மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.252
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.252.1
तौ रथाभ्यां रथश्रेष्ठौ दावस्योभयतः स्थितौ ।
दिक्षु सर्वासु भूतानां चक्राते कदनं महत् ॥ १.२५२.१ ॥
அந்த இரு சிறந்த தேர் வீரர்களும் தங்கள் தேர்களில் காட்டுத் தீயின் இரு புறங்களிலும் நின்று எல்லாத் திசைகளிலும் உயிரினங்களை பெரிதாகக் கொன்றனர்.
1.252.2
यत्र यत्र च दृश्यन्ते प्राणिनः खाण्डवालयाः ।
पलायन्तः प्रवीरौ तौ तत्रतत्राभ्यधावताम् ॥ १.२५२.२ ॥
காண்டவ வனத்தில் வாழ்ந்த உயிரினங்கள் ஓடுவது எங்கெங்கே காணப்பட்டதோ, அங்கங்கே அந்த இரு வீரர்களும் அவர்களை நோக்கிப் பாய்ந்தனர்.
1.252.3
छिद्रं न स्म प्रपश्यन्ति रथयोराशुचारिणोः ।
आविद्धावेव दृश्येते रथिनौ तौ रथोत्तमौ ॥ १.२५२.३ ॥
விரைந்து செல்லும் அந்த இரு தேர்களிலும் அவர்கள் இடைவெளியைக் காண முடியவில்லை; அந்த இரு சிறந்த தேர் வீரர்களும் பாய்ந்து செல்பவர்களாகவே காணப்பட்டனர்.
1.252.4
खाण्डवे दह्यमाने तु भूतान्यथ सहस्रशः ।
उत्पेतुर्भैरवान्नादान्विनदन्तः समन्ततः ॥ १.२५२.४ ॥
காண்டவ வனம் எரிந்துகொண்டிருந்தபோது, ஆயிரக்கணக்கான உயிரினங்கள் பயங்கரக் கூச்சல்களை எழுப்பியவாறு எல்லாப் பக்கங்களிலும் மேலெழுந்தன.
1.252.5
दग्धैकदेशा बहवो निष्टप्ताश्च तथाऽपरे ।
स्फुटिताक्षा विशीर्णाश्च विप्लुताश्च तथाऽपरे ॥ १.२५२.५ ॥
பலர் ஒரு பக்கம் எரிந்துபோயினர், வேறு சிலர் கடுமையாகப் பொசுங்கினர்; சிலரின் கண்கள் வெடித்தன, சிலர் சிதறிப் போயினர், வேறு சிலர் பதறி அலைந்தனர்.
1.252.6
समालिङ्ग्य सुतानन्ये पितॄन्भ्रातॄनथाऽपरे ।
त्यक्तुं न शेकुः स्नेहेन तत्रैव निधनं गताः ॥ १.२५२.६ ॥
சிலர் மகன்களைத் தழுவிக்கொண்டனர், வேறு சிலர் தந்தையரையும் சகோதரர்களையும் அணைத்தனர்; பாசத்தால் அவர்களை விட்டு விலக முடியாமல் அங்கேயே மரணம் அடைந்தனர்.
1.252.7
सन्दष्टदशनाश्चान्ये समुत्पेतुरनेकशः ।
ततस्तेऽतीव घूर्णन्तः पुनरग्नौ प्रपेदिरे ॥ १.२५२.७ ॥
வேறு சிலர் பற்களைக் கடித்துக்கொண்டு பலமுறை மேலே பறந்தனர். பின்னர் அவர்கள் மிகவும் சுழன்றவாறு மீண்டும் நெருப்பில் விழுந்தனர்.
1.252.8
दग्धपक्षाक्षिचरणा विचेष्टन्तो महीतले ।
तत्रतत्र स्म दृश्यन्ते विनश्यन्तः शरीरिणः ॥ १.२५२.८ ॥
சிறகுகளும் கண்களும் கால்களும் எரிந்து, நிலத்தில் துடித்தவாறு, அங்கங்கே உடலுள்ள உயிரினங்கள் அழிந்துகொண்டிருப்பது காணப்பட்டது.
1.252.9
जलाशयेषु तप्तेषु क्वाथ्यमानेषु वह्निना ।
गतसत्वाः स्म दृश्यन्ते कूर्ममत्स्याः समन्ततः ॥ १.२५२.९ ॥
நீர்நிலைகளில் நெருப்பால் சூடேறி கொதித்துக்கொண்டிருக்கையில், எங்கும் ஆமைகளும் மீன்களும் உயிரற்றுக் கிடப்பது காணப்பட்டது.
1.252.10
शरीरैरपरे दीप्तैर्देहवन्त इवाग्नयः ।
अदृश्यन्त वने तत्र प्राणिनः प्राणिसंक्षये ॥ १.२५२.१० ॥
வேறு உயிரினங்கள் எரியும் உடல்களுடன், உடல்தாங்கிய நெருப்புகள் போல, உயிர்கள் அழிந்த அந்தக் காட்டில் தென்பட்டன.
1.252.11
कांश्चिदुत्पततः पार्थः शरैः संछिद्य खण्डशः ।
पातयामास विहगान्प्रदीप्ते वसुरेतसि ॥ १.२५२.११ ॥
பார்த்தன் (அர்ஜுனன்) மேலெழுந்து பறந்த சில பறவைகளை அம்புகளால் துண்டு துண்டாக வெட்டி, எரியும் வசுவின் விதை நெருப்பில் வீழ்த்தினான்.
1.252.12
ते शराचितसर्वाङ्गा निनदन्तो महारवान् ।
ऊर्ध्वमुत्पत्य वेगेन निपेतुः खाण्डवे पुनः ॥ १.२५२.१२ ॥
அம்புகளால் நிரம்பிய அவயவங்களுடன், பெரும் ஒலியெழுப்பியவாறு, வேகமாக மேலெழுந்து, அவர்கள் மீண்டும் காண்டவ வனத்திலேயே வீழ்ந்தனர்.
1.252.13
शरैरभ्याहतानां च सङ्घशः स्म वनौकसाम् ।
विरावः शुश्रुवे घोरः समुद्रस्येव मथ्यतः ॥ १.२५२.१३ ॥
அம்புகளால் தாக்கப்பட்ட காட்டுயிர் வாழ்வினரின் கூட்டங்களின் பயங்கரமான அலறல் கடல் கடையப்படும்போது போல கேட்டது.
1.252.14
वह्नेश्चापि प्रदीप्तस्य खमुत्पेतुर्महार्चिषः ।
जनयामासुरुद्वेगं सुमहान्तं दिवौकसाम् ॥ १.२५२.१४ ॥
எரியும் நெருப்பின் பெரும் சுடர்கள் வானத்தில் எழுந்து தேவர்களுக்கு மிகுந்த கலக்கத்தை உண்டாக்கின.
1.252.15
तेनार्चिषा सुसन्तप्ता देवाः सर्षिपुरोगमाः ।
ततो जग्मुर्महात्मानः सर्व एव दिवौकसः।
शतक्रतुं सहस्राक्षं देवेशमसुरार्दनम् ॥ १.२५२.१५ ॥
அந்த சுடரால் மிகவும் வேதனையுற்ற முனிவர்களை முன்னிறுத்திய மகாத்மா தேவர்கள் அனைவரும் ஆயிரங்கண்ணனும், நூறு வேள்வி செய்தவனும், அசுரர்களை அழிப்பவனும், தேவர்களின் தலைவனுமான இந்திரனிடம் சென்றனர்.
1.252.16
किं न्विमे मानवाः सर्वे दह्यन्ते चित्रभानुना ।
कच्चिन्न संक्षयः प्राप्तो लोकानाममरेश्वर ॥ १.२५२.१६ ॥
அமரர்களின் தலைவனே, இந்த மனிதர்கள் அனைவரும் ஏன் அக்னியால் எரிக்கப்படுகின்றனர்? உலகங்களுக்கு அழிவு வந்துவிட்டதா?
1.252.17
तच्छ्रुत्वा वृत्रहा तेभ्यः स्वयमेवान्ववेक्ष्य च ।
खाण्डवस्य विमोक्षार्थं प्रययौ हरिवाहनः ॥ १.२५२.१७ ॥
அதைக் கேட்டு விருத்திரனைக் கொன்றவனும், பொன்னிற குதிரைகளைக் கொண்ட இந்திரனும் தானே ஆராய்ந்து, காண்டவவனத்தை விடுவிக்கச் சென்றான்.
1.252.18
महता रथबृन्देन नानारूपेण वासवः ।
आकाशं समवाकीर्य प्रववर्ष सुरेश्वरः ॥ १.२५२.१८ ॥
பெரும் தேர்ப்படையுடன், பல வடிவங்களில் வாசவனாகிய தேவேசன் வானத்தை மூடி மழை பொழியத் தொடங்கினான்.
1.252.19
ततोऽक्षमात्रा व्यसृजन्धाराः शतसहस्रशः ।
चोदिता देवराजेन जलदाः खाण्डवं प्रति ॥ १.२५२.१९ ॥
அப்போது தேவர்களின் அரசனால் தூண்டப்பட்ட மேகங்கள் காண்டவ வனத்தை நோக்கி அச்சு துளையளவு தாரைகளை லட்சக்கணக்கில் பொழிந்தன.
1.252.20
असंप्राप्तास्तु ता धारास्तेजसा जातवेदसः ।
ख एव समुशुष्यन्त नकाश्चित्पावकं गताः ॥ १.२५२.२० ॥
அக்னியின் தேஜஸால் அந்தத் தாரைகள் அவனை அடையுமுன்பே ஆகாயத்திலேயே வற்றிப்போயின; சில அக்னியை அடையவே இல்லை.
1.252.21
ततो नमुचिहा क्रुद्धो भृशमर्चिष्मतस्तदा ।
पुनरेव महामेघैरम्भांसि व्यसृजद्बहु ॥ १.२५२.२१ ॥
அப்போது நமுசியைக் கொன்றவன் அக்னியின் மீது மிகவும் கோபமுற்று, மீண்டும் மகா மேகங்களால் ஏராளமான நீரை பொழிந்தான்.
1.252.22
अर्चिर्धाराभिसंबद्धं धूमविद्युत्समाकुलम् ।
बभूव तद्वनं घोरं स्तनयित्नुसमाकुलम् ॥ १.२५२.२२ ॥
அந்தக் கொடிய வனம் தீச்சுடர்த் தாரைகளால் பிணைக்கப்பட்டு, புகையும் மின்னலும் நிறைந்து, இடிமுழக்கத்தால் சூழப்பட்டது.