Mahābhārata · Adhyāya 1.24
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.24.1
सौतिरुवाच ।
स श्रुत्वाऽथात्मनो देहं सुपर्णः प्रेक्ष्य च स्वयम्।
शरीरप्रतिसंहारमात्मनः संप्रचक्रमे ॥ १.२४.१ ॥
Sauti dijo: Entonces Suparṇa, habiendo oído hablar de su propio cuerpo y habiéndolo visto él mismo, comenzó a encoger su cuerpo.
1.24.2
न मे सर्वाणि भूतानि विभियुर्देहदर्शनात् ।
भीमरूपात्समुद्विग्रास्तस्मात्तेजस्तु संहरे ॥ १.२४.२ ॥
Suparṇa dijo: No se asustaron todos los seres al ver mi cuerpo; agitados por mi forma terrible, retiraré, por tanto, mi resplandor.
1.24.3
सौतिरुवाच ।
ततः कामगमः पक्षी कामवीर्यो विहंगमः।
अरुणं चात्मनः पृष्ठमारोप्य स पितुर्गृहात् ॥ १.२४.३ ॥
Sauti dijo: Entonces aquel pájaro, que va a voluntad y es de fuerza a voluntad, montó a Aruṇa sobre su espalda y partió de la casa de su padre.
1.24.4
मातुरन्तिकमागच्छत्परं तीरं महोदधेः ।
तत्रारुणश्च निक्षिप्तो पुरोदेशे महाद्युतेः ॥ १.२४.४ ॥
Llegó a la presencia de su madre y alcanzó la orilla lejana del gran océano; allí fue depositado Aruṇa en la parte delantera del muy resplandeciente.
1.24.5
सूर्यस्तेजोभिरत्युग्रैर्लोकान्दग्धुमना यदा ।
रुरुरुवाच।
किमर्थं भगवान्सूर्यो लोकान्दग्धुमनास्तदा ॥ १.२४.५ ॥
Cuando el sol, con sus rayos feroces, quiso quemar los mundos, Ruru dijo: ¿Por qué razón el bienaventurado sol quiso entonces quemar los mundos?
1.24.6
किमस्तापहृतं देवैर्येनमं मन्युराविशत् ।
प्रमतिरुवाच।
चन्द्रार्काभ्यां यदा राहुराख्यातो ह्यमृतं पिबन् ॥ १.२४.६ ॥
¿Qué néctar robaron los dioses, por lo cual la ira se apoderó de él (el sol)? Pramati dijo: Cuando la luna y el sol nombraron a Rāhu, que bebía el néctar.
1.24.7
वैरानुबन्धं कृतवांश्चन्द्रादित्यौ तदाऽनघ ।
बाध्यमानं ग्रहेणाथ ह्यादित्यं मन्युराविशत् ॥ १.२४.७ ॥
¡Oh, sin mancha! Entonces él forjó un vínculo de enemistad con la luna y el sol. Atormentado por el demonio que lo aprisionaba, la ira entró en el sol.
1.24.8
सुरार्थाय समुत्पन्नो रोषो राहोस्तु मां प्रति ।
बह्वनर्थकरं पापमेकोऽहं समवाप्नुयाम् ॥ १.२४.८ ॥
Para bien de los dioses surgió contra mí la ira de Rāhu. Yo solo obtendría ese pecado que causa gran daño.
1.24.9
सहाय एव कार्येषु न च कृच्छ्रेषु दृश्यते ।
पश्यन्ति ग्रस्यमानं मां सहन्ते वै दिवौकसः ॥ १.२४.९ ॥
Los ayudantes se ven en las tareas, pero no en las dificultades. Viéndome ser devorado, los moradores del cielo lo soportan.
1.24.10
तस्माल्लोकविनाशार्थं ह्यवतिष्ठे न संशयः ।
एवं कृतमतिः सूर्यो ह्यस्तमभ्यगमद्गिरिम् ॥ १.२४.१० ॥
Por tanto, para la ruina de los mundos, sin duda me mantendré firme. Así resuelto, el sol se dirigió hacia la montaña del ocaso.
1.24.11
तस्माल्लोकविनाशाय संतापयत भास्करः ।
ततो देवानुपागम्य प्रोचुरेवं महर्षयः ॥ १.२४.११ ॥
Por tanto, para la ruina de los mundos, haced que el sol arda. Entonces los grandes sabios se acercaron a los dioses y les hablaron así.
1.24.12
आद्यार्धरात्रसमये सर्वलोकभयावहः ।
उत्पत्स्यते महान्दाहस्त्रैलोक्यस्य विनाशनः ॥ १.२४.१२ ॥
A la hora de la primera medianoche surgirá un gran incendio que infundirá terror en todos los mundos y destruirá los tres mundos.
1.24.13
ततो देवाः सर्षिगणा उपगम्य पितामहम् ।
अब्रुवन्किमिवेहाद्य महद्दाहकृतं भयम् ॥ १.२४.१३ ॥
Entonces los dioses, junto con las multitudes de sabios, se acercaron al Abuelo y dijeron: "¿Qué es este gran temor causado por el incendio que ha surgido hoy aquí?"
1.24.14
न तावद्दृश्यते सूर्यः क्षयोऽयं प्रतिभाति च ।
उदिते भगवन्भानौ कथनेतद्भविष्यति ॥ १.२४.१४ ॥
"Aún no se ve el sol, y sin embargo esta destrucción se manifiesta. Oh venerable, cuando el sol se alce, ¿cómo llegará a ocurrir esto?"
1.24.15
एष लोकविनाशाय रविरुद्यन्तुमुद्यतः ।
दृश्यन्नेव हि लोकान्स भस्मराशीकरिष्यति ॥ १.२४.१५ ॥
"Este sol, a punto de alzarse para la destrucción de los mundos, reducirá a montones de cenizas a los mundos en cuanto sea visto."
1.24.16
तस्य प्रतिविधानं च विहितं पूर्वमेव हि ।
कश्यपस्य सुतो धीमानरुणेत्यभिविश्रुतः ॥ १.२४.१६ ॥
"Su remedio ya fue dispuesto de antemano: el sabio hijo de Kaśyapa, conocido por el nombre de Aruṇa."
1.24.17
महाकायो महातेजाः स स्थास्यति पुरो रवेः ।
करिष्यति च सारथ्यं तेजश्चास्य हरिष्यति ॥ १.२४.१७ ॥
"De gran cuerpo y gran esplendor, se colocará delante del sol, hará de auriga y le quitará su resplandor."
1.24.18
लोकानां स्वस्ति चैवं स्यादृषीणां च दिवौकसाम् ।
प्रमतिरुवाच।
ततः पितामहाज्ञातः सर्वं चक्रे तदाऽरुणः ॥ १.२४.१८ ॥
"Así haya bienestar para los mundos, los sabios y los moradores del cielo", dijo Pramati. Entonces, por mandato del Abuelo, Aruṇa hizo todo.
1.24.19
उदितश्चैव सविता ह्यरुणेन समावृतः ।
एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्सूर्यं मन्युराविशत् ॥ १.२४.१९ ॥
Savitṛ había salido, envuelto por Aruṇa. Todo esto te ha sido contado: cómo la ira entró en el sol.
1.24.20
अरुणश्च यथैवास्य सारथ्यमकरोत्प्रभुः ।
भूय एवापरं प्रश्नं शृणु पूर्वमुदाहृतम् ॥ १.२४.२० ॥
Y así como el señor Aruṇa fue su auriga, así fue. Ahora escucha otra pregunta, la que se planteó antes.