મહાભારત · અધ્યાય 1.236
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.236.1
ततः समुद्रे तीर्थानि दक्षिमे भरतर्षभः ।
अभ्यगच्छत्सुपुण्यानि सोभितानि तपस्विभिः ॥ १.२३६.१ ॥
ત્યારે ભરતવંશના વૃષભે દક્ષિણ સમુદ્રના, તપસ્વીઓથી શોભિત, અતિ પુણ્યશાળી તીર્થો તરફ પ્રયાણ કર્યું.
1.236.2
वर्जयन्ति स्म तीर्तानि तत्र पञ्च सम तापसाः ।
अवकीर्णानि यान्यासन्पुरस्तात्तु तपस्विभिः ॥ १.२३६.२ ॥
ત્યાં પાંચ તપસ્વીઓ પહેલાં તપસ્વીઓથી વેરાયેલાં એ તીર્થોને ત્યજતા હતા.
1.236.3
अगस्त्यतीर्थं सौभद्रं पौलोमं च सुपावनम् ।
कारन्धमं प्रसन्नं च महमेधफलं च तत् ॥ १.२३६.३ ॥
અગસ્ત્ય તીર્થ, સૌભદ્ર, અતિ પાવન પૌલોમ, પ્રસન્ન કારન્ધમ અને મહામેધ ફળ આપનારું તે તીર્થ.
1.236.4
भारद्वाजस्य तीर्थं तु पापप्रशमनं महत् ।
एतानि पञ्च तीर्थानि ददर्श कुरुसत्तमः ॥ १.२३६.४ ॥
ભારદ્વાજનું તીર્થ, જે મહાપાપોનું શમન કરે છે; આ પાંચ તીર્થો કુરુશ્રેષ્ઠે જોયાં.
1.236.5
विविक्तान्युपलक्ष्याथ तानि तीर्थानि पाण्डवः ।
दृष्ट्वा च वर्ज्यमानानि मुनिभिर्धर्मबुद्धिभिः ॥ १.२३६.५ ॥
પાંડવે એ એકાંત તીર્થોને ઓળખીને, ધર્મબુદ્ધિ મુનિઓ દ્વારા તેમને ત્યજાતાં જોઈને,
1.236.6
तपस्विनस्ततोऽपृच्छत्प्राञ्जलिः कुरुनन्दनः ।
तीर्थानीमानि वर्ज्यन्ते किमर्थं ब्रह्मवादिभिः ॥ १.२३६.६ ॥
પછી કુરુનંદને હાથ જોડીને તપસ્વીઓને પૂછ્યું, "બ્રહ્મવાદીઓ આ તીર્થોને શા માટે ત્યજે છે?"
1.236.7
ग्राहाः पञ्च वसन्त्येषु हरन्ति च तपोधनान् ।
तत एतानि वर्ज्यन्ते तीर्थानि कुरुनन्दन ॥ १.२३६.७ ॥
અહીં પાંચ મગરો રહે છે અને તેઓ તપસ્વીઓને પકડી લે છે. તેથી, હે કુરુનંદન, આ તીર્થોને ટાળવામાં આવે છે.
1.236.8
तेषां श्रुत्वा महाबाहुर्वार्यमाणस्तपोधनैः ।
जगाम तानि तीर्थानि द्रष्टुं पुरुषसत्तमः ॥ १.२३६.८ ॥
તેમની વાત સાંભળીને, તપસ્વીઓ દ્વારા રોકાયા છતાં, મહાબાહુ એ પુરુષોત્તમ તે તીર્થો જોવા ગયા.
1.236.9
ततः सौभद्रमासाद्य महर्षेस्तीर्थमुत्तमम् ।
विगाह्य सहसा शूरः स्नानं चक्रे परन्तपः ॥ १.२३६.९ ॥
પછી સૌભદ્ર મહર્ષિના ઉત્તમ તીર્થે પહોંચીને, શૂર પરંતપે તરત જ તેમાં ડૂબકી મારીને સ્નાન કર્યું.
1.236.10
अथ तं पुरुषव्याघ्रमन्तर्जलचरो महान् ।
जग्राह चरणे ग्राहः कुन्तीपुत्रं धनञ्जयम् ॥ १.२३६.१० ॥
ત્યારે એ પુરુષવ્યાઘ્ર, કુંતીપુત્ર ધનંજયને, પાણીની અંદર વિચરતા એક મોટા મગરે પગે પકડી લીધા.
1.236.11
स तमादाय कौन्तेयो विस्फुरन्तं जलेचरम् ।
उदतिष्ठन्महाबाहुर्बलेन बलिनां वरः ॥ १.२३६.११ ॥
તરફડતા એ જલચરને ઉપાડીને, બળવાનોમાં શ્રેષ્ઠ એ મહાબાહુ કૌંતેય પોતાના બળથી ઊભો થયો.
1.236.12
उत्कृष्ट एव ग्राहस्तु सोऽर्जुनेन यशस्विना ।
बभूव नारी कल्याणी सर्वाभरणभूषइता ॥ १.२३६.१२ ॥
યશસ્વી અર્જુન દ્વારા ખેંચાઈને બહાર આવેલો એ મગર ખરેખર સર્વ આભૂષણોથી શોભતી એક કલ્યાણી સ્ત્રી બની ગયો.
1.236.13
दीप्यमाना श्रिया राजन्दिव्यरूपा मनोरमा ।
तदद्भुतं महद्दृष्ट्वा कुन्तीपुत्रो धनञ्जयः ॥ १.२३६.१३ ॥
હે રાજન્, તેજથી ઝળહળતી, દિવ્ય રૂપવાળી અને મનોહર તે સ્ત્રીને જોઈને, તે મહાન અદ્ભુત દૃશ્ય જોઈને કુંતીપુત્ર ધનંજય (અર્જુન).
1.236.14
तां स्त्रियं परमप्रीत इदं वचनमब्रवीत् ।
का वै त्वमसि कल्याणिकुतो वाऽसि जलेचरी ॥ १.२३६.१४ ॥
તે સ્ત્રી પર અત્યંત પ્રસન્ન થઈને (અર્જુને) આ વચન કહ્યું — 'હે કલ્યાણી, તું કોણ છે? જળમાં વિચરનારી તું ક્યાંથી આવી?'
1.236.15
किमर्थं च महत्पापमिदं कृतवती पुरा ।
अप्सराऽस्मि महाबाहो देवारण्यविहारिणी ॥ १.२३६.१५ ॥
'કયા કારણે તેં પહેલાં આ મહાપાપ કર્યું?' (તે બોલી) 'હે મહાબાહુ, હું દેવારણ્યોમાં વિહરનારી અપ્સરા છું.'
1.236.16
इष्टा धनपतेर्नित्यं वर्गा नाम महाबल ।
मम सख्यश्चतस्रोऽन्याः सर्वाः कामगमाः शुभाः ॥ १.२३६.१६ ॥
'હે મહાબલ, ધનપતિ (કુબેર)ની સદા પ્રિય એવી હું 'વર્ગા' નામે છું. મારી બીજી ચાર સખીઓ છે, જે સૌ ઇચ્છા મુજબ ગમન કરનારી અને શુભ છે.'
1.236.17
ताभिः सार्धं प्रयाताऽस्मि लोकपालनिवेशनम् ।
ततः पश्यामहे सर्वा ब्राह्मणं संशितव्रतम् ॥ १.२३६.१७ ॥
'તેમની સાથે હું લોકપાલોના નિવાસ તરફ ગઈ. ત્યાં અમે સૌએ કઠોર વ્રતવાળા એક બ્રાહ્મણને જોયો.'
1.236.18
रूपवन्तमधीयानमेकमेकान्तचारिणम् ।
तस्यैव तपसा राजंस्तद्वयं तेजसा वृतम् ॥ १.२३६.१८ ॥
'તે રૂપવાન હતો, એકલો અધ્યયન કરતો અને એકાંતમાં વિચરતો હતો. હે રાજન્, તેના જ તપથી અમે બંને તેના તેજથી ઘેરાયેલાં હતાં.'
1.236.19
आदित्य इव तं देशं इत्वं सर्व व्यकाशयत् ।
तस्य दृष्ट्वा तपस्तादृग्रूपचाद्भुतमुत्तमम् ॥ १.२३६.१९ ॥
સૂર્યની જેમ તેણે તે આખો પ્રદેશ પ્રકાશિત કર્યો. તેની એવી તપશ્ચર્યા અને એવું રૂપ જોઈને, અદ્ભુત અને ઉત્તમ.
1.236.20
अवतीर्णाः स्म तं देशं तपोविघ्नचिकीर्षया ।
अहं च सौरभेयी च समीची बुद्बुदा लता ॥ १.२३६.२० ॥
તપમાં વિઘ્ન નાખવાની ઇચ્છાથી અમે તે પ્રદેશમાં ઊતર્યાં. હું, સૌરભેયી, સમીચી, બુદ્બુદા અને લતા.
1.236.21
यौगपद्येन तं विप्रमभ्यगच्छाम भारत ।
गायन्त्योऽथहसन्त्यश्च लोभयित्वा च तं द्विजं ॥ १.२३६.२१ ॥
હે ભારત, અમે સૌ એકસાથે તે બ્રાહ્મણ પાસે ગયાં. ગાતાં અને હસતાં, તે દ્વિજને લલચાવતાં.
1.236.22
स च नास्मासु कृतवान्मनो वीर कथंचन ।
नाकम्पत महातेजाः स्थितस्तपसि निर्मले ॥ १.२३६.२२ ॥
હે વીર, તેણે અમારા તરફ કોઈ પણ રીતે મન લગાવ્યું નહીં. મહાતેજસ્વી તે નિર્મલ તપમાં સ્થિર રહ્યો અને કંપ્યો નહીં.
1.236.23
सोऽशपत्कुपितोऽस्मांस्तु ब्राह्मणः क्षत्रियर्षभ ।
ग्राहभूता जले यूयं चरिष्यथ शतं समाः ॥ १.२३६.२३ ॥
હે ક્ષત્રિયશ્રેષ્ઠ, તે બ્રાહ્મણે ક્રોધે ભરાઈને અમને શાપ આપ્યો: તમે પાણીમાં મગર થઈને સો વર્ષ વિચરશો.