ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 1.236
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.236.1
ततः समुद्रे तीर्थानि दक्षिमे भरतर्षभः ।
अभ्यगच्छत्सुपुण्यानि सोभितानि तपस्विभिः ॥ १.२३६.१ ॥
ତା'ପରେ ଭରତବଂଶର ବୃଷଭ ଦକ୍ଷିଣ ସମୁଦ୍ରର ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଅତି ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଆଡ଼କୁ ଗଲେ।
1.236.2
वर्जयन्ति स्म तीर्तानि तत्र पञ्च सम तापसाः ।
अवकीर्णानि यान्यासन्पुरस्तात्तु तपस्विभिः ॥ १.२३६.२ ॥
ସେଠାରେ ପାଞ୍ଚ ତପସ୍ବୀ ପୂର୍ବରୁ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛିନ୍ନଭିନ୍ନ ହୋଇଥିବା ସେହି ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକୁ ବର୍ଜନ କରୁଥିଲେ।
1.236.3
अगस्त्यतीर्थं सौभद्रं पौलोमं च सुपावनम् ।
कारन्धमं प्रसन्नं च महमेधफलं च तत् ॥ १.२३६.३ ॥
ଅଗସ୍ତ୍ୟ ତୀର୍ଥ, ସୌଭଦ୍ର, ଅତି ପବିତ୍ର ପୌଲୋମ, ପ୍ରସନ୍ନ କାରନ୍ଧମ ଏବଂ ମହାମେଧ ଫଳଦାୟକ ସେହି ତୀର୍ଥ।
1.236.4
भारद्वाजस्य तीर्थं तु पापप्रशमनं महत् ।
एतानि पञ्च तीर्थानि ददर्श कुरुसत्तमः ॥ १.२३६.४ ॥
ଭାରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ତୀର୍ଥ, ଯାହା ମହାପାପ ଶମନ କରେ; ଏହି ପାଞ୍ଚ ତୀର୍ଥ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେଖିଲେ।
1.236.5
विविक्तान्युपलक्ष्याथ तानि तीर्थानि पाण्डवः ।
दृष्ट्वा च वर्ज्यमानानि मुनिभिर्धर्मबुद्धिभिः ॥ १.२३६.५ ॥
ପାଣ୍ଡବ ସେହି ନିର୍ଜନ ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକୁ ଚିହ୍ନି, ଧର୍ମବୁଦ୍ଧି ମୁନିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେଗୁଡ଼ିକ ବର୍ଜିତ ହେଉଥିବାର ଦେଖି,
1.236.6
तपस्विनस्ततोऽपृच्छत्प्राञ्जलिः कुरुनन्दनः ।
तीर्थानीमानि वर्ज्यन्ते किमर्थं ब्रह्मवादिभिः ॥ १.२३६.६ ॥
ତା'ପରେ କୁରୁନନ୍ଦନ ହାତଯୋଡ଼ି ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, "ବ୍ରହ୍ମବାଦୀମାନେ ଏହି ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକୁ କାହିଁକି ବର୍ଜନ କରନ୍ତି?"
1.236.7
ग्राहाः पञ्च वसन्त्येषु हरन्ति च तपोधनान् ।
तत एतानि वर्ज्यन्ते तीर्थानि कुरुनन्दन ॥ १.२३६.७ ॥
ଏଥିରେ ପାଞ୍ଚଟି କୁମ୍ଭୀର ରହନ୍ତି ଏବଂ ସେମାନେ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କୁ ଧରନ୍ତି। ଅତଏବ, ହେ କୁରୁନନ୍ଦନ, ଏହି ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକ ବର୍ଜିତ ହୁଏ।
1.236.8
तेषां श्रुत्वा महाबाहुर्वार्यमाणस्तपोधनैः ।
जगाम तानि तीर्थानि द्रष्टुं पुरुषसत्तमः ॥ १.२३६.८ ॥
ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବାରଣ ପାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମହାବାହୁ ସେହି ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ସେହି ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକ ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ।
1.236.9
ततः सौभद्रमासाद्य महर्षेस्तीर्थमुत्तमम् ।
विगाह्य सहसा शूरः स्नानं चक्रे परन्तपः ॥ १.२३६.९ ॥
ତା'ପରେ ସୌଭଦ୍ର ମହର୍ଷିଙ୍କ ଉତ୍ତମ ତୀର୍ଥରେ ପହଞ୍ଚି, ଶୂର ପରନ୍ତପ ସହସା ତାହାରେ ଡୁବି ସ୍ନାନ କଲେ।
1.236.10
अथ तं पुरुषव्याघ्रमन्तर्जलचरो महान् ।
जग्राह चरणे ग्राहः कुन्तीपुत्रं धनञ्जयम् ॥ १.२३६.१० ॥
ତେବେ ସେହି ପୁରୁଷବ୍ୟାଘ୍ର, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ, ଜଳ ଭିତରେ ବିଚରଣ କରୁଥିବା ଏକ ବଡ଼ କୁମ୍ଭୀର ପାଦରେ ଧରିଲା।
1.236.11
स तमादाय कौन्तेयो विस्फुरन्तं जलेचरम् ।
उदतिष्ठन्महाबाहुर्बलेन बलिनां वरः ॥ १.२३६.११ ॥
ତଟପଟ ହେଉଥିବା ସେହି ଜଳଚରକୁ ଧରି, ବଳବାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସେହି ମହାବାହୁ କୌନ୍ତେୟ ନିଜ ବଳରେ ଉଠିଠିଲେ।
1.236.12
उत्कृष्ट एव ग्राहस्तु सोऽर्जुनेन यशस्विना ।
बभूव नारी कल्याणी सर्वाभरणभूषइता ॥ १.२३६.१२ ॥
ଯଶସ୍ବୀ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଟାଣି ତୋଳାଯିବା ପରେ ସେହି କୁମ୍ଭୀର ପ୍ରକୃତରେ ସର୍ବାଳଙ୍କାରରେ ସଜ୍ଜିତା ଏକ କଲ୍ୟାଣୀ ନାରୀ ହୋଇଗଲା।
1.236.13
दीप्यमाना श्रिया राजन्दिव्यरूपा मनोरमा ।
तदद्भुतं महद्दृष्ट्वा कुन्तीपुत्रो धनञ्जयः ॥ १.२३६.१३ ॥
ହେ ରାଜନ୍, ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦିବ୍ୟରୂପା ଓ ମନୋରମା ସେହି ନାରୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେହି ମହା ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଧନଞ୍ଜୟ (ଅର୍ଜୁନ)।
1.236.14
तां स्त्रियं परमप्रीत इदं वचनमब्रवीत् ।
का वै त्वमसि कल्याणिकुतो वाऽसि जलेचरी ॥ १.२३६.१४ ॥
ସେହି ନାରୀ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ (ଅର୍ଜୁନ) ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲେ — 'ହେ କଲ୍ୟାଣୀ, ତୁମେ କିଏ? ଜଳଚାରିଣୀ ତୁମେ କେଉଁଠାରୁ ଆସିଛ?'
1.236.15
किमर्थं च महत्पापमिदं कृतवती पुरा ।
अप्सराऽस्मि महाबाहो देवारण्यविहारिणी ॥ १.२३६.१५ ॥
'କି କାରଣରୁ ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ଏହି ମହା ପାପ କରିଥିଲ?' (ସେ କହିଲା) 'ହେ ମହାବାହୁ, ମୁଁ ଦେବାରଣ୍ୟରେ ବିହାର କରୁଥିବା ଅପ୍ସରା।'
1.236.16
इष्टा धनपतेर्नित्यं वर्गा नाम महाबल ।
मम सख्यश्चतस्रोऽन्याः सर्वाः कामगमाः शुभाः ॥ १.२३६.१६ ॥
'ହେ ମହାବଳ, ଧନପତି (କୁବେର) ଙ୍କ ସର୍ବଦା ପ୍ରିୟା ମୁଁ 'ବର୍ଗା' ନାମରେ ଅଛି। ମୋର ଆଉ ଚାରି ସଖୀ ଅଛନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଗମନକାରିଣୀ ଓ ଶୁଭା।'
1.236.17
ताभिः सार्धं प्रयाताऽस्मि लोकपालनिवेशनम् ।
ततः पश्यामहे सर्वा ब्राह्मणं संशितव्रतम् ॥ १.२३६.१७ ॥
'ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ମୁଁ ଲୋକପାଳଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲି। ସେଠାରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ କଠୋର ବ୍ରତଧାରୀ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲୁ।'
1.236.18
रूपवन्तमधीयानमेकमेकान्तचारिणम् ।
तस्यैव तपसा राजंस्तद्वयं तेजसा वृतम् ॥ १.२३६.१८ ॥
'ସେ ରୂପବାନ, ଏକାକୀ ଅଧ୍ୟୟନ କରୁଥିବା ଓ ନିର୍ଜନରେ ବିଚରଣ କରୁଥିବା ଥିଲେ। ହେ ରାଜନ୍, ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାରୁ ଆମେ ଦୁଇଜଣୀ ତାଙ୍କ ତେଜରେ ଆବୃତ ହୋଇଥିଲୁ।'
1.236.19
आदित्य इव तं देशं इत्वं सर्व व्यकाशयत् ।
तस्य दृष्ट्वा तपस्तादृग्रूपचाद्भुतमुत्तमम् ॥ १.२३६.१९ ॥
ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ସେ ସେହି ସମଗ୍ର ଅଞ୍ଚଳକୁ ଆଲୋକିତ କଲେ। ତାଙ୍କର ଏମିତି ତପସ୍ୟା ଓ ଏମିତି ରୂପ ଦେଖି, ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଉତ୍ତମ।
1.236.20
अवतीर्णाः स्म तं देशं तपोविघ्नचिकीर्षया ।
अहं च सौरभेयी च समीची बुद्बुदा लता ॥ १.२३६.२० ॥
ତପସ୍ୟାରେ ବିଘ୍ନ ଘଟାଇବାର ଇଚ୍ଛାରେ ଆମେ ସେହି ଅଞ୍ଚଳରେ ଓହ୍ଲାଇଲୁ। ମୁଁ, ସୌରଭେୟୀ, ସମୀଚୀ, ବୁଦ୍ବୁଦା ଓ ଲତା।
1.236.21
यौगपद्येन तं विप्रमभ्यगच्छाम भारत ।
गायन्त्योऽथहसन्त्यश्च लोभयित्वा च तं द्विजं ॥ १.२३६.२१ ॥
ହେ ଭାରତ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକାସାଙ୍ଗରେ ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲୁ। ଗାଇ ଓ ହସି, ସେହି ଦ୍ୱିଜଙ୍କୁ ଲୋଭାଇ।
1.236.22
स च नास्मासु कृतवान्मनो वीर कथंचन ।
नाकम्पत महातेजाः स्थितस्तपसि निर्मले ॥ १.२३६.२२ ॥
ହେ ବୀର, ସେ ଆମ ପ୍ରତି କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ମନ ଦେଲେ ନାହିଁ। ମହାତେଜସ୍ୱୀ ସେ ନିର୍ମଳ ତପସ୍ୟାରେ ସ୍ଥିର ରହି କମ୍ପିଲେ ନାହିଁ।
1.236.23
सोऽशपत्कुपितोऽस्मांस्तु ब्राह्मणः क्षत्रियर्षभ ।
ग्राहभूता जले यूयं चरिष्यथ शतं समाः ॥ १.२३६.२३ ॥
ହେ କ୍ଷତ୍ରିୟଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ କ୍ରୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଆମକୁ ଶାପ ଦେଲେ: ତୁମେ ଜଳରେ କୁମ୍ଭୀର ହୋଇ ଶହେ ବର୍ଷ ବିଚରଣ କରିବ।