Mahābhārata · Adhyāya 1.232
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.232.1
जित्वा तु पृथिवीं दैत्यौ निःसपत्नौ गतव्यथौ ।
कृत्वा त्रैलोक्यमव्यग्रं कृतकृत्यौ बभूवतुः ॥ १.२३२.१ ॥
Tendo conquistado a terra, os dois Daitya ficaram sem rivais e livres de aflição; tendo tornado os três mundos tranquilos, alcançaram seus objetivos.
1.232.2
देवगन्धर्वयक्षाणां नागपार्थिवरक्षसाम् ।
आदाय सर्वरत्नानि परां तुष्टिमुपागतौ ॥ १.२३२.२ ॥
Tomando todas as joias de deuses, gandharvas, yakṣas, nāgas, reis e rākṣasas, alcançaram suprema satisfação.
1.232.3
यदा न प्रतिषेद्धारस्तयोः सन्तीह केचन ।
निरुद्योगौ तदा भूत्वा विजह्रातेऽमराविव ॥ १.२३२.३ ॥
Quando não restou ninguém para se opor a eles, tornaram-se sem esforço e divertiam-se como imortais.
1.232.4
स्त्रीभिर्माल्यैश्च गन्धैश्च भक्ष्यभोज्यैः सुपुष्कलैः ।
पानैश्च विविधैर्हृद्यैः परां प्रीतिमवापतुः ॥ १.२३२.४ ॥
Com mulheres, guirlandas, perfumes, abundantes comidas e bebidas e diversas bebidas deliciosas, obtiveram suprema alegria.
1.232.5
अन्तःपुरवनोद्याने पर्वतेषु वनेषु च ।
यथेप्सितेषु देशेषु विजह्रातेऽमराविव ॥ १.२३२.५ ॥
Nos aposentos das mulheres, nas florestas e jardins de lazer, nas montanhas e nos bosques, e em quaisquer lugares que desejassem, divertiam-se como imortais.
1.232.6
ततः कदाचिद्विन्ध्यस्य प्रस्थे समशिलातले ।
पुष्पिताग्रेषु सालेषु विहारमभिजग्मतुः ॥ १.२३२.६ ॥
Então, certa vez, no planalto do Vindhya, sobre uma superfície rochosa plana, entre árvores sāla de copas floridas, foram se divertir.
1.232.7
दिव्येषु सर्वकामेषु समानीतेषु तावुभौ ।
वरासनेषु संहृष्टौ सह स्त्रीभिर्निषीदतुः ॥ १.२३२.७ ॥
Quando todos os objetos divinos do desejo foram trazidos, os dois, satisfeitos, sentaram-se com suas mulheres em assentos excelentes.
1.232.8
ततो वादित्रनृत्ताभ्यामुपातिष्ठन्त तौ स्त्रियः ।
गीतैश्च स्तुतिसंयुक्तैः प्रीत्या समुपजग्मिरे ॥ १.२३२.८ ॥
Então as mulheres os atenderam com instrumentos e dança, e, com cantos unidos a louvores, aproximaram-se deles com prazer.
1.232.9
ततस्तिलोत्तमा तत्र वने पुष्पाणि चिन्वती ।
वेषं सा क्षिप्तमाधाय रक्तेनैकेन वाससा ॥ १.२३२.९ ॥
Então Tilottamā, colhendo flores ali na floresta, com o vestido desarrumado e vestindo uma única peça vermelha,
1.232.10
नदीतीरेषु जातान्सा कर्णिकारान्प्रचिन्वती ।
शनैर्जगाम तं देशं यत्रास्तां तौ महासुरौ ॥ १.२३२.१० ॥
Colhendo flores de karṇikāra que cresciam nas margens do rio, foi lentamente ao lugar onde estavam os dois grandes asuras.
1.232.11
तौ तु पीत्वा वरं पानं मदरक्तान्तलोचनौ ।
दृष्ट्वैव तां वरारोहां व्यथितौ संबभूवतुः ॥ १.२३२.११ ॥
Os dois haviam bebido a excelente bebida, com os olhos avermelhados nos cantos pela embriaguez; ao verem aquela mulher de cintura delgada, ficaram perturbados.
1.232.12
तावुत्थायासनं हित्वा जग्मतुर्यत्र सा स्थिता ।
उभौ च कामसंमत्तावुभौ प्रार्थयतश्च ताम् ॥ १.२३२.१२ ॥
Os dois se levantaram, deixaram seus assentos e foram até onde ela estava; enlouquecidos de desejo, ambos lhe suplicaram.
1.232.13
दक्षिणे तां करे सुभ्रूं सुन्दो जग्राह पाणिना ।
उपसुन्दोपि जग्राह वामे पाणौ तिलोत्तमाम् ॥ १.२३२.१३ ॥
Sunda segurou com a mão a mão direita daquela de belas sobrancelhas, e Upasunda também segurou a mão esquerda de Tilottamā.
1.232.14
वरप्रदानमत्तौ तावौरसेन बलेन च ।
धनरत्नमदाभ्यां च सुरापानमदेन च ॥ १.२३२.१४ ॥
Ambos, embriagados pelos dons concedidos, estavam também tomados pelo orgulho de sua força natural, pelo orgulho da riqueza e das joias, e pela embriaguez da bebida.
1.232.15
सर्वैरेतैर्मदैर्मत्तावन्योन्यं भ्रुकुटीकृतौ ।
मदकामसमाविष्टौ परस्परमथोचतुः ॥ १.२३२.१५ ॥
Embriagados por todas essas embriaguezes, franzindo as sobrancelhas um para o outro, possuídos pelo orgulho e pelo desejo, os dois então falaram entre si.
1.232.16
मम भार्या तव गुरुरिति सुन्दोऽभ्यभाषत ।
मम भार्या तव वधूरुपसुन्दोऽभ्यभाषत ॥ १.२३२.१६ ॥
"Ela é minha esposa; para você, ela é como a esposa de um mestre", disse Sunda. "Ela é minha esposa; para você, ela é como uma nora", disse Upasunda.
1.232.17
नैषा तव ममैषेति ततस्तौ मन्युराविशत् ।
तस्या रूपेण संमत्तौ विगतस्नेहसौहृदौ ॥ १.२३२.१७ ॥
"Ela não é sua, é minha", e então a ira entrou nos dois. Enlouquecidos pela beleza dela, sem afeto nem amizade, os dois tornaram-se frenéticos.
1.232.18
तस्या हेतोर्गदे भीमे संगृह्णीतामुभौ तदा ।
प्रगृह्य च गदे भीमे तस्यां तौ काममोहितौ ॥ १.२३२.१८ ॥
Por causa dela, os dois empunharam suas terríveis maças. Erguendo as terríveis maças, os dois, iludidos pelo desejo, lançaram-se contra ela.
1.232.19
अहंपूर्वमहंपूर्वमित्यन्योन्यं निजघ्नतुः ।
तौ गदाभिहतौ भीमौ पेततुर्धरणीतले ॥ १.२३२.१९ ॥
Dizendo "eu primeiro, eu primeiro", golpearam-se mutuamente; atingidos pelas clavas, os dois terríveis caíram ao chão.
1.232.20
रुधिरेणावसिक्ताङ्गौ द्वाविवार्कौ नभश्च्युतौ ।
ततस्ता विद्रुता नार्यः स च दैत्यगणस्तथा ॥ १.२३२.२० ॥
Ensopados de sangue, os dois jaziam como dois sóis caídos do céu; então as mulheres fugiram, e a horda de demônios também.
1.232.21
पातालमगमत्सर्वो विषादभयकम्पितः ।
ततः पितामहस्तत्र सहदेवैर्महर्षिभिः ॥ १.२३२.२१ ॥
Todos, tremendo de desespero e medo, foram para o submundo. Então o Avô chegou ali, junto com os deuses e os grandes sábios.
1.232.22
आजगाम विशुद्धात्मा पूजयंश्च तिलोत्तमाम् ।
वरेण च्छन्दयामास भगवान्प्रपितामहः ॥ १.२३२.२२ ॥
Chegou o de alma pura, honrando Tilottamā, e o bendito bisavô a agradou com uma dádiva.
1.232.23
वरं दित्सुः स तत्रैनां प्रीतः प्राह पितामहः ।
आदित्यचरिताँल्लोकान्विचरिष्यसि भामिनि ॥ १.२३२.२३ ॥
Desejando conceder uma dádiva, o Avô, satisfeito, disse-lhe: "Ó senhora, vagarás pelos mundos que o sol percorre."
1.232.24
तेजसा च सुदृष्टां त्वां न करिष्यति कश्चन ।
एवं तस्यै वरं दत्वा सर्वलोकपितामहः ॥ १.२३२.२४ ॥
"Pelo teu brilho, tu que és tão bela, ninguém te fará mal." Tendo assim concedido o dom a ela, o avô de todos os mundos...
1.232.25
इन्द्रे त्रैलोक्यमाधाय ब्रह्मलोकं गतः प्रभुः ।
एवं तौ सहितौ भऊत्वा सर्वार्थेष्वेकनिश्चयौ ॥ १.२३२.२५ ॥
Tendo confiado os três mundos a Indra, o senhor partiu para o mundo de Brahmā. Assim, unidos, os dois tornaram-se de uma só resolução em todos os assuntos.
1.232.26
तिलोत्तमार्थं संक्रुद्धावन्योन्यमभिजघ्नतुः ।
तस्माद्ब्रवीमि वः स्नेहात्सर्वाभरतसत्तमाः ॥ १.२३२.२६ ॥
Enfurecidos por causa de Tilottamā, os dois golpearam-se mutuamente. Por isso, ó melhores de todos os Bhāratas, falo-vos por afeto.
1.232.27
यथा वो नात्र भेदः स्यात्सर्वेषां द्रौपदीकृते ।
तथा कुरुत भद्रं वो मम चेत्प्रियमिच्छथ ॥ १.२३२.२७ ॥
Agi de modo que não haja discórdia entre todos vós por causa de Draupadī. Que o bem vos acompanhe; se desejais o que me é agradável, assim procedei.
1.232.28
एवमुक्ता महात्मानो नारदेन महर्षिणा ।
समयं चक्रिरे राजंस्तेऽन्योन्यवशमागताः।
समक्षं तस्य देवर्षेर्नारदस्यामितौजसः ॥ १.२३२.२८ ॥
Assim interpelados pelo grande sábio Nārada, aqueles magnânimos, ó rei, chegaram a um acordo mútuo e fizeram um pacto na presença do divino sábio Nārada, de poder sem limites.
1.232.29
एकैकस्य गृहे कृष्णा वसेद्वर्षमकल्मषा ।
द्रौपद्या नः सहासीनानन्योन्यं योऽभिदर्शयेत्।
स नो द्वादश मासानि ब्रह्मचारी वने वसेत् ॥ १.२३२.२९ ॥
Na casa de cada um, Kṛṣṇā morará um ano, sem mácula. Quem entre nós, estando sentado com Draupadī, olhar para outro, morará na floresta como celibatário por doze meses.
1.232.30
कृते तु समये तस्मिन्पाण्डवैर्धर्मचारिभिः ।
नारदोऽप्यगमत्प्रीत इष्टं देशं महामुनिः ॥ १.२३२.३० ॥
Cumprido aquele acordo pelos Pāṇḍavas, que seguiam o dharma, também o grande sábio Nārada, satisfeito, partiu para o país que desejava.
1.232.31
एवं तैः समयः पूर्वं कृतो नारदचोदितैः ।
न चाभिद्यन्त ते सर्वे तदान्योन्येन भारत ॥ १.२३२.३१ ॥
Assim, instigados por Nārada, eles haviam feito anteriormente este acordo, e nenhum deles o quebrou entre si, ó descendente de Bharata.
1.232.32
अभ्यनन्दन्त ते सर्वे तदान्योन्यं च पाण्डवाः ।
एतद्विस्तरशः सर्वमाख्यातं ते नराधिप ॥ १.२३२.३२ ॥
Todos os Pāṇḍavas acolheram com alegria aquele acordo e uns aos outros. Ó senhor dos homens, tudo isto te foi relatado em detalhe.
1.232.33
काले च तस्मिन्संपन्ने यथावज्जनमेजय ॥ १.२३२.३३ ॥
Quando chegou aquele tempo, ó Janamejaya, tudo aconteceu como devia.