Mahābhārata · Adhyāya 1.232
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.232.1
जित्वा तु पृथिवीं दैत्यौ निःसपत्नौ गतव्यथौ ।
कृत्वा त्रैलोक्यमव्यग्रं कृतकृत्यौ बभूवतुः ॥ १.२३२.१ ॥
Nachdem die beiden Daityas die Erde erobert hatten, waren sie ohne Rivalen und frei von Kummer; nachdem sie die drei Welten unbeunruhigt gemacht hatten, waren sie am Ziel ihrer Wünsche.
1.232.2
देवगन्धर्वयक्षाणां नागपार्थिवरक्षसाम् ।
आदाय सर्वरत्नानि परां तुष्टिमुपागतौ ॥ १.२३२.२ ॥
Nachdem sie alle Juwelen der Götter, Gandharvas, Yakṣas, Nāgas, Könige und Rākṣasas genommen hatten, gelangten sie zu höchster Zufriedenheit.
1.232.3
यदा न प्रतिषेद्धारस्तयोः सन्तीह केचन ।
निरुद्योगौ तदा भूत्वा विजह्रातेऽमराविव ॥ १.२३२.३ ॥
Als niemand mehr da war, der sie aufhalten konnte, wurden sie ohne Mühe und vergnügten sich wie Unsterbliche.
1.232.4
स्त्रीभिर्माल्यैश्च गन्धैश्च भक्ष्यभोज्यैः सुपुष्कलैः ।
पानैश्च विविधैर्हृद्यैः परां प्रीतिमवापतुः ॥ १.२३२.४ ॥
Mit Frauen, Girlanden, Düften, reichlich Speisen und Getränken und verschiedenen köstlichen Getränken erlangten sie höchste Freude.
1.232.5
अन्तःपुरवनोद्याने पर्वतेषु वनेषु च ।
यथेप्सितेषु देशेषु विजह्रातेऽमराविव ॥ १.२३२.५ ॥
In den Frauengemächern, in Wäldern und Lustgärten, auf Bergen und in Hainen und an allen Orten, die sie wünschten, vergnügten sie sich wie Unsterbliche.
1.232.6
ततः कदाचिद्विन्ध्यस्य प्रस्थे समशिलातले ।
पुष्पिताग्रेषु सालेषु विहारमभिजग्मतुः ॥ १.२३२.६ ॥
Dann gingen sie einmal auf dem Hochland des Vindhya, auf einer ebenen Felsfläche, zwischen Sāla-Bäumen mit blühenden Wipfeln, um sich zu vergnügen.
1.232.7
दिव्येषु सर्वकामेषु समानीतेषु तावुभौ ।
वरासनेषु संहृष्टौ सह स्त्रीभिर्निषीदतुः ॥ १.२३२.७ ॥
Als alle göttlichen Gegenstände der Begierde herbeigebracht waren, setzten sich die beiden erfreut mit ihren Frauen auf vortreffliche Sitze.
1.232.8
ततो वादित्रनृत्ताभ्यामुपातिष्ठन्त तौ स्त्रियः ।
गीतैश्च स्तुतिसंयुक्तैः प्रीत्या समुपजग्मिरे ॥ १.२३२.८ ॥
Dann bedienten die Frauen die beiden mit Instrumenten und Tanz und kamen mit Liedern voller Lobpreis voller Freude zu ihnen.
1.232.9
ततस्तिलोत्तमा तत्र वने पुष्पाणि चिन्वती ।
वेषं सा क्षिप्तमाधाय रक्तेनैकेन वाससा ॥ १.२३२.९ ॥
Dann kam Tilottamā, dort im Wald Blumen pflückend, mit nachlässig geordnetem Gewand und nur einem roten Gewand bekleidet,
1.232.10
नदीतीरेषु जातान्सा कर्णिकारान्प्रचिन्वती ।
शनैर्जगाम तं देशं यत्रास्तां तौ महासुरौ ॥ १.२३२.१० ॥
Karṇikāra-Blumen pflückend, die an den Flussufern wuchsen, ging sie langsam zu dem Ort, wo die beiden großen Asuras waren.
1.232.11
तौ तु पीत्वा वरं पानं मदरक्तान्तलोचनौ ।
दृष्ट्वैव तां वरारोहां व्यथितौ संबभूवतुः ॥ १.२३२.११ ॥
Die beiden hatten den ausgezeichneten Trank getrunken, ihre Augenwinkel vom Rausch gerötet; kaum sahen sie die schlanke Frau, gerieten sie in Aufruhr.
1.232.12
तावुत्थायासनं हित्वा जग्मतुर्यत्र सा स्थिता ।
उभौ च कामसंमत्तावुभौ प्रार्थयतश्च ताम् ॥ १.२३२.१२ ॥
Die beiden erhoben sich, verließen ihre Sitze und gingen dorthin, wo sie stand; vom Verlangen überwältigt, baten beide sie.
1.232.13
दक्षिणे तां करे सुभ्रूं सुन्दो जग्राह पाणिना ।
उपसुन्दोपि जग्राह वामे पाणौ तिलोत्तमाम् ॥ १.२३२.१३ ॥
Sunda ergriff mit seiner Hand die rechte Hand jener Schönbrauigen, und auch Upasunda ergriff Tilottamās linke Hand.
1.232.14
वरप्रदानमत्तौ तावौरसेन बलेन च ।
धनरत्नमदाभ्यां च सुरापानमदेन च ॥ १.२३२.१४ ॥
Beide, berauscht von den gewährten Gaben, waren außerdem trunken von ihrer angeborenen Kraft, vom Stolz auf Reichtum und Juwelen und vom Rausch des Trinkens.
1.232.15
सर्वैरेतैर्मदैर्मत्तावन्योन्यं भ्रुकुटीकृतौ ।
मदकामसमाविष्टौ परस्परमथोचतुः ॥ १.२३२.१५ ॥
Von all diesen Räuschen berauscht, einander die Brauen runzelnd, von Stolz und Begierde ergriffen, sprachen die beiden nun miteinander.
1.232.16
मम भार्या तव गुरुरिति सुन्दोऽभ्यभाषत ।
मम भार्या तव वधूरुपसुन्दोऽभ्यभाषत ॥ १.२३२.१६ ॥
»Sie ist meine Frau; für dich ist sie wie die Gattin eines Lehrers«, sprach Sunda. »Sie ist meine Frau; für dich ist sie wie eine Schwiegertochter«, sprach Upasunda.
1.232.17
नैषा तव ममैषेति ततस्तौ मन्युराविशत् ।
तस्या रूपेण संमत्तौ विगतस्नेहसौहृदौ ॥ १.२३२.१७ ॥
»Sie ist nicht die deine, sie ist die meine«, und da drang der Zorn in die beiden. Von ihrer Schönheit betört, ohne Liebe und Freundschaft, wurden die beiden rasend.
1.232.18
तस्या हेतोर्गदे भीमे संगृह्णीतामुभौ तदा ।
प्रगृह्य च गदे भीमे तस्यां तौ काममोहितौ ॥ १.२३२.१८ ॥
Um ihretwillen ergriffen die beiden ihre schrecklichen Keulen. Die schrecklichen Keulen erhebend, stürzten sich die beiden, vom Begehren verblendet, auf sie.
1.232.19
अहंपूर्वमहंपूर्वमित्यन्योन्यं निजघ्नतुः ।
तौ गदाभिहतौ भीमौ पेततुर्धरणीतले ॥ १.२३२.१९ ॥
»Ich zuerst, ich zuerst«, rufend, schlugen sie aufeinander ein; von den Keulen getroffen, stürzten die beiden Schrecklichen zu Boden.
1.232.20
रुधिरेणावसिक्ताङ्गौ द्वाविवार्कौ नभश्च्युतौ ।
ततस्ता विद्रुता नार्यः स च दैत्यगणस्तथा ॥ १.२३२.२० ॥
Vom Blut übergossen lagen die beiden da wie zwei vom Himmel gefallene Sonnen; dann flohen die Frauen, und das Heer der Dämonen ebenso.
1.232.21
पातालमगमत्सर्वो विषादभयकम्पितः ।
ततः पितामहस्तत्र सहदेवैर्महर्षिभिः ॥ १.२३२.२१ ॥
Alle, von Verzweiflung und Furcht erzittert, gingen in die Unterwelt. Dann kam der Großvater dorthin, zusammen mit den Göttern und den großen Weisen.
1.232.22
आजगाम विशुद्धात्मा पूजयंश्च तिलोत्तमाम् ।
वरेण च्छन्दयामास भगवान्प्रपितामहः ॥ १.२३२.२२ ॥
Der Reinen Seele kam, Tilottamā ehrend, und der gesegnete Urgroßvater erfreute sie mit einer Gabe.
1.232.23
वरं दित्सुः स तत्रैनां प्रीतः प्राह पितामहः ।
आदित्यचरिताँल्लोकान्विचरिष्यसि भामिनि ॥ १.२३२.२३ ॥
Der Großvater, der eine Gabe gewähren wollte, sprach erfreut zu ihr: »O Dame, du wirst durch die Welten wandern, die die Sonne durchzieht.«
1.232.24
तेजसा च सुदृष्टां त्वां न करिष्यति कश्चन ।
एवं तस्यै वरं दत्वा सर्वलोकपितामहः ॥ १.२३२.२४ ॥
»Durch deinen Glanz wird dich, die so Schöne, niemand verletzen.« Nachdem er ihr so die Gabe verliehen hatte, der Großvater aller Welten...
1.232.25
इन्द्रे त्रैलोक्यमाधाय ब्रह्मलोकं गतः प्रभुः ।
एवं तौ सहितौ भऊत्वा सर्वार्थेष्वेकनिश्चयौ ॥ १.२३२.२५ ॥
Nachdem er Indra die drei Welten übergeben hatte, ging der Herr in die Welt Brahmās. So wurden die beiden vereint und in allen Angelegenheiten von einem Entschluss.
1.232.26
तिलोत्तमार्थं संक्रुद्धावन्योन्यमभिजघ्नतुः ।
तस्माद्ब्रवीमि वः स्नेहात्सर्वाभरतसत्तमाः ॥ १.२३२.२६ ॥
Im Zorn um Tilottamā schlugen die beiden aufeinander ein. Darum sage ich euch aus Zuneigung, ihr Besten unter allen Bhāratas.
1.232.27
यथा वो नात्र भेदः स्यात्सर्वेषां द्रौपदीकृते ।
तथा कुरुत भद्रं वो मम चेत्प्रियमिच्छथ ॥ १.२३२.२७ ॥
Handelt so, dass unter euch allen keine Zwietracht entsteht wegen Draupadī. Möge euch Gutes widerfahren; wenn ihr das wünscht, was mir lieb ist, so handelt.
1.232.28
एवमुक्ता महात्मानो नारदेन महर्षिणा ।
समयं चक्रिरे राजंस्तेऽन्योन्यवशमागताः।
समक्षं तस्य देवर्षेर्नारदस्यामितौजसः ॥ १.२३२.२८ ॥
So angesprochen vom großen Weisen Nārada, trafen jene Großherzigen, o König, eine gegenseitige Übereinkunft und schlossen in Gegenwart des göttlichen Weisen Nārada, von unermesslicher Kraft, einen Vertrag.
1.232.29
एकैकस्य गृहे कृष्णा वसेद्वर्षमकल्मषा ।
द्रौपद्या नः सहासीनानन्योन्यं योऽभिदर्शयेत्।
स नो द्वादश मासानि ब्रह्मचारी वने वसेत् ॥ १.२३२.२९ ॥
Im Haus eines jeden soll Kṛṣṇā ein Jahr lang makellos wohnen. Wer von uns, während er mit Draupadī sitzt, einen anderen ansieht, soll zwölf Monate als Asket im Wald leben.
1.232.30
कृते तु समये तस्मिन्पाण्डवैर्धर्मचारिभिः ।
नारदोऽप्यगमत्प्रीत इष्टं देशं महामुनिः ॥ १.२३२.३० ॥
Als jene Vereinbarung von den Pāṇḍavas, die dem Dharma folgten, erfüllt war, zog auch der große Weise Nārada erfreut in das ersehnte Land.
1.232.31
एवं तैः समयः पूर्वं कृतो नारदचोदितैः ।
न चाभिद्यन्त ते सर्वे तदान्योन्येन भारत ॥ १.२३२.३१ ॥
So hatten sie, von Nārada angestiftet, zuvor diese Übereinkunft getroffen, und keiner von ihnen brach sie untereinander, o Nachkomme Bharatas.
1.232.32
अभ्यनन्दन्त ते सर्वे तदान्योन्यं च पाण्डवाः ।
एतद्विस्तरशः सर्वमाख्यातं ते नराधिप ॥ १.२३२.३२ ॥
Alle Pāṇḍavas begrüßten jene Übereinkunft und einander mit Freude. O Herr der Menschen, all dies wurde dir ausführlich berichtet.
1.232.33
काले च तस्मिन्संपन्ने यथावज्जनमेजय ॥ १.२३२.३३ ॥
Als jene Zeit gekommen war, o Janamejaya, geschah alles, wie es sich gehörte.