மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.236
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.236.1
ततः समुद्रे तीर्थानि दक्षिमे भरतर्षभः ।
अभ्यगच्छत्सुपुण्यानि सोभितानि तपस्विभिः ॥ १.२३६.१ ॥
பின்னர் பரதர்களில் காளையான அவர் தென் கடலில் உள்ள, தவசிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, மிகவும் புனிதமான தீர்த்தங்களை நோக்கிச் சென்றார்.
1.236.2
वर्जयन्ति स्म तीर्तानि तत्र पञ्च सम तापसाः ।
अवकीर्णानि यान्यासन्पुरस्तात्तु तपस्विभिः ॥ १.२३६.२ ॥
அங்கே ஐந்து தவசிகள் முன்பு தவசிகளால் அலங்கோலமாக்கப்பட்டிருந்த அந்தத் தீர்த்தங்களை விலக்கி வைத்திருந்தனர்.
1.236.3
अगस्त्यतीर्थं सौभद्रं पौलोमं च सुपावनम् ।
कारन्धमं प्रसन्नं च महमेधफलं च तत् ॥ १.२३६.३ ॥
அகஸ்த்ய தீர்த்தம், சௌபத்ர தீர்த்தம், மிகவும் தூய்மையான பௌலோமம், பிரசன்னமான காரந்தமம், மேலும் பெரிய அசுவமேத பலனைத் தரும் அந்தத் தீர்த்தம்.
1.236.4
भारद्वाजस्य तीर्थं तु पापप्रशमनं महत् ।
एतानि पञ्च तीर्थानि ददर्श कुरुसत्तमः ॥ १.२३६.४ ॥
பாரத்வாஜரின் தீர்த்தம், பெரும் பாவங்களைத் தணிக்கும் அது; இந்த ஐந்து தீர்த்தங்களையும் குருக்களில் சிறந்தவர் கண்டார்.
1.236.5
विविक्तान्युपलक्ष्याथ तानि तीर्थानि पाण्डवः ।
दृष्ट्वा च वर्ज्यमानानि मुनिभिर्धर्मबुद्धिभिः ॥ १.२३६.५ ॥
பாண்டவர் அந்தத் தனிமையான தீர்த்தங்களைக் கண்டறிந்து, அறநெறி கொண்ட முனிவர்களால் அவை விலக்கப்படுவதைக் கண்டார்.
1.236.6
तपस्विनस्ततोऽपृच्छत्प्राञ्जलिः कुरुनन्दनः ।
तीर्थानीमानि वर्ज्यन्ते किमर्थं ब्रह्मवादिभिः ॥ १.२३६.६ ॥
பின்னர் குருநந்தனர் கைகூப்பி தவசிகளிடம் கேட்டார்: "பிரம்மவாதிகள் இந்தத் தீர்த்தங்களை ஏன் விலக்குகின்றனர்?"
1.236.7
ग्राहाः पञ्च वसन्त्येषु हरन्ति च तपोधनान् ।
तत एतानि वर्ज्यन्ते तीर्थानि कुरुनन्दन ॥ १.२३६.७ ॥
இவற்றில் ஐந்து முதலைகள் வாழ்கின்றன; அவை தவசிகளைப் பிடித்துக்கொள்கின்றன. ஆகவே, குரு குலத்தின் மகிழ்ச்சியே, இந்தத் தீர்த்தங்கள் தவிர்க்கப்படுகின்றன.
1.236.8
तेषां श्रुत्वा महाबाहुर्वार्यमाणस्तपोधनैः ।
जगाम तानि तीर्थानि द्रष्टुं पुरुषसत्तमः ॥ १.२३६.८ ॥
அவர்களின் சொல்லைக் கேட்டு, தவசிகளால் தடுக்கப்பட்டாலும், மகாபாகுவான அந்த உத்தமப் புருஷன் அந்தத் தீர்த்தங்களைக் காணச் சென்றான்.
1.236.9
ततः सौभद्रमासाद्य महर्षेस्तीर्थमुत्तमम् ।
विगाह्य सहसा शूरः स्नानं चक्रे परन्तपः ॥ १.२३६.९ ॥
பின்னர் சௌபத்திரரின் மகரிஷியின் உத்தம தீர்த்தத்தை அடைந்து, வீரனாகிய பரந்தபன் திடீரென அதில் மூழ்கி நீராடினான்.
1.236.10
अथ तं पुरुषव्याघ्रमन्तर्जलचरो महान् ।
जग्राह चरणे ग्राहः कुन्तीपुत्रं धनञ्जयम् ॥ १.२३६.१० ॥
அப்போது அந்தப் புருஷ வியாக்கிரனை, குந்தியின் மகனான தனஞ்சயனை, நீரினுள் உலவும் பெரிய முதலை ஒன்று காலைப் பற்றிக்கொண்டது.
1.236.11
स तमादाय कौन्तेयो विस्फुरन्तं जलेचरम् ।
उदतिष्ठन्महाबाहुर्बलेन बलिनां वरः ॥ १.२३६.११ ॥
துடித்துக்கொண்டிருந்த அந்த நீர்வாழ் உயிரினத்தைத் தூக்கி, பலசாலிகளில் சிறந்த அந்த மகாபாகு குந்தியின் மகன் தன் வலிமையால் எழுந்தான்.
1.236.12
उत्कृष्ट एव ग्राहस्तु सोऽर्जुनेन यशस्विना ।
बभूव नारी कल्याणी सर्वाभरणभूषइता ॥ १.२३६.१२ ॥
புகழ்பெற்ற அர்ஜுனனால் வெளியே இழுக்கப்பட்ட அந்த முதலை, உண்மையில், எல்லா அணிகலன்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஓர் அழகிய பெண்ணாக மாறியது.
1.236.13
दीप्यमाना श्रिया राजन्दिव्यरूपा मनोरमा ।
तदद्भुतं महद्दृष्ट्वा कुन्तीपुत्रो धनञ्जयः ॥ १.२३६.१३ ॥
அரசனே, ஒளியால் பிரகாசித்த, தெய்வீக அழகும் மனத்தைக் கவரும் தோற்றமும் கொண்ட அவளை, அந்த அற்புதமான பெரும் காட்சியைக் கண்டு, குந்தியின் மகன் தனஞ்சயன் (அர்ஜுனன்).
1.236.14
तां स्त्रियं परमप्रीत इदं वचनमब्रवीत् ।
का वै त्वमसि कल्याणिकुतो वाऽसि जलेचरी ॥ १.२३६.१४ ॥
அவளிடம் மிகவும் மகிழ்ந்து அர்ஜுனன் இச்சொல்லைச் சொன்னான்: 'மங்களமானவளே, நீ யார்? நீர்வாழ் இடத்திலிருந்து நீ எங்கிருந்து வந்தாய்?'
1.236.15
किमर्थं च महत्पापमिदं कृतवती पुरा ।
अप्सराऽस्मि महाबाहो देवारण्यविहारिणी ॥ १.२३६.१५ ॥
'எதற்காக முன்பு நீ இந்தப் பெரும் பாவத்தைச் செய்தாய்?' (அவள் சொன்னாள்) 'மகாபாகுவே, நான் தேவ வனங்களில் உலவும் அப்சரஸ்.'
1.236.16
इष्टा धनपतेर्नित्यं वर्गा नाम महाबल ।
मम सख्यश्चतस्रोऽन्याः सर्वाः कामगमाः शुभाः ॥ १.२३६.१६ ॥
'மகாபலனே, குபேரனுக்கு எப்போதும் உகந்தவளான நான் வர்கா என்ற பெயருடையவள். என் மற்ற நான்கு தோழிகளும், அனைவரும் விரும்பிய இடம் செல்லும் சுபமானவர்கள்.'
1.236.17
ताभिः सार्धं प्रयाताऽस्मि लोकपालनिवेशनम् ।
ततः पश्यामहे सर्वा ब्राह्मणं संशितव्रतम् ॥ १.२३६.१७ ॥
'அவர்களுடன் நான் உலகக் காவலர்களின் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றேன். அங்கே நாங்கள் அனைவரும் கடும் விரதமுள்ள ஒரு பிராமணரைக் கண்டோம்.'
1.236.18
रूपवन्तमधीयानमेकमेकान्तचारिणम् ।
तस्यैव तपसा राजंस्तद्वयं तेजसा वृतम् ॥ १.२३६.१८ ॥
'அவன் அழகானவனாக, ஒருவனாகக் கல்வி கற்றுக்கொண்டு தனிமையில் திரிபவனாக இருந்தான். அரசனே, அவனது தவத்தின் ஒளியால் நாங்கள் இருவரும் சூழப்பட்டோம்.'
1.236.19
आदित्य इव तं देशं इत्वं सर्व व्यकाशयत् ।
तस्य दृष्ट्वा तपस्तादृग्रूपचाद्भुतमुत्तमम् ॥ १.२३६.१९ ॥
சூரியனைப் போல் அவன் அந்த முழுப் பிரதேசத்தையும் ஒளிரச் செய்தான். அவனுடைய அத்தகைய தவத்தையும் அத்தகைய வடிவையும், அற்புதமான உயர்ந்ததையும் கண்டு.
1.236.20
अवतीर्णाः स्म तं देशं तपोविघ्नचिकीर्षया ।
अहं च सौरभेयी च समीची बुद्बुदा लता ॥ १.२३६.२० ॥
தவத்திற்குத் தடை செய்ய விரும்பி நாங்கள் அந்தப் பிரதேசத்தில் இறங்கினோம். நானும், சௌரபேயியும், சமீச்சியும், புத்புதாவும், லதாவும்.
1.236.21
यौगपद्येन तं विप्रमभ्यगच्छाम भारत ।
गायन्त्योऽथहसन्त्यश्च लोभयित्वा च तं द्विजं ॥ १.२३६.२१ ॥
பாரதனே, நாங்கள் அனைவரும் ஒரே நேரத்தில் அந்தப் பிராமணனை அணுகினோம். பாடியும் சிரித்தும், அந்த இருபிறப்பாளனை மயக்கியும்.
1.236.22
स च नास्मासु कृतवान्मनो वीर कथंचन ।
नाकम्पत महातेजाः स्थितस्तपसि निर्मले ॥ १.२३६.२२ ॥
வீரனே, அவன் எங்கள் மீது எவ்வகையிலும் மனத்தைச் செலுத்தவில்லை. மகா தேஜஸ்வியான அவன் தூய்மையான தவத்தில் நிலைத்து நடுங்கவில்லை.
1.236.23
सोऽशपत्कुपितोऽस्मांस्तु ब्राह्मणः क्षत्रियर्षभ ।
ग्राहभूता जले यूयं चरिष्यथ शतं समाः ॥ १.२३६.२३ ॥
க்ஷத்திரியர்களில் சிறந்தவனே, அந்தப் பிராமணன் கோபமுற்று எங்களைச் சபித்தான்: நீங்கள் நீரில் முதலைகளாக நூறு ஆண்டுகள் திரிவீர்கள்.