Mahābhārata · Adhyāya 1.241
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.241.1
स तथेति प्रतिज्ञाय सहितो यतिना हरिः ।
कृत्वा तु संविदं तेन प्रहृष्टः केशवोऽभवत् ॥ १.२४१.१ ॥
Nachdem er versprochen hatte: »So sei es«, schloss Hari, begleitet vom Asketen, mit ihm eine Übereinkunft, und Keśava freute sich.
1.241.2
पर्वते तौ विहृत्यैव यथेष्टं कृष्णपाण्डवौ ।
तां पुरीं प्रविवेशाथ गृह्य हस्तेन पाण्डवम्।
प्रविश्य च गृहं रम्यं सर्वभोगसमन्वितम् ॥ १.२४१.२ ॥
Nachdem sie auf dem Berg nach Belieben umhergezogen waren, betraten Kṛṣṇa und der Pāṇḍava jene Stadt; den Pāṇḍava bei der Hand nehmend, traten sie in ein erfreuliches Haus, mit allen Genüssen ausgestattet.
1.241.3
पार्थमावेदयामास रुक्मिणीसत्यभामयोः ।
हृषीकेशवचः श्रुत्वा ते उभे चोचतुर्भृशम् ॥ १.२४१.३ ॥
Nachdem sie die Worte Hṛṣīkeśas gehört hatten, teilten Rukmiṇī und Satyabhāmā es Pārtha mit, und beide sprachen sehr ausführlich.
1.241.4
मनोरथो महानेष हृदि नौ परिवर्तते ।
कदा द्रक्षाव बीभत्सुं पाण्डवं पुरमागतम् ॥ १.२४१.४ ॥
Dieser große Wunsch kreist in unseren Herzen: Wann werden wir Bībhatsu, den Pāṇḍava, sehen, der in die Stadt gekommen ist?
1.241.5
इत्येवं हर्षमाणे ते वदन्त्यौ सुभृशं प्रियम् ।
रुग्मिणीसत्यभामे वै दृष्ट्वा प्रीतोऽभवद्यतिः ॥ १.२४१.५ ॥
So freudig sprachen die beiden sehr liebe Worte; und der Asket, als er Rukmiṇī und Satyabhāmā sah, freute sich.
1.241.6
सर्वेषां हर्षमाणानां पार्थो हर्षमुपागमत् ।
प्राप्तमज्ञातरूपेण चागतं चार्जुनं हरिः ॥ १.२४१.६ ॥
Unter allen, die sich freuten, empfand auch Pārtha Freude; und Hari sah Arjuna, der in unerkannter Gestalt gekommen war.
1.241.7
सत्कृत्य पूज्यमानं तु प्रीत्या चैव ह्यपूजयत् ।
स तं प्रियातिथिं श्रेष्ठं समीक्ष्य यतिमागतम् ॥ १.२४१.७ ॥
Nachdem er den bereits Geehrten geehrt hatte, verehrte er ihn auch voller Zuneigung. Als er den lieben Gast, den besten Asketen, kommen sah, verehrte er ihn.
1.241.8
सोदर्यां भगिनीं कृष्णः सुभद्रामिदमब्रवीत् ।
अयं देशातिथिर्भद्रे संशितव्रतवानृषिः ॥ १.२४१.८ ॥
Kṛṣṇa sprach zu seiner leiblichen Schwester Subhadrā: 'O Glückliche, dies ist der Gast des Landes, ein Weiser mit strengen Gelübden.'
1.241.9
प्राप्नोतु सततं पूजां तव कन्यापुरे वसन् ।
आर्येण च परिज्ञातः पूजनीयो यतिस्त्वया ॥ १.२४१.९ ॥
Möge er, in Kanyāpura wohnend, stets Ehre von dir empfangen. Der Edle kennt ihn gut; dieser Asket ist deiner Verehrung würdig.
1.241.10
रागाद्भरस्व वार्ष्णेयि भक्ष्यैर्भोज्यैर्यतिं सदा ।
एष यद्यदृषिर्ब्रूयात्कार्यमेव न संशयः ॥ १.२४१.१० ॥
O Tochter der Vṛṣṇi, versorge den Asketen aus Zuneigung stets mit köstlichen Speisen und Mahlzeiten. Was dieser Weise auch sagt, soll unbedingt getan werden; daran besteht kein Zweifel.
1.241.11
सखीभिः सहिता भद्रे भवास्य वशवर्तिनी ।
पुरा हि यतयो भद्रे ये भैक्षार्थमनुव्रताः ॥ १.२४१.११ ॥
O Glückliche, sei mit deinen Gefährtinnen ihm gehorsam. O Glückliche, in früheren Zeiten waren die Asketen, die aus Gelübde um Almosen kamen, von dieser Art.
1.241.12
ते बभूवुर्दशार्हाणां कन्यापुरनिवासिनः ।
तेभ्यो भोज्यानि भक्ष्याणि यथाकालमतन्द्रिताः।
कन्यापुरगताः कन्याः प्रयच्छन्ति यशस्विनि ॥ १.२४१.१२ ॥
Sie wurden Bewohner der Mädchenstadt der Daśārhas. Für sie werden zur rechten Zeit und unermüdlich Mahlzeiten und köstliche Speisen bereitgestellt; die Mädchen, die in die Mädchenstadt gegangen sind, o Ruhmreiche, reichen sie ihnen.
1.241.13
सा तथेत्यब्रवीत्कृष्णं करिष्यामि यथाऽऽथ माम् ।
तोषयिष्यामि वृत्तेन कर्मणा च द्विजर्षभम् ॥ १.२४१.१३ ॥
Sie sprach zu Kṛṣṇa: "Ich werde tun, wie du sagst. Durch mein Betragen und meine Taten werde ich jenen Besten unter den Zweimalgeborenen erfreuen."
1.241.14
एवमेतेन रूपेण कंचित्कालं धनञ्जयः ।
उवास भक्ष्यैर्भोज्यैश्च भद्रया परमार्चितः ॥ १.२४१.१४ ॥
So lebte Dhanañjaya in dieser Gestalt eine Zeit lang bei Bhadrā, hoch geehrt mit köstlichen Speisen und Mahlzeiten.
1.241.15
तस्य सर्वगुणोपेतां वासुदेवसहोदरीम् ।
पश्यतः सततं भद्रां प्रादुरासीन्मनोभवः ॥ १.२४१.१५ ॥
Als er unablässig die mit allen Tugenden begabte Bhadrā, Vāsudevas Schwester, betrachtete, erwachte in ihm Manobhava (das Verlangen).
1.241.16
गूहयन्निव चाकारमालोक्य वरवर्णिनीम् ।
दीर्घमुष्णं विनिश्वस्य पार्थः कामवशं गतः ॥ १.२४१.१६ ॥
Als er die schöngefärbte Frau sah, und wie um sein Gefühl zu verbergen, stieß Pārtha (Arjuna) einen langen, heißen Seufzer aus und geriet in die Gewalt des Verlangens.
1.241.17
स कृष्णां द्रौपदीं मेने न रूपे भद्रया समाम् ।
प्राप्तां भूमान्विन्द्रसेनां साक्षाद्वा वरुणात्मजाम् ॥ १.२४१.१७ ॥
Er hielt Kṛṣṇā Draupadī an Schönheit nicht für Bhadrā gleich, auch nicht Vindusenā, die zur Erde gekommen war, oder die leibhaftige Tochter Varuṇas.
1.241.18
अतीतकाले संप्राप्ते सर्वास्तापि सुरस्त्रियः ।
न समा भद्रया लोके इत्येवं मन्यतेऽर्जुनः ॥ १.२४१.१८ ॥
Arjuna meint, dass auch alle himmlischen Frauen, die in vergangenen Zeiten kamen, in der Welt Bhadrā nicht gleichkommen.
1.241.19
अतीतसमये काले सोदर्याणां धनञ्जयः ।
न सस्मार सुभद्रायां कामाङ्कुशनिवारितः ॥ १.२४१.१९ ॥
In vergangenen Zeiten gedachte Dhanañjaya Subhadrās unter den Schwestern nicht, gezügelt vom Stachel des Verlangens.
1.241.20
क्रीडारतिपरां भद्रां सखीगणसमावृताम् ।
प्रीयते स्मार्जुनः पश्यन्स्वाहामिव विभावसुः ॥ १.२४१.२० ॥
Als Arjuna Bhadrā sah, hingegeben an Spiel und Freude und umgeben von einer Schar Freundinnen, freute er sich, wie der Feuergott sich an Svāhā erfreut.
1.241.21
पाण्डवस्य सुभद्रायाः सकाशे तु यशस्विनः ।
समुत्पत्तिः प्रभावश्च गदेन कथितः पुरा ॥ १.२४१.२१ ॥
In Gegenwart des Pāṇḍava wurden Geburt und Macht des Ruhmreichen in Bezug auf Subhadrā früher von Gada erzählt.
1.241.22
श्रुत्वा चाशनिनिर्घोषं केशवेनापि धीमता ।
उपमामर्जुनं कृत्वा विस्तरः कथितः पुरा ॥ १.२४१.२२ ॥
Nachdem der weise Keśava das donnerähnliche Dröhnen gehört hatte, erzählte er einst auch, Arjuna als Vergleich nehmend, ausführlich davon.
1.241.23
क्रुद्धमानप्रलापश्च वृष्णीनामर्जुनं प्रति ।
पौरुषं चोपमां कृत्वा प्रावर्तत धनुष्मताम् ॥ १.२४१.२३ ॥
Die zornige, stolze Klage der Vṛṣṇi wandte sich gegen Arjuna; die männliche Tapferkeit zum Vergleich unter den Bogenschützen machend, begann sie.
1.241.24
अन्योन्यकलहे चापि विवादे चापि वृष्णयः ।
अर्जुनोपि न मे तुल्यः कुतस्त्वमिति चाब्रुवन् ॥ १.२४१.२४ ॥
Auch im gegenseitigen Streit und Zank sagten die Vṛṣṇi: »Arjuna ist mir nicht einmal ebenbürtig; wie könntest du es sein?«
1.241.25
जातांश्च पुत्रान्गृह्णन्त आशिषो वृष्णयोऽब्रवन् ।
अर्जुनस्य समो वीर्ये भव तात धनुर्धरः ॥ १.२४१.२५ ॥
Die Vṛṣṇis nahmen die neugeborenen Söhne an, segneten sie und sprachen: "Lieber Sohn, sei ein Bogenschütze, dem Arjuna an Tapferkeit gleich."
1.241.26
तस्मात्सुभद्रा चकमे पौरुषाद्भरतर्षभम् ।
सत्यसन्धस्य रूपेण चातुर्येण च मोहिता ॥ १.२४१.२६ ॥
Daher begehrte Subhadrā jenen Stier der Bharatas wegen seiner Männlichkeit, betört von der Schönheit und Geschicklichkeit des Wahrhaftigen.
1.241.27
चारणातिथिसंघानां गदस्य च निशम्य सा ।
अदृष्टे कृतभावाभूत्सुभद्रा भरतर्षभे ॥ १.२४१.२७ ॥
Als Subhadrā die Sänger, die Gastscharen und Gada gehört hatte, wurde sie dem Stier der Bharatas zugeneigt, den sie nie gesehen hatte.
1.241.28
कीर्तयन्ददृशे यो यः कथंचित्कुरुजाङ्गलम् ।
तं तमेव तदा भद्रा बीभत्सुं स्म हि पृच्छति ॥ १.२४१.२८ ॥
Wer auch immer in irgendeiner Weise das Land Kuru-jāṅgala beschrieb, den befragte Bhadrā dann über Bībhatsu (Arjuna).
1.241.29
अभीक्ष्णश्रवणादेवमभीक्ष्णपरिपृच्छनात् ।
प्रत्यक्ष इव भद्रायाः पाण्डवः प्रत्यपद्यत ॥ १.२४१.२९ ॥
Durch unablässiges Hören und unablässiges Fragen erschien der Pāṇḍava Bhadrā so, als stünde er leibhaftig vor ihren Augen.
1.241.30
भुजौ भुजगसङ्काशौ ज्याघातेन किणीकृतौ ।
पार्थोऽयमिति पश्यन्त्या निःशंसयमजायत ॥ १.२४१.३० ॥
Als sie seine zwei schlangengleichen Arme sah, schwielig von den Schlägen der Bogensehne, war sie ohne Zweifel gewiss: "Dies ist Pārtha."
1.241.31
यथारूपं हि शुश्राव सुभद्रा भरतर्षभम् ।
तथारूपमवेक्ष्यैनं परां प्रीतिमवाप सा ॥ १.२४१.३१ ॥
Subhadrā, den Stier der Bharatas in der Gestalt sehend, von der sie gehört hatte, empfand höchste Freude.
1.241.32
सा कदाचिदुपासीनं पप्रच्छ कुरुनन्दनम् ।
कथं देशाश्च चरिता नानाजनपदाः कथम् ॥ १.२४१.३२ ॥
Einmal, als er bei ihr saß, fragte sie den Wonnespross der Kuru: Wie bist du durch die Länder und die vielen Gegenden gereist?
1.241.33
सरांसि सरितश्चैव वनानि च कथं यते ।
दिशः काश्च कथं प्राप्ताश्चरता भवता सदा ॥ १.२४१.३३ ॥
Wie bist du durch die Seen, Flüsse und Wälder gezogen? Welche Richtungen hast du wie erreicht, da du stets unterwegs warst?
1.241.34
स तथोक्तस्तदा भद्रां बहुनर्मामृतं ब्रुवन् ।
उवाच परमप्रीतस्तथा बहुविधाः कथाः ॥ १.२४१.३४ ॥
So angesprochen, hocherfreut, sprach er mit der Glückseligen voller Scherze, süß wie Nektar, und erzählte ihr Geschichten vielerlei Art.
1.241.35
निशण्य विविधं तस्य लोके चरितमात्मनः ।
तथा परिगतो भावः कन्यायाः समपद्यत ॥ १.२४१.३५ ॥
Als sie die vielen Taten gehört hatte, die er in der Welt vollbracht hatte, erwachte im Herzen der Jungfrau ein gleiches Gefühl.
1.241.36
पर्वसन्धौ तु कस्मिंश्चित्सुभद्रा भरतर्षभम् ।
रहस्येकान्तमासाद्य हर्षमाणाऽभ्यभाषत ॥ १.२४१.३६ ॥
Zu einer Festzeit trat Subhadrā an einem einsamen Ort zu dem Stier der Bharatas und sprach freudig zu ihm.
1.241.37
यतिना रचता देशान्खाण्डवप्रस्थवासिनी ।
कश्चिद्भगवता दृष्टा पृथाऽस्माकं पितृष्वसा ॥ १.२४१.३७ ॥
Nachdem der Asket die Länder erschaffen hatte, sah der Erhabene unsere Tante väterlicherseits, Pṛthā, die in Khāṇḍavaprastha wohnt.
1.241.38
भ्रातृभिः प्रीयते सर्वैर्दृष्टः कच्चिद्युधिष्ठिरः ।
कच्चिद्धर्मपरो भीमो धर्मराजस्य धीमतः ॥ १.२४१.३८ ॥
Wird Yudhiṣṭhira von allen Brüdern freudig gesehen? Wird Bhīma, dem Dharma ergeben, beim weisen König des Dharma gesehen?
1.241.39
निवृत्तसमयः कच्चिदपराधाद्धनञ्जयः ।
नियमे कामभोगानां वर्तमानः प्रिये रतः ॥ १.२४१.३९ ॥
Ist Dhanañjayas Gelübdezeit durch irgendein Vergehen beendet? Bleibt er in der Zucht der Sinnenfreuden und ist er an seiner Geliebten erfreut?
1.241.40
क्व नु पार्थश्चरत्यद्य बहिः स वसतीर्वसन् ।
सुखोचितो ह्यदुःखार्हो दीर्घबाहुररिन्दमः ॥ १.२४१.४० ॥
Wo wandert Pārtha heute umher? Er wohnt in äußeren Behausungen, ist an Behaglichkeit gewöhnt und des Leidens nicht würdig, der Langarmige, Bezwinger der Feinde.
1.241.41
कच्चिच्छ्रुतो वा दृष्टो वा पार्थो भगवताऽर्जुनः ।
निशम्य वचनं तस्यास्तामुवाच हसन्निव ॥ १.२४१.४१ ॥
Hat der Erhabene von Pārtha Arjuna gehört oder ihn gesehen? Nachdem er ihre Worte gehört hatte, sprach er zu ihr, als lächelte er.
1.241.42
आर्या कुशलिनी कुन्ती सहपुत्रा सहस्नुषा ।
प्रीयते पश्यती पुत्रान्खाण्डवप्रस्थ आसते ॥ १.२४१.४२ ॥
Die edle Kuntī ist wohlauf, mit ihren Söhnen und ihrer Schwiegertochter; an ihren Söhnen erfreut, wohnt sie in Khāṇḍavaprastha.
1.241.43
अनुज्ञातश्च मात्रा च सोदरैश्च धनञ्जयः ।
द्वारकामावसत्येको यतिलिङ्गेन पाण्डवः ॥ १.२४१.४३ ॥
Von Mutter und Brüdern beurlaubt, weilte Dhanañjaya, der Pāṇḍava, allein in Dvārakā in der Gestalt eines Asketen.
1.241.44
पश्यन्ती सततं कस्मान्नाभिजानासि माधवि ।
निशण्य वचनं तस्य वासुदेवसहोदरी ॥ १.२४१.४४ ॥
Warum erkennst du ihn nicht, obwohl du ihn ständig siehst, o Mādhavī? Als die Schwester Vāsudevas seine Worte gehört hatte.
1.241.45
निश्वासबहुला तस्थौ क्षितिं विलिखती तदा ।
ततः परमसंहृष्टः सर्वशस्त्रभृतां वरः ॥ १.२४१.४५ ॥
Viele Seufzer ausstoßend, stand sie da und kratzte den Boden. Da wurde der Beste aller Waffenträger überaus erfreut,
1.241.46
अर्जुनोऽहमिति प्रीतस्तामुवाच धनञ्जयः ।
यथा तव गतो भावः श्रवणान्मयि भामिनि ॥ १.२४१.४६ ॥
»Ich bin Arjuna«, sagte Dhanañjaya erfreut zu ihr: »O Schöne, das Gefühl, das in dir beim Hören von mir entstand...«
1.241.47
त्वद्गतः सततं भावस्तथा तव गुणैर्मम ।
प्रशस्तेऽहनि धर्मेण भद्रे स्वयमहं वृतः ॥ १.२४१.४७ ॥
»Meine Neigung zu dir ist beständig, und ebenso die deine zu mir durch deine Vorzüge. O Glückliche, an einem glückverheißenden Tag, nach dem dharma, bin ich selbst von dir erwählt worden.«
1.241.48
सत्यवानिव सावित्र्या भविष्यामि पतिस्तव ॥ १.२४१.४८ ॥
So wie Satyavān der Gatte Sāvitrīs war, so werde ich dein Gatte sein.
1.241.49
एवमुक्त्वा ततः पार्थः प्रविवेश लतागृहम् ।
ततः सुभद्रा ललिता लज्जाभावसमन्विता ॥ १.२४१.४९ ॥
So gesprochen, trat Pārtha in die Laubhütte. Dann Subhadrā, anmutig und von Scham erfüllt,
1.241.50
मुमोह शयने दिव्ये शयाना न तथोचिता ।
नाकरोद्यतिपूजां सा लज्जाभावमुपेयुषी ॥ १.२४१.५० ॥
Auf dem göttlichen Lager liegend, wurde sie verwirrt, was ihr nicht geziemte. Von Scham ergriffen, erwies sie nicht die gebührende Ehre.
1.241.51
कन्यापुरे तु यद्वृत्तं ज्ञात्वा दिव्येन चक्षुषा ।
शशास रुक्मिणीं कृष्णो भोजनादि तदार्जुने ॥ १.२४१.५१ ॥
Kṛṣṇa aber, der mit seinem göttlichen Auge erfahren hatte, was in der Stadt der Jungfrauen geschehen war, wies Rukmiṇī an, was Essen und anderes für Arjuna betraf.
1.241.52
तदाप्रभृति तां भद्रां चिन्तयन्वै धनञ्जयः ।
आस्ते स्म स तदाऽऽरामे कामेन भृशपीडितः ॥ १.२४१.५२ ॥
Von da an blieb Dhanañjaya in jenem Garten, nur an die glückverheißende Subhadrā denkend, von Begierde tief gequält.
1.241.53
सुभद्रा चापि न स्वस्था पार्थं प्रति बभूव सा ।
कृशा विवर्णवदना चिन्ताशोकपरायणा ॥ १.२४१.५३ ॥
Auch Subhadrā war Pārtha gegenüber nicht gefasst. Abgemagert, mit bleichem Gesicht, gab sie sich Sorge und Kummer hin.
1.241.54
निश्वासपरमा भद्रा मानसेन मनस्विनी ।
न शय्यासनभोगेषु रतिं विन्दति केनचित् ॥ १.२४१.५४ ॥
Ganz den Seufzern hingegeben, findet die glückverheißende, hochgesinnte Frau, im Herzen betrübt, weder im Lager noch im Sitz noch in den Genüssen Freude.
1.241.55
न नक्तं न दिवा शेते बभूवोन्मत्तदर्शना ।
एवं शोकपरां भद्रां देवी वाक्यमथाब्रवीत्।
मा शोकं कुरु वार्ष्णेयि धृतिमालम्ब्य शोभने ॥ १.२४१.५५ ॥
Sie schlief weder bei Nacht noch bei Tage, und ihr Blick war der einer Verrückten. So sprach die Göttin zu Bhadrā, die sich dem Kummer hingab, diese Worte: "Sei nicht betrübt, Tochter der Vṛṣṇi; fasse Mut, o Strahlende."
1.241.56
रुक्मिण्येवं सुभद्रां तां कृष्णस्यानुमते तदा ।
रहोगत्य तदा श्वश्रूं देवकीं वाक्यमब्रवीत् ॥ १.२४१.५६ ॥
Da sprach Rukmiṇī mit Kṛṣṇas Zustimmung so zu Subhadrā; dann ging sie beiseite und sprach diese Worte zu ihrer Schwiegermutter Devakī.
1.241.57
अर्जुनो यतिरूपेण ह्यागतः सुसमाहितः ।
कन्यापुरमथाविश्य पूजितो भद्रया मुदा ॥ १.२४१.५७ ॥
Arjuna ist in der Gestalt eines Asketen gekommen, völlig gesammelt. Nachdem er die Stadt der Jungfrauen betreten hatte, wurde er von Bhadrā freudig geehrt.
1.241.58
तं विदित्वा सुभद्रापि लज्जया परिमोहिता ।
दिवानिशं शयाना सा नाकरोद्भोजनादिकम् ॥ १.२४१.५८ ॥
Als sie ihn erkannte, war auch Subhadrā vor Scham verwirrt; Tag und Nacht liegend, nahm sie weder Speise noch sonst etwas zu sich.
1.241.59
एवमुक्ता तया देवी भद्रां शोकपरायणाम् ।
तत्समीपं समागत्य श्लक्ष्णं वाक्यमथाब्रवीत् ॥ १.२४१.५९ ॥
So angesprochen, kam die Göttin zu Bhadrā, die sich dem Kummer hingab, und sprach sanft diese Worte.
1.241.60
मा शोकं कुरु वार्ष्णेयि धृतिमालम्ब्य शोभने ।
राज्ञे निवेदयित्वापि वसुदेवाय धीमते ॥ १.२४१.६० ॥
Sei nicht betrübt, Tochter der Vṛṣṇi; fasse Mut, o Strahlende. Nachdem du den König und auch den weisen Vasudeva unterrichtet hast,
1.241.61
कृष्णायापि तथा भद्रे प्रहर्षं कारयामि ते ।
पश्चाज्जानामि ते वार्तां मा शोकं कुरु भामिनि ॥ १.२४१.६१ ॥
Auch Kṛṣṇa werde ich es so mitteilen und dir Freude bereiten, o Glückliche. Später werde ich deine Nachricht erfahren; gräme dich nicht, o Schöne.
1.241.62
एवमुक्त्वा तु सा माता भद्रायाः प्रियकारिणी ।
निवेदयामास तदा भद्रामानकदुन्दुभेः ॥ १.२४१.६२ ॥
So gesprochen, meldete jene Mutter, die Bhadrā gefällig war, da Bhadrā dem Ānakadundubhi.
1.241.63
रहस्येकासना तत्र भद्राऽस्वस्थेति चाब्रवीत् ।
आरामे तु यतिः श्रीमानर्जुनश्चेति नः श्रुतम् ॥ १.२४१.६३ ॥
Dort, allein und heimlich sitzend, sagte Bhadrā, sie sei unpässlich. Und wir haben gehört, dass im Garten der glanzvolle Arjuna als Asket weilt.
1.241.64
अक्रूराय च कृष्माय आहुकाय च सात्येकः ।
निवेद्यतां महाप्राज्ञ श्रोतव्यं यदि बान्धवैः ॥ १.२४१.६४ ॥
Sātyaki soll es auch Akrūra, Kṛṣṇa und Āhuka melden, o Weiser, wenn die Verwandten es hören sollen.
1.241.65
वसुदेवस्तु तच्छ्रुत्वा अक्रूराहुकयोस्तथा ।
निवेदयित्वा कृष्णेन मन्त्रयामास तैस्तदा ॥ १.२४१.६५ ॥
Vasudeva, der dies gehört und es ebenso Akrūra und Āhuka gemeldet hatte, beriet sich da mit Kṛṣṇa und mit ihnen.
1.241.66
इदं कार्यमिदं कृत्यमिदमेवेति निश्चितः ।
अक्रूरश्चोग्रसेनश्च सात्यकिश्च गदस्तथा ॥ १.२४१.६६ ॥
So entschlossen: 'Dies ist die Aufgabe, dies die Pflicht, dies ist gewiss' — Akrūra, Ugrasena, Sātyaki und auch Gada.
1.241.67
पृथुश्रवाश्च कृष्णश्च सहिताः शिनिना मुहुः ।
रुक्मिणी सत्यभामा च देवकी रोहिणी तथा ॥ १.२४१.६७ ॥
Pṛthuśravas und Kṛṣṇa kamen zusammen mit Śini immer wieder zusammen; ebenso Rukmiṇī, Satyabhāmā, Devakī und Rohiṇī.
1.241.68
वसुदेवेन सहिताः पुरोहितमते स्थिताः ।
विवाहं मन्त्रयामासुर्द्वादशेऽहनि भारत ॥ १.२४१.६८ ॥
Zusammen mit Vasudeva, auf den Rat des Priesters hin versammelt, berieten sie am zwölften Tag über die Hochzeit, o Bhārata.
1.241.69
अज्ञातं रौहिणेयस्य उद्धवस्य च भारत ।
विवाहं तु सुभद्रायाः कर्तुकामो गदाग्रजः ॥ १.२४१.६९ ॥
Unbemerkt von Rauhiṇeya (Balarāma) und Uddhava, o Bhārata, wollte der ältere Bruder Gadas (Kṛṣṇa) die Hochzeit Subhadrās ausrichten.
1.241.70
महादेवस्य पूजार्थं महोत्सव इति ब्रुवन् ।
चतुस्त्रिंशदहोरात्रं सुभद्रार्तिप्रशान्तये ॥ १.२४१.७० ॥
Er sagte, es sei ein großes Fest zur Verehrung Mahādevas, vierunddreißig Tage und Nächte lang, um Subhadrās Kummer zu lindern.
1.241.71
नगरे घोषयास हितार्थं सव्यसाचिनः ।
इतश्चतुर्थे त्वहनि अन्तर्द्वीपं तु गम्यताम् ॥ १.२४१.७१ ॥
In der Stadt wurde zum Wohl Savyasācins (Arjunas) verkündet: am vierten Tag von hier aus soll man zur inneren Insel aufbrechen.
1.241.72
सदारैः सानुयात्रैश्च सपुत्रैः सहबाधवैः ।
गन्तव्यं सर्ववर्मैश्च गन्तव्यं सर्वयादवैः ॥ १.२४१.७२ ॥
Man soll mit Frauen, Gefolge, Söhnen und Verwandten gehen; alle gepanzerten Krieger und alle Yādavas sollen gehen.
1.241.73
एवमुक्तास्तु ते सर्वे तथा चक्रुश्च सर्वशः ।
ततः सर्वदशार्हाणामन्तर्द्वीपे च भारत ॥ १.२४१.७३ ॥
So angewiesen, taten sie alle genau dies. Dann, o Bhārata, auf der Insel aller Daśārhas.
1.241.74
चतुस्त्रिंशदहोरात्रं बभूव परमोत्सवः ।
कृष्णरामाहुकाक्रूरप्रद्युम्नशिनिसत्यकाः ॥ १.२४१.७४ ॥
Vierunddreißig Tage und Nächte gab es ein großes Fest, mit Kṛṣṇa, Rāma, Āhuka, Akrūra, Pradyumna, Śini und Satyaka.
1.241.75
समुद्रं प्रययुर्हृष्टाः कुकुरान्धकवृष्णयः ।
युक्तयन्त्रपताकाभिर्वृष्णयो ब्राह्मणैः सह ॥ १.२४१.७५ ॥
Freudig zogen die Kukura, Andhaka und Vṛṣṇi zum Meer, mit angespannten Wagen und Bannern; die Vṛṣṇi zogen mit den Brahmanen.
1.241.76
समुद्रं प्रययुर्नौभिः सर्वे पुरनिवासिनः ।
ततस्त्वरितमागत्य दाशार्हगणपूजितम् ॥ १.२४१.७६ ॥
Alle Stadtbewohner fuhren mit Booten zum Meer; dann, eilig angekommen am von den Scharen der Daśārhas verehrten Ort.
1.241.77
सुभद्रा पुण्डरीकाक्षमब्रवीद्यतिशासनात् ।
कृत्यवान्द्वादशाहानि स्थाता स भगवानिह ॥ १.२४१.७७ ॥
Subhadrā sprach zum Lotusäugigen, auf Geheiß der Asketen: "Dieser gesegnete Herr wird, seiner Pflicht verpflichtet, zwölf Tage hier bleiben."
1.241.78
तिष्ठतस्तस्य कः कुर्यादुपस्थानविधिं सदा ।
तमुवाच हृषीकेशः कस्त्वदन्यो विशेषतः ॥ १.२४१.७८ ॥
Wer würde während seines Verweilens stets den Dienst verrichten? Hṛṣīkeśa sprach zu ihr: "Wer außer dir, vor allen anderen?"
1.241.79
तमृषिं प्रत्युपस्थातुमितो नार्हति माधवि ।
त्वमेवास्मन्मतेनाद्य महर्षेर्वशवर्तिनी ॥ १.२४१.७९ ॥
Mādhavī, niemand sonst von hier ist würdig, jenem Weisen zu dienen. Heute, nach unserer Ansicht, sollst du allein dem großen Weisen gehorsam sein.
1.241.80
कुरु सर्वाणि कार्याणि कीर्तिं धर्ममवेक्ष्य च ।
तस्य चातिथिमुख्यस्य सर्वेषां च तपस्विनाम् ॥ १.२४१.८० ॥
Erfülle alle Pflichten, mit Blick auf Ruhm und Dharma, und ebenso für jenen vornehmsten Gast und für alle Asketen.
1.241.81
संविधानपरा भद्रे भव त्वं वशवर्तिनी ॥ १.२४१.८१ ॥
O edle Dame, sei den Vorbereitungen ergeben und gehorsam.
1.241.82
एवमादिश्य भिक्षां च भद्रां च मधुसूदनः ।
ययौ शङ्खप्रणादेन भेरीणां निस्वनेन च ॥ १.२४१.८२ ॥
Nachdem er so Anweisungen über die glückverheißende Gabe gegeben hatte, zog Madhusūdana davon, unter dem Klang der Muscheln und dem Dröhnen der Trommeln.
1.241.83
ततस्तु द्वीपमासाद्य दानधर्मपरायणाः ।
उग्रसेनमुखाश्चान्ये विजहुः कुकुरान्धकाः ॥ १.२४१.८३ ॥
Dann, auf der Insel angekommen, vergnügten sich die Kukura und Andhaka unter Führung Ugrasenas, ganz dem Dharma des Gebens ergeben.
1.241.84
पटहानां प्रणादैश्च भेरीणां निस्वनेन च ।
सप्तयोजनविस्तार आयतो दशयोजनम् ॥ १.२४१.८४ ॥
Erfüllt vom Klang der Kesseltrommeln und vom Dröhnen der Trommeln, erstreckte er sich sieben Yojanas in der Breite und zehn in der Länge.
1.241.85
बभूव स महाद्वीपः सपर्वतमहावनः ।
सेतुपुष्करिणीजालैराक्रीडः सर्वसात्वताम् ॥ १.२४१.८५ ॥
Diese große Insel wurde mit Bergen und großen Wäldern, durchzogen von Brücken und Lotusteichen, zu einem Lustgarten für alle Sātvatas.
1.241.86
वापीपल्वलसङ्घैश्च काननैश्च मनोरमैः ।
वासुदेवस्य क्रीडार्थं योग्यः सर्वप्रहर्षतः ॥ १.२४१.८६ ॥
Voller Gruppen von Brunnen und Teichen und lieblicher Wälder, war es für das Spiel Vāsudevas geeignet und erfreute alle sehr.
1.241.87
कुकुरान्धकवृष्णीनां तथा प्रियकरस्तदा ।
बभूव परमोपेतस्त्रिविष्टप इवापरः ॥ १.२४१.८७ ॥
Und es wurde damals den Kukuras, Andhakas und Vṛṣṇis zur Freude, höchst ausgestattet, wie ein anderer Himmel.
1.241.88
चतुस्त्रिंशदहोरात्रं दानधर्मपरायणाः ।
उग्रसेनमुखाः सर्वे विजहुः कुकुरान्धकाः ॥ १.२४१.८८ ॥
Vierunddreißig Tage und Nächte, dem Pflicht des Gebens ergeben, vergnügten sich alle Kukuras und Andhakas, angeführt von Ugrasena.
1.241.89
विचित्रमाल्याभरणाश्चित्रगन्धानुलेपनाः ।
विहाराभिगताः सर्वे यादवा हर्षसंयुताः ॥ १.२४१.८९ ॥
Mit bunten Girlanden und Schmuck geschmückt, mit mannigfachen Düften gesalbt, waren alle Yādavas, den Vergnügungen hingegeben, voller Freude.
1.241.90
सुनृत्तगीतवादित्रै रममाणास्तदाऽभवन् ।
प्रतियाते दशार्हाणामृषभे शार्ङ्गधन्वनि।
सुभध्रोद्वाहनं पार्थः प्राप्तकालममन्यत ॥ १.२४१.९० ॥
Sich an schönem Tanz, Gesang und Instrumenten erfreuend, waren sie damals fröhlich. Als Śārṅgadhanvan, der Stier der Daśārhas, abgereist war, hielt Pārtha die rechte Zeit für Subhadrās Hochzeit für gekommen.