Mahābhārata · Adhyāya 1.24
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.24.1
सौतिरुवाच ।
स श्रुत्वाऽथात्मनो देहं सुपर्णः प्रेक्ष्य च स्वयम्।
शरीरप्रतिसंहारमात्मनः संप्रचक्रमे ॥ १.२४.१ ॥
Sauti sprach: Da begann Suparṇa, nachdem er von seinem eigenen Körper gehört und ihn selbst betrachtet hatte, seinen Körper zusammenzuziehen.
1.24.2
न मे सर्वाणि भूतानि विभियुर्देहदर्शनात् ।
भीमरूपात्समुद्विग्रास्तस्मात्तेजस्तु संहरे ॥ १.२४.२ ॥
Suparṇa sprach: Nicht alle Wesen erschraken beim Anblick meines Körpers; durch meine furchtbare Gestalt aufgewühlt, werde ich daher meinen Glanz zurückziehen.
1.24.3
सौतिरुवाच ।
ततः कामगमः पक्षी कामवीर्यो विहंगमः।
अरुणं चात्मनः पृष्ठमारोप्य स पितुर्गृहात् ॥ १.२४.३ ॥
Sauti sprach: Da lud jener Vogel, der nach Belieben fliegt und nach Belieben stark ist, Aruṇa auf seinen Rücken und brach aus dem Haus seines Vaters auf.
1.24.4
मातुरन्तिकमागच्छत्परं तीरं महोदधेः ।
तत्रारुणश्च निक्षिप्तो पुरोदेशे महाद्युतेः ॥ १.२४.४ ॥
Er ging zu seiner Mutter und erreichte das ferne Ufer des großen Ozeans; dort wurde Aruṇa vor dem überaus Strahlenden abgesetzt.
1.24.5
सूर्यस्तेजोभिरत्युग्रैर्लोकान्दग्धुमना यदा ।
रुरुरुवाच।
किमर्थं भगवान्सूर्यो लोकान्दग्धुमनास्तदा ॥ १.२४.५ ॥
Als die Sonne mit ihren überaus wilden Strahlen die Welten verbrennen wollte, sprach Ruru: Aus welchem Grund wollte der erhabene Sonnengott damals die Welten verbrennen?
1.24.6
किमस्तापहृतं देवैर्येनमं मन्युराविशत् ।
प्रमतिरुवाच।
चन्द्रार्काभ्यां यदा राहुराख्यातो ह्यमृतं पिबन् ॥ १.२४.६ ॥
Welchen Nektar stahlen die Götter, sodass der Zorn ihn (die Sonne) ergriff? Pramati sprach: Als Rāhu, der den Nektar trank, vom Mond und der Sonne benannt wurde.
1.24.7
वैरानुबन्धं कृतवांश्चन्द्रादित्यौ तदाऽनघ ।
बाध्यमानं ग्रहेणाथ ह्यादित्यं मन्युराविशत् ॥ १.२४.७ ॥
O Makelloser, da schloss er Feindschaft mit Mond und Sonne. Vom greifenden Dämon bedrängt, fuhr der Zorn in die Sonne.
1.24.8
सुरार्थाय समुत्पन्नो रोषो राहोस्तु मां प्रति ।
बह्वनर्थकरं पापमेकोऽहं समवाप्नुयाम् ॥ १.२४.८ ॥
Zum Wohl der Götter erhob sich Rāhus Zorn gegen mich. Ich allein würde diese Sünde erlangen, die viel Unheil bringt.
1.24.9
सहाय एव कार्येषु न च कृच्छ्रेषु दृश्यते ।
पश्यन्ति ग्रस्यमानं मां सहन्ते वै दिवौकसः ॥ १.२४.९ ॥
Helfer sieht man bei Aufgaben, nicht aber in Schwierigkeiten. Sie sehen, wie ich ergriffen werde, und dulden es doch, die Himmelsbewohner.
1.24.10
तस्माल्लोकविनाशार्थं ह्यवतिष्ठे न संशयः ।
एवं कृतमतिः सूर्यो ह्यस्तमभ्यगमद्गिरिम् ॥ १.२४.१० ॥
Darum werde ich zum Untergang der Welten gewiss standhalten, ohne Zweifel. So entschlossen ging die Sonne zum westlichen Berg.
1.24.11
तस्माल्लोकविनाशाय संतापयत भास्करः ।
ततो देवानुपागम्य प्रोचुरेवं महर्षयः ॥ १.२४.११ ॥
Darum bringt die Sonne zum Glühen, zum Untergang der Welten. Da traten die großen Weisen zu den Göttern und sprachen so.
1.24.12
आद्यार्धरात्रसमये सर्वलोकभयावहः ।
उत्पत्स्यते महान्दाहस्त्रैलोक्यस्य विनाशनः ॥ १.२४.१२ ॥
Zur Zeit der ersten Mitternacht wird ein großer Brand entstehen, der allen Welten Schrecken bringt und die drei Welten vernichtet.
1.24.13
ततो देवाः सर्षिगणा उपगम्य पितामहम् ।
अब्रुवन्किमिवेहाद्य महद्दाहकृतं भयम् ॥ १.२४.१३ ॥
Da traten die Götter mit den Scharen der Seher vor den Urahn und sprachen: "Was ist heute hier für ein Schrecken, verursacht durch die große Glut?"
1.24.14
न तावद्दृश्यते सूर्यः क्षयोऽयं प्रतिभाति च ।
उदिते भगवन्भानौ कथनेतद्भविष्यति ॥ १.२४.१४ ॥
"Die Sonne ist noch nicht zu sehen, und doch zeigt sich diese Zerstörung. O Erhabener, wenn die Sonne aufgegangen ist, wie wird dies geschehen?"
1.24.15
एष लोकविनाशाय रविरुद्यन्तुमुद्यतः ।
दृश्यन्नेव हि लोकान्स भस्मराशीकरिष्यति ॥ १.२४.१५ ॥
"Diese Sonne, bereit aufzugehen zum Untergang der Welten, wird die Welten zu einem Haufen Asche machen, sobald sie gesehen wird."
1.24.16
तस्य प्रतिविधानं च विहितं पूर्वमेव हि ।
कश्यपस्य सुतो धीमानरुणेत्यभिविश्रुतः ॥ १.२४.१६ ॥
"Sein Gegenmittel ist schon zuvor bestimmt worden: der weise Sohn Kaśyapas, berühmt unter dem Namen Aruṇa."
1.24.17
महाकायो महातेजाः स स्थास्यति पुरो रवेः ।
करिष्यति च सारथ्यं तेजश्चास्य हरिष्यति ॥ १.२४.१७ ॥
"Großgestaltig und von großem Glanz, wird er vor der Sonne stehen, als Wagenlenker dienen und ihr Strahlen nehmen."
1.24.18
लोकानां स्वस्ति चैवं स्यादृषीणां च दिवौकसाम् ।
प्रमतिरुवाच।
ततः पितामहाज्ञातः सर्वं चक्रे तदाऽरुणः ॥ १.२४.१८ ॥
"So möge es Heil geben für die Welten, die Seher und die Himmelsbewohner", sprach Pramati. Da tat Aruṇa auf Geheiß des Urahns alles.
1.24.19
उदितश्चैव सविता ह्यरुणेन समावृतः ।
एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्सूर्यं मन्युराविशत् ॥ १.२४.१९ ॥
Savitṛ war aufgegangen, von Aruṇa umhüllt. All dies ist dir erzählt worden, wie der Zorn in die Sonne eindrang.
1.24.20
अरुणश्च यथैवास्य सारथ्यमकरोत्प्रभुः ।
भूय एवापरं प्रश्नं शृणु पूर्वमुदाहृतम् ॥ १.२४.२० ॥
Und so, wie der Herr Aruṇa sein Wagenlenker war, so geschah es. Höre nun eine weitere Frage, die zuvor erwähnt wurde.