Mahābhārata · Adhyāya 1.252
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.252.1
तौ रथाभ्यां रथश्रेष्ठौ दावस्योभयतः स्थितौ ।
दिक्षु सर्वासु भूतानां चक्राते कदनं महत् ॥ १.२५२.१ ॥
Diese beiden besten Wagenkämpfer, auf ihren Streitwagen stehend zu beiden Seiten des Waldbrandes, richteten in alle Richtungen ein großes Gemetzel unter den Wesen an.
1.252.2
यत्र यत्र च दृश्यन्ते प्राणिनः खाण्डवालयाः ।
पलायन्तः प्रवीरौ तौ तत्रतत्राभ्यधावताम् ॥ १.२५२.२ ॥
Wo immer die Bewohner des Khāṇḍava fliehend gesehen wurden, stürmten jene beiden Helden dort auf sie los.
1.252.3
छिद्रं न स्म प्रपश्यन्ति रथयोराशुचारिणोः ।
आविद्धावेव दृश्येते रथिनौ तौ रथोत्तमौ ॥ १.२५२.३ ॥
Man konnte in jenen beiden schnell sich bewegenden Streitwagen keine Lücke erkennen; die beiden besten Wagenkrieger erschienen nur als stürmend und schleudernd.
1.252.4
खाण्डवे दह्यमाने तु भूतान्यथ सहस्रशः ।
उत्पेतुर्भैरवान्नादान्विनदन्तः समन्ततः ॥ १.२५२.४ ॥
Als der Khāṇḍava brannte, erhoben sich Tausende von Wesen von allen Seiten und stießen schreckliche Schreie aus.
1.252.5
दग्धैकदेशा बहवो निष्टप्ताश्च तथाऽपरे ।
स्फुटिताक्षा विशीर्णाश्च विप्लुताश्च तथाऽपरे ॥ १.२५२.५ ॥
Viele waren teilweise verbrannt, andere völlig versengt; einigen waren die Augen geplatzt, einige waren zerrissen, und andere liefen wild umher.
1.252.6
समालिङ्ग्य सुतानन्ये पितॄन्भ्रातॄनथाऽपरे ।
त्यक्तुं न शेकुः स्नेहेन तत्रैव निधनं गताः ॥ १.२५२.६ ॥
Manche umarmten ihre Söhne, andere ihre Väter und Brüder; aus Zuneigung nicht imstande, sie loszulassen, fanden sie dort den Tod.
1.252.7
सन्दष्टदशनाश्चान्ये समुत्पेतुरनेकशः ।
ततस्तेऽतीव घूर्णन्तः पुनरग्नौ प्रपेदिरे ॥ १.२५२.७ ॥
Andere, die Zähne zusammengebissen, flogen immer wieder empor; dann, heftig taumelnd, stürzten sie erneut ins Feuer.
1.252.8
दग्धपक्षाक्षिचरणा विचेष्टन्तो महीतले ।
तत्रतत्र स्म दृश्यन्ते विनश्यन्तः शरीरिणः ॥ १.२५२.८ ॥
Mit verbrannten Flügeln, Augen und Füßen, sich auf dem Boden windend, sah man hier und dort verkörperte Wesen zugrunde gehen.
1.252.9
जलाशयेषु तप्तेषु क्वाथ्यमानेषु वह्निना ।
गतसत्वाः स्म दृश्यन्ते कूर्ममत्स्याः समन्ततः ॥ १.२५२.९ ॥
In den vom Feuer erhitzten, kochenden Gewässern sah man überall Schildkröten und Fische leblos liegen.
1.252.10
शरीरैरपरे दीप्तैर्देहवन्त इवाग्नयः ।
अदृश्यन्त वने तत्र प्राणिनः प्राणिसंक्षये ॥ १.२५२.१० ॥
Andere Wesen mit lodernden Körpern, wie verkörperte Feuer, waren in jenem Wald inmitten der Vernichtung der Lebewesen zu sehen.
1.252.11
कांश्चिदुत्पततः पार्थः शरैः संछिद्य खण्डशः ।
पातयामास विहगान्प्रदीप्ते वसुरेतसि ॥ १.२५२.११ ॥
Pārtha (Arjuna) zerschnitt mit seinen Pfeilen einige der aufsteigenden Vögel in Stücke und ließ sie in das brennende Feuer stürzen.
1.252.12
ते शराचितसर्वाङ्गा निनदन्तो महारवान् ।
ऊर्ध्वमुत्पत्य वेगेन निपेतुः खाण्डवे पुनः ॥ १.२५२.१२ ॥
Mit am ganzen Leib von Pfeilen durchbohrt, laut aufschreiend, stiegen sie schnell empor und stürzten wieder in den Khāṇḍava-Wald.
1.252.13
शरैरभ्याहतानां च सङ्घशः स्म वनौकसाम् ।
विरावः शुश्रुवे घोरः समुद्रस्येव मथ्यतः ॥ १.२५२.१३ ॥
Und das furchtbare Geschrei der Waldbewohner, von Pfeilen in Scharen getroffen, war zu hören wie das Aufwühlen des Ozeans.
1.252.14
वह्नेश्चापि प्रदीप्तस्य खमुत्पेतुर्महार्चिषः ।
जनयामासुरुद्वेगं सुमहान्तं दिवौकसाम् ॥ १.२५२.१४ ॥
Und die gewaltigen Flammen des lodernden Feuers stiegen in den Himmel empor und verursachten große Unruhe unter den Himmelsbewohnern.
1.252.15
तेनार्चिषा सुसन्तप्ता देवाः सर्षिपुरोगमाः ।
ततो जग्मुर्महात्मानः सर्व एव दिवौकसः।
शतक्रतुं सहस्राक्षं देवेशमसुरार्दनम् ॥ १.२५२.१५ ॥
Von jener Flamme schwer gequält, gingen die hochherzigen Götter, angeführt von den Weisen, alle Himmelsbewohner zu Śatakratu, dem Tausendäugigen, Herrn der Götter, dem Vernichter der Asuras.
1.252.16
किं न्विमे मानवाः सर्वे दह्यन्ते चित्रभानुना ।
कच्चिन्न संक्षयः प्राप्तो लोकानाममरेश्वर ॥ १.२५२.१६ ॥
Warum werden all diese Menschen vom Feuer verzehrt? Ist etwa der Untergang der Welten gekommen, o Herr der Unsterblichen?
1.252.17
तच्छ्रुत्वा वृत्रहा तेभ्यः स्वयमेवान्ववेक्ष्य च ।
खाण्डवस्य विमोक्षार्थं प्रययौ हरिवाहनः ॥ १.२५२.१७ ॥
Als er dies hörte und es selbst prüfte, brach Indra, der Vṛtra-Töter, der mit den falben Rossen, auf, um Khāṇḍava zu befreien.
1.252.18
महता रथबृन्देन नानारूपेण वासवः ।
आकाशं समवाकीर्य प्रववर्ष सुरेश्वरः ॥ १.२५२.१८ ॥
Mit einer großen Schar von Streitwagen, in mancherlei Gestalt, bedeckte Vāsava, der Herr der Götter, den Himmel und ließ Regen niederströmen.
1.252.19
ततोऽक्षमात्रा व्यसृजन्धाराः शतसहस्रशः ।
चोदिता देवराजेन जलदाः खाण्डवं प्रति ॥ १.२५२.१९ ॥
Da ließen die Regenwolken, von dem König der Götter angetrieben, hunderttausendfach Ströme, dick wie ein Achsloch, auf Khāṇḍava niedergehen.
1.252.20
असंप्राप्तास्तु ता धारास्तेजसा जातवेदसः ।
ख एव समुशुष्यन्त नकाश्चित्पावकं गताः ॥ १.२५२.२० ॥
Jene Ströme aber, bevor sie das Feuer erreicht hatten, vertrockneten am Himmel durch die Glut des Feuers; einige gelangten nicht einmal bis zum Feuer.
1.252.21
ततो नमुचिहा क्रुद्धो भृशमर्चिष्मतस्तदा ।
पुनरेव महामेघैरम्भांसि व्यसृजद्बहु ॥ १.२५२.२१ ॥
Da geriet Indra, der Mörder des Namuci, heftig zornig auf den Lodernden und ließ mit großen Wolken erneut reichlich Wasser niederströmen.
1.252.22
अर्चिर्धाराभिसंबद्धं धूमविद्युत्समाकुलम् ।
बभूव तद्वनं घोरं स्तनयित्नुसमाकुलम् ॥ १.२५२.२२ ॥
Jener schreckliche Wald wurde von Flammenströmen umschlungen, mit Rauch und Blitz erfüllt und von Donner durchdrungen.