दिव्येषु सर्वकामेषु समानीतेषु तावुभौ ।
वरासनेषु संहृष्टौ सह स्त्रीभिर्निषीदतुः ॥ १.२३२.७ ॥
ଦିବ୍ୟ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ବସ୍ତୁ ଆଣାଗଲେ, ସେମାନେ ଦୁହେଁ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଉତ୍ତମ ଆସନରେ ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ସହ ବସିଲେ।
1.232.8
ततो वादित्रनृत्ताभ्यामुपातिष्ठन्त तौ स्त्रियः ।
गीतैश्च स्तुतिसंयुक्तैः प्रीत्या समुपजग्मिरे ॥ १.२३२.८ ॥
ତା'ପରେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ବାଦ୍ୟ ଓ ନୃତ୍ୟରେ ସେମାନଙ୍କୁ ସେବା କଲେ; ସ୍ତୁତିଯୁକ୍ତ ଗୀତ ସହ ସ୍ନେହରେ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
1.232.9
ततस्तिलोत्तमा तत्र वने पुष्पाणि चिन्वती ।
वेषं सा क्षिप्तमाधाय रक्तेनैकेन वाससा ॥ १.२३२.९ ॥
ତା'ପରେ ତିଲୋତ୍ତମା ସେଠାରେ ବନରେ ଫୁଲ ତୋଳୁଥିଲା; ବେଶ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ କରି ଗୋଟିଏ ଲାଲ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଆସିଲା।
1.232.10
नदीतीरेषु जातान्सा कर्णिकारान्प्रचिन्वती ।
शनैर्जगाम तं देशं यत्रास्तां तौ महासुरौ ॥ १.२३२.१० ॥
ନଦୀ ତୀରରେ ଜାତ କର୍ଣିକାର ଫୁଲ ତୋଳୁ ତୋଳୁ ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ସେହି ସ୍ଥାନକୁ ଗଲା, ଯେଉଁଠି ସେହି ଦୁଇ ମହାସୁର ଥିଲେ।
1.232.11
तौ तु पीत्वा वरं पानं मदरक्तान्तलोचनौ ।
दृष्ट्वैव तां वरारोहां व्यथितौ संबभूवतुः ॥ १.२३२.११ ॥
ସେମାନେ ଦୁହେଁ ଉତ୍ତମ ମଦ୍ୟ ପାନ କରିଥିଲେ, ନିଶାରେ ଆଖିର କୋଣ ଲାଲ ହୋଇଥିଲା; ସେହି ପତଳା କଟିର ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରେ ସେମାନେ ବ୍ୟଥିତ ହେଲେ।
1.232.12
तावुत्थायासनं हित्वा जग्मतुर्यत्र सा स्थिता ।
उभौ च कामसंमत्तावुभौ प्रार्थयतश्च ताम् ॥ १.२३२.१२ ॥
ସେମାନେ ଦୁହେଁ ଉଠି ଆସନ ଛାଡ଼ି ଯେଉଁଠି ସେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲା ସେଠାକୁ ଗଲେ; କାମରେ ଉନ୍ମତ୍ତ ହୋଇ ଦୁହେଁ ତାକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ।
1.232.13
दक्षिणे तां करे सुभ्रूं सुन्दो जग्राह पाणिना ।
उपसुन्दोपि जग्राह वामे पाणौ तिलोत्तमाम् ॥ १.२३२.१३ ॥
ସୁନ୍ଦ ସେହି ସୁନ୍ଦର ଭ୍ରୂଯୁକ୍ତା ନାରୀର ଡାହାଣ ହାତ ନିଜ ହାତରେ ଧରିଲା; ଉପସୁନ୍ଦ ମଧ୍ୟ ତିଲୋତ୍ତମାର ବାମ ହାତ ଧରିଲା।
1.232.14
वरप्रदानमत्तौ तावौरसेन बलेन च ।
धनरत्नमदाभ्यां च सुरापानमदेन च ॥ १.२३२.१४ ॥
ବରଦାନରେ ମତ୍ତ ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ସ୍ୱାଭାବିକ ବଳର, ଧନରତ୍ନର ଓ ସୁରାପାନର ମଦ ଥିଲା।
1.232.15
सर्वैरेतैर्मदैर्मत्तावन्योन्यं भ्रुकुटीकृतौ ।
मदकामसमाविष्टौ परस्परमथोचतुः ॥ १.२३२.१५ ॥
ଏହି ସମସ୍ତ ମଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ପରସ୍ପର ପ୍ରତି ଭ୍ରୂ କୁଞ୍ଚନ କରି, ମଦ ଓ କାମରେ ଆବିଷ୍ଟ ସେ ଦୁଇଜଣ ପରସ୍ପରକୁ କହିଲେ।
1.232.16
मम भार्या तव गुरुरिति सुन्दोऽभ्यभाषत ।
मम भार्या तव वधूरुपसुन्दोऽभ्यभाषत ॥ १.२३२.१६ ॥
"ଏ ମୋ ଭାର୍ଯ୍ୟା; ତୁମ ପାଇଁ ଏ ଗୁରୁପତ୍ନୀ ପରି" ଏହା କହି ସୁନ୍ଦ କହିଲା। "ଏ ମୋ ଭାର୍ଯ୍ୟା; ତୁମ ପାଇଁ ଏ ପୁତ୍ରବଧୂ" ଏହା କହି ଉପସୁନ୍ଦ କହିଲା।
1.232.17
नैषा तव ममैषेति ततस्तौ मन्युराविशत् ।
तस्या रूपेण संमत्तौ विगतस्नेहसौहृदौ ॥ १.२३२.१७ ॥
"ଏ ତୁମର ନୁହେଁ, ଏ ମୋର" ଏହା କହିବାରୁ ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କ୍ରୋଧ ପ୍ରବେଶ କଲା। ତାଙ୍କ ରୂପରେ ମୋହିତ ହୋଇ, ସ୍ନେହ ଓ ସୌହାର୍ଦ୍ଦ ହରାଇ ସେ ଦୁଇଜଣ ଉନ୍ମତ୍ତ ହେଲେ।
1.232.18
तस्या हेतोर्गदे भीमे संगृह्णीतामुभौ तदा ।
प्रगृह्य च गदे भीमे तस्यां तौ काममोहितौ ॥ १.२३२.१८ ॥
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ଦୁଇଜଣ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଧରିଲେ। ଭୟଙ୍କର ଗଦା ଉଠାଇ, କାମରେ ମୋହିତ ସେ ଦୁଇଜଣ ତାଙ୍କ ଉପରେ ହିଁ ଝାମ୍ପିଲେ।
1.232.19
अहंपूर्वमहंपूर्वमित्यन्योन्यं निजघ्नतुः ।
तौ गदाभिहतौ भीमौ पेततुर्धरणीतले ॥ १.२३२.१९ ॥
"ମୁଁ ଆଗେ, ମୁଁ ଆଗେ" ବୋଲି କହି ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ପ୍ରହାର କଲେ। ଗଦା ଆଘାତରେ ଆହତ ସେହି ଭୀମ ଦୁଇ ଜଣ ପୃଥିବୀ ପୃଷ୍ଠରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
1.232.20
रुधिरेणावसिक्ताङ्गौ द्वाविवार्कौ नभश्च्युतौ ।
ततस्ता विद्रुता नार्यः स च दैत्यगणस्तथा ॥ १.२३२.२० ॥
ରକ୍ତରେ ଲିପ୍ତ ଶରୀର ବିଶିଷ୍ଟ ସେହି ଦୁଇ ଜଣ ଆକାଶରୁ ଖସି ପଡ଼ିଥିବା ଦୁଇ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଥିଲେ। ତା’ପରେ ସେହି ନାରୀମାନେ ପଳାଇଲେ, ଏବଂ ସେହିପରି ଦୈତ୍ୟଗଣ ମଧ୍ୟ ପଳାଇଲା।
1.232.21
पातालमगमत्सर्वो विषादभयकम्पितः ।
ततः पितामहस्तत्र सहदेवैर्महर्षिभिः ॥ १.२३२.२१ ॥
ବିଷାଦ ଓ ଭୟରେ କମ୍ପମାନ ହୋଇ ସମସ୍ତେ ପାତାଳକୁ ଗଲେ। ତା’ପରେ ପିତାମହ ଦେବତା ଓ ମହର୍ଷିମାନଙ୍କ ସହିତ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
1.232.22
आजगाम विशुद्धात्मा पूजयंश्च तिलोत्तमाम् ।
वरेण च्छन्दयामास भगवान्प्रपितामहः ॥ १.२३२.२२ ॥
ବିଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ସେଠାକୁ ଆସି ତିଲୋତ୍ତମାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଭଗବାନ ପ୍ରପିତାମହ ତାଙ୍କୁ ବରରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ।
1.232.23
वरं दित्सुः स तत्रैनां प्रीतः प्राह पितामहः ।
आदित्यचरिताँल्लोकान्विचरिष्यसि भामिनि ॥ १.२३२.२३ ॥
ବର ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ପିତାମହ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ଭାମିନୀ, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗମନ କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କରେ ବିଚରଣ କରିବ।"
1.232.24
तेजसा च सुदृष्टां त्वां न करिष्यति कश्चन ।
एवं तस्यै वरं दत्वा सर्वलोकपितामहः ॥ १.२३२.२४ ॥
ତୁମ ତେଜରେ ଅତି ସୁନ୍ଦରୀ ତୁମକୁ କେହି ହାନି କରିପାରିବେ ନାହିଁ।" ଏହିପରି ତାଙ୍କୁ ବର ଦେଇ ସର୍ବଲୋକ ପିତାମହ...
1.232.25
इन्द्रे त्रैलोक्यमाधाय ब्रह्मलोकं गतः प्रभुः ।
एवं तौ सहितौ भऊत्वा सर्वार्थेष्वेकनिश्चयौ ॥ १.२३२.२५ ॥
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ତ୍ରିଲୋକ ସମର୍ପଣ କରି ପ୍ରଭୁ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ଗଲେ। ଏହିପରି ସେ ଦୁଇଜଣ ଏକତ୍ର ହୋଇ ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଏକ ନିଶ୍ଚୟ ରଖିଲେ।
1.232.26
तिलोत्तमार्थं संक्रुद्धावन्योन्यमभिजघ्नतुः ।
तस्माद्ब्रवीमि वः स्नेहात्सर्वाभरतसत्तमाः ॥ १.२३२.२६ ॥
ତିଲୋତ୍ତମା ପାଇଁ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଆଘାତ କଲେ। ତେଣୁ, ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠଗଣ, ସ୍ନେହରେ ମୁଁ ଆପଣମାନଙ୍କୁ କହୁଛି।
1.232.27
यथा वो नात्र भेदः स्यात्सर्वेषां द्रौपदीकृते ।
तथा कुरुत भद्रं वो मम चेत्प्रियमिच्छथ ॥ १.२३२.२७ ॥
ଦ୍ରୌପଦୀ ପାଇଁ ଆପଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି କୌଣସି ଭେଦ ନ ଘଟେ, ସେପରି କରନ୍ତୁ। ଆପଣମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ; ଯଦି ଆପଣ ମୋର ପ୍ରିୟ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ତେବେ ସେପରି କରନ୍ତୁ।
1.232.28
एवमुक्ता महात्मानो नारदेन महर्षिणा ।
समयं चक्रिरे राजंस्तेऽन्योन्यवशमागताः।
समक्षं तस्य देवर्षेर्नारदस्यामितौजसः ॥ १.२३२.२८ ॥
ମହର୍ଷି ନାରଦ ଏପରି କହିବାରୁ, ହେ ରାଜନ୍, ସେହି ମହାତ୍ମାମାନେ ପରସ୍ପର ସମ୍ମତିରେ ଅମିତତେଜସ୍ୱୀ ଦେବର୍ଷି ନାରଦଙ୍କ ସାକ୍ଷାତରେ ଏକ ସମଝୌତା କଲେ।
1.232.29
एकैकस्य गृहे कृष्णा वसेद्वर्षमकल्मषा ।
द्रौपद्या नः सहासीनानन्योन्यं योऽभिदर्शयेत्।
स नो द्वादश मासानि ब्रह्मचारी वने वसेत् ॥ १.२३२.२९ ॥
ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ଘରେ କୃଷ୍ଣା ଏକ ବର୍ଷ ନିଷ୍କଳଙ୍କ ଭାବେ ବାସ କରିବେ। ଆମ ମଧ୍ୟରୁ ଯିଏ ଦ୍ରୌପଦୀ ସହ ବସିଥିବା ସମୟରେ ଅନ୍ୟକୁ ଦେଖିବ, ସେ ବାର ମାସ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ହୋଇ ବନରେ ରହିବ।
1.232.30
कृते तु समये तस्मिन्पाण्डवैर्धर्मचारिभिः ।
नारदोऽप्यगमत्प्रीत इष्टं देशं महामुनिः ॥ १.२३२.३० ॥
ଧର୍ମାଚରଣକାରୀ ପାଣ୍ଡବମାନେ ସେହି ସମଝୌତା ପୂରଣ କଲା ପରେ, ମହାମୁନି ନାରଦ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ନିଜର ଇଷ୍ଟ ଦେଶକୁ ଗଲେ।
1.232.31
एवं तैः समयः पूर्वं कृतो नारदचोदितैः ।
न चाभिद्यन्त ते सर्वे तदान्योन्येन भारत ॥ १.२३२.३१ ॥
ଏହିପରି ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ସେମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଏହି ଚୁକ୍ତି କରିଥିଲେ। ହେ ଭାରତ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ତାହା ପରସ୍ପର ମଧ୍ୟରେ ଭାଙ୍ଗି ନ ଥିଲେ।
1.232.32
अभ्यनन्दन्त ते सर्वे तदान्योन्यं च पाण्डवाः ।
एतद्विस्तरशः सर्वमाख्यातं ते नराधिप ॥ १.२३२.३२ ॥
ପାଣ୍ଡବମାନେ ସମସ୍ତେ ସେହି ଚୁକ୍ତି ଏବଂ ପରସ୍ପରକୁ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ହେ ନରାଧିପ, ଏ ସବୁ ତୁମକୁ ବିସ୍ତାରରେ କୁହାଯାଇଛି।
1.232.33
काले च तस्मिन्संपन्ने यथावज्जनमेजय ॥ १.२३२.३३ ॥
ସେହି ସମୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ହେ ଜନମେଜୟ, ସମସ୍ତ କିଛି ଯଥାବତ୍ ଘଟିଲା।