महाभारत · अध्याय 1.232
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.232.1
जित्वा तु पृथिवीं दैत्यौ निःसपत्नौ गतव्यथौ ।
कृत्वा त्रैलोक्यमव्यग्रं कृतकृत्यौ बभूवतुः ॥ १.२३२.१ ॥
पृथ्वी जिंकून ते दोन दैत्य शत्रुरहित व दुःखरहित झाले. त्रैलोक्य निश्चिंत करून ते कृतकृत्य झाले.
1.232.2
देवगन्धर्वयक्षाणां नागपार्थिवरक्षसाम् ।
आदाय सर्वरत्नानि परां तुष्टिमुपागतौ ॥ १.२३२.२ ॥
देव, गंधर्व, यक्ष, नाग, राजे व राक्षस यांची सर्व रत्ने घेऊन ते परम संतोषाला पोहोचले.
1.232.3
यदा न प्रतिषेद्धारस्तयोः सन्तीह केचन ।
निरुद्योगौ तदा भूत्वा विजह्रातेऽमराविव ॥ १.२३२.३ ॥
जेव्हा त्यांना अडवणारे इथे कोणी उरले नाही, तेव्हा ते उद्योगरहित होऊन देवांप्रमाणे विहार करू लागले.
1.232.4
स्त्रीभिर्माल्यैश्च गन्धैश्च भक्ष्यभोज्यैः सुपुष्कलैः ।
पानैश्च विविधैर्हृद्यैः परां प्रीतिमवापतुः ॥ १.२३२.४ ॥
स्त्रिया, माला, गंध, विपुल भक्ष्य-भोज्य आणि विविध मनोहर पेये यांनी त्यांना परम प्रीती लाभली.
1.232.5
अन्तःपुरवनोद्याने पर्वतेषु वनेषु च ।
यथेप्सितेषु देशेषु विजह्रातेऽमराविव ॥ १.२३२.५ ॥
अंतःपुर, वन, उद्याने, पर्वत, अरण्ये आणि जिथे इच्छा होईल त्या ठिकाणी ते देवांप्रमाणे विहार करीत.
1.232.6
ततः कदाचिद्विन्ध्यस्य प्रस्थे समशिलातले ।
पुष्पिताग्रेषु सालेषु विहारमभिजग्मतुः ॥ १.२३२.६ ॥
नंतर एकदा विंध्याच्या पठारावर, सपाट शिलातलावर, फुललेल्या शेंड्यांच्या सालवृक्षांमध्ये ते विहारासाठी गेले.
1.232.7
दिव्येषु सर्वकामेषु समानीतेषु तावुभौ ।
वरासनेषु संहृष्टौ सह स्त्रीभिर्निषीदतुः ॥ १.२३२.७ ॥
दिव्य सर्व इष्ट वस्तू आणल्या गेल्यावर, दोघे आनंदित होऊन उत्तम आसनांवर स्त्रियांसह बसले.
1.232.8
ततो वादित्रनृत्ताभ्यामुपातिष्ठन्त तौ स्त्रियः ।
गीतैश्च स्तुतिसंयुक्तैः प्रीत्या समुपजग्मिरे ॥ १.२३२.८ ॥
मग स्त्रिया वाद्य आणि नृत्याने त्या दोघांची सेवा करू लागल्या; स्तुतिगीतांसह प्रेमाने जवळ आल्या.
1.232.9
ततस्तिलोत्तमा तत्र वने पुष्पाणि चिन्वती ।
वेषं सा क्षिप्तमाधाय रक्तेनैकेन वाससा ॥ १.२३२.९ ॥
मग तिलोत्तमा तेथे अरण्यात फुले वेचत असताना, वेष अस्ताव्यस्त करून एकच लाल वस्त्र परिधान करून आली.
1.232.10
नदीतीरेषु जातान्सा कर्णिकारान्प्रचिन्वती ।
शनैर्जगाम तं देशं यत्रास्तां तौ महासुरौ ॥ १.२३२.१० ॥
नदीतीरी उगवलेली कर्णिकार फुले वेचत ती हळूहळू त्या ठिकाणी गेली, जिथे ते दोन महासुर होते.
1.232.11
तौ तु पीत्वा वरं पानं मदरक्तान्तलोचनौ ।
दृष्ट्वैव तां वरारोहां व्यथितौ संबभूवतुः ॥ १.२३२.११ ॥
त्या दोघांनी उत्तम मद्य प्राशन केले होते, मदाने त्यांच्या डोळ्यांच्या कडा लाल झाल्या होत्या; त्या सुंदर कंबरेच्या स्त्रीला पाहताच ते व्याकूळ झाले.
1.232.12
तावुत्थायासनं हित्वा जग्मतुर्यत्र सा स्थिता ।
उभौ च कामसंमत्तावुभौ प्रार्थयतश्च ताम् ॥ १.२३२.१२ ॥
ते दोघे उठून आसन सोडून ती उभी होती तिथे गेले; कामाने उन्मत्त होऊन दोघांनीही तिची विनवणी केली.
1.232.13
दक्षिणे तां करे सुभ्रूं सुन्दो जग्राह पाणिना ।
उपसुन्दोपि जग्राह वामे पाणौ तिलोत्तमाम् ॥ १.२३२.१३ ॥
सुंदाने त्या सुंदर भुवयांच्या स्त्रीचा उजवा हात आपल्या हाताने धरला; उपसुंदानेही तिलोत्तमेचा डावा हात धरला.
1.232.14
वरप्रदानमत्तौ तावौरसेन बलेन च ।
धनरत्नमदाभ्यां च सुरापानमदेन च ॥ १.२३२.१४ ॥
वरदानाने मत्त झालेल्या त्या दोघांना स्वाभाविक बलाचा, धनरत्नांच्या मदाचा आणि सुरापानाच्या मदाचाही गर्व होता.
1.232.15
सर्वैरेतैर्मदैर्मत्तावन्योन्यं भ्रुकुटीकृतौ ।
मदकामसमाविष्टौ परस्परमथोचतुः ॥ १.२३२.१५ ॥
या सर्व मदांनी मत्त होऊन, एकमेकांकडे भुवया आक्रसून, मद आणि काम यांनी ग्रासलेले ते दोघे परस्परांशी बोलले.
1.232.16
मम भार्या तव गुरुरिति सुन्दोऽभ्यभाषत ।
मम भार्या तव वधूरुपसुन्दोऽभ्यभाषत ॥ १.२३२.१६ ॥
"ही माझी भार्या आहे; तुझ्यासाठी ती गुरुपत्नी आहे" असे सुंद म्हणाला. "ही माझी भार्या आहे; तुझ्यासाठी ती सून आहे" असे उपसुंद म्हणाला.
1.232.17
नैषा तव ममैषेति ततस्तौ मन्युराविशत् ।
तस्या रूपेण संमत्तौ विगतस्नेहसौहृदौ ॥ १.२३२.१७ ॥
"ही तुझी नाही, ही माझी आहे" असे म्हणताच त्यांच्यात क्रोध शिरला. तिच्या रूपाने मोहित होऊन, स्नेह आणि सौहार्द गमावून ते दोघे उन्मत्त झाले.
1.232.18
तस्या हेतोर्गदे भीमे संगृह्णीतामुभौ तदा ।
प्रगृह्य च गदे भीमे तस्यां तौ काममोहितौ ॥ १.२३२.१८ ॥
तिच्यासाठीच त्या दोघांनी भयंकर गदा धरल्या. भयंकर गदा उचलून, कामाने मोहित झालेले ते दोघे तिच्यावरच झेपावले.
1.232.19
अहंपूर्वमहंपूर्वमित्यन्योन्यं निजघ्नतुः ।
तौ गदाभिहतौ भीमौ पेततुर्धरणीतले ॥ १.२३२.१९ ॥
"मी आधी, मी आधी" असे म्हणत ते एकमेकांवर प्रहार करू लागले. गदांनी आघात झालेले ते दोघे भयंकर वीर धरणीवर कोसळले.
1.232.20
रुधिरेणावसिक्ताङ्गौ द्वाविवार्कौ नभश्च्युतौ ।
ततस्ता विद्रुता नार्यः स च दैत्यगणस्तथा ॥ १.२३२.२० ॥
रक्ताने माखलेली शरीरे असलेले ते दोघे आकाशातून पडलेल्या दोन सूर्यांसारखे दिसले. तेव्हा त्या स्त्रिया पळून गेल्या, आणि दैत्यांचा समूहही तसाच पळाला.
1.232.21
पातालमगमत्सर्वो विषादभयकम्पितः ।
ततः पितामहस्तत्र सहदेवैर्महर्षिभिः ॥ १.२३२.२१ ॥
विषाद आणि भयाने कंपित होऊन ते सर्व पाताळात गेले. तेव्हा पितामह देव आणि महर्षींसह तेथे आले.
1.232.22
आजगाम विशुद्धात्मा पूजयंश्च तिलोत्तमाम् ।
वरेण च्छन्दयामास भगवान्प्रपितामहः ॥ १.२३२.२२ ॥
विशुद्धात्मा तेथे आला आणि तिलोत्तमेचा सन्मान करीत भगवान प्रपितामहाने तिला वराने संतुष्ट केले.
1.232.23
वरं दित्सुः स तत्रैनां प्रीतः प्राह पितामहः ।
आदित्यचरिताँल्लोकान्विचरिष्यसि भामिनि ॥ १.२३२.२३ ॥
वर देण्याची इच्छा असलेले पितामह प्रसन्न होऊन तिला म्हणाले, "हे भामिनी, तू सूर्याच्या मार्गाने चालणाऱ्या लोकांमध्ये विहार करशील."
1.232.24
तेजसा च सुदृष्टां त्वां न करिष्यति कश्चन ।
एवं तस्यै वरं दत्वा सर्वलोकपितामहः ॥ १.२३२.२४ ॥
तुझ्या तेजामुळे अत्यंत सुंदर अशा तुला कोणीही हानी करू शकणार नाही." अशा प्रकारे तिला वर देऊन सर्वलोकपितामह...
1.232.25
इन्द्रे त्रैलोक्यमाधाय ब्रह्मलोकं गतः प्रभुः ।
एवं तौ सहितौ भऊत्वा सर्वार्थेष्वेकनिश्चयौ ॥ १.२३२.२५ ॥
इंद्राकडे त्रैलोक्य सोपवून प्रभू ब्रह्मलोकी गेले. अशा प्रकारे ते दोघे एकत्र होऊन सर्व कार्यांत एकनिश्चयी झाले.
1.232.26
तिलोत्तमार्थं संक्रुद्धावन्योन्यमभिजघ्नतुः ।
तस्माद्ब्रवीमि वः स्नेहात्सर्वाभरतसत्तमाः ॥ १.२३२.२६ ॥
तिलोत्तमेसाठी संतप्त होऊन ते दोघे एकमेकांवर प्रहार करू लागले. म्हणून, हे भरतश्रेष्ठांनो, स्नेहाने मी तुम्हाला सांगतो.
1.232.27
यथा वो नात्र भेदः स्यात्सर्वेषां द्रौपदीकृते ।
तथा कुरुत भद्रं वो मम चेत्प्रियमिच्छथ ॥ १.२३२.२७ ॥
द्रौपदीमुळे तुमच्यात कोणताही भेद होऊ नये असे वागा. तुमचे कल्याण होवो; जर तुम्हाला माझे प्रिय हवे असेल तर तसेच करा.
1.232.28
एवमुक्ता महात्मानो नारदेन महर्षिणा ।
समयं चक्रिरे राजंस्तेऽन्योन्यवशमागताः।
समक्षं तस्य देवर्षेर्नारदस्यामितौजसः ॥ १.२३२.२८ ॥
महर्षी नारदांनी असे सांगितल्यावर ते महात्मे, हे राजा, परस्पर संमतीने अमिततेजस्वी देवर्षी नारदांसमक्ष एक करार करते झाले.
1.232.29
एकैकस्य गृहे कृष्णा वसेद्वर्षमकल्मषा ।
द्रौपद्या नः सहासीनानन्योन्यं योऽभिदर्शयेत्।
स नो द्वादश मासानि ब्रह्मचारी वने वसेत् ॥ १.२३२.२९ ॥
प्रत्येकाच्या घरी कृष्णा एक वर्ष निष्कलंकपणे राहावी. आमच्यापैकी जो द्रौपदीसह बसलेला असताना दुसऱ्याकडे पाहील, त्याने बारा महिने ब्रह्मचारी होऊन वनात राहावे.
1.232.30
कृते तु समये तस्मिन्पाण्डवैर्धर्मचारिभिः ।
नारदोऽप्यगमत्प्रीत इष्टं देशं महामुनिः ॥ १.२३२.३० ॥
धर्माचरण करणाऱ्या पांडवांनी तो करार पूर्ण केल्यानंतर महामुनी नारद प्रसन्न होऊन आपल्या इष्ट देशी निघून गेले.
1.232.31
एवं तैः समयः पूर्वं कृतो नारदचोदितैः ।
न चाभिद्यन्त ते सर्वे तदान्योन्येन भारत ॥ १.२३२.३१ ॥
नारदांनी प्रेरित होऊन त्यांनी पूर्वी हा करार केला होता. हे भारता, त्यांपैकी कोणीही तो एकमेकांत मोडला नाही.
1.232.32
अभ्यनन्दन्त ते सर्वे तदान्योन्यं च पाण्डवाः ।
एतद्विस्तरशः सर्वमाख्यातं ते नराधिप ॥ १.२३२.३२ ॥
पांडवांनी सर्वांनी त्या करारा आणि एकमेकांचे आनंदाने स्वागत केले. हे नराधिपा, हे सर्व मी तुम्हाला विस्ताराने सांगितले आहे.
1.232.33
काले च तस्मिन्संपन्ने यथावज्जनमेजय ॥ १.२३२.३३ ॥
तो काळ आल्यावर, हे जनमेजया, सर्व काही यथायोग्य घडले.