ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 1.253
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.253.1
तस्याथ वर्षतो वारि पाण्डवः प्रत्यवारयत् ।
शरवर्षेण बीभत्सुरुत्तमास्त्राणि दर्शयन् ॥ १.२५३.१ ॥
ସେତେବେଳେ ସେ ବର୍ଷାଉଥିବା ଜଳକୁ ପାଣ୍ଡବ ପ୍ରତିରୋଧ କଲେ; ବାଣ ବର୍ଷଣ ସହିତ ଉତ୍ତମ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଖାଉ ଥିବା ବୀଭତ୍ସୁ (ଅର୍ଜୁନ) ଏପରି କଲେ।
1.253.2
खाण्डवं च वनं सर्वं पाण्डवो बहुभिः शरैः ।
प्राच्छादयदमेयात्मा नीहारेणेव चन्द्रमाः ॥ १.२५३.२ ॥
ଅମେୟାତ୍ମା ପାଣ୍ଡବ ଖାଣ୍ଡବ ବନର ସମସ୍ତକୁ ବହୁ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆଚ୍ଛାଦିତ କଲେ, ଯେପରି କୁହୁଡ଼ି ଚନ୍ଦ୍ରମାକୁ ଆଚ୍ଛାଦିତ କରେ।
1.253.3
न च स्म किंचिच्छक्नोति भूतं निश्चरितुं ततः ।
संछाद्यमाने खे बाणैरस्यता सव्यसाचिना ॥ १.२५३.३ ॥
ସବ୍ୟସାଚୀ (ଅର୍ଜୁନ) ବାଣ ନିକ୍ଷେପ କରିବାରୁ ଆକାଶ ବାଣରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ ହେଲେ ସେଠାରୁ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ବାହାରି ପାରିଲା ନାହିଁ।
1.253.4
तक्षकस्तु न तत्रासीन्नागराजो महाबलः ।
दह्यमाने वने तस्मिन्कुरुक्षेत्रं गतो हि सः ॥ १.२५३.४ ॥
ମାତ୍ର ମହାବଳ ନାଗରାଜ ତକ୍ଷକ ସେଠାରେ ନଥିଲେ; ସେହି ବନ ଜଳୁଥିବା ସମୟରେ ସେ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯାଇଥିଲେ।
1.253.5
अश्वसेनोऽभवत्तत्र तक्षकस्य सुतो बली ।
स यत्नमकरोत्तीव्रं मोक्षार्थं जातवेदसः ॥ १.२५३.५ ॥
ସେଠାରେ ତକ୍ଷକଙ୍କ ବଳବାନ ପୁତ୍ର ଅଶ୍ୱସେନ ଥିଲେ; ଅଗ୍ନିରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ସେ ତୀବ୍ର ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
1.253.6
न शशाक स निर्गन्तुं निरुद्धोऽर्जुनपत्रिभिः ।
मोक्षयामास तं माता निगीर्य भुजगात्मजा ॥ १.२५३.६ ॥
ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ବାଣରେ ଅବରୁଦ୍ଧ ହୋଇ ସେ ବାହାରି ପାରିଲେ ନାହିଁ; ତା'ପରେ ତାଙ୍କ ମାତା, ନାଗକନ୍ୟା, ତାଙ୍କୁ ଗିଳି ଉଦ୍ଧାର କଲେ।
1.253.7
तस्य पूर्वं शिरो ग्रस्तं पुच्छमस्य निगीर्यते ।
निगीर्य सोर्ध्वमक्रामत्सुतं नागी मुमुक्षया ॥ १.२५३.७ ॥
ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ପ୍ରଥମେ ଗିଳାଯାଇଥିଲା, ଏବେ ତାଙ୍କ ଲାଞ୍ଜ ଗିଳାଯାଉଛି। ପୁତ୍ରକୁ ମୁକ୍ତ କରିବାର ଇଚ୍ଛାରେ ନାଗୀ ତାଙ୍କୁ ଗିଳି ଉପରକୁ ବାହାରି ଆସିଲା।
1.253.8
तस्याः शरेण तीक्ष्णेन पृथुधारेण पाण्डवः ।
शिरश्चिच्छेद गच्छन्त्यास्तामपश्यच्छचीपतिः ॥ १.२५३.८ ॥
ସେ ଯାଉଥିବା ବେଳେ ପାଣ୍ଡବ ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ପ୍ରଶସ୍ତ ଧାର ବାଣରେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ; ଶଚୀପତି ତାହା ଦେଖିଲେ।
1.253.9
तं मुमोचयिषुर्वज्री वातवर्षेण पाण्डवम् ।
मोहयामास तत्कालमश्वसेनस्त्वमुच्यत ॥ १.२५३.९ ॥
ବଜ୍ରଧାରୀ (ଇନ୍ଦ୍ର) ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି ବାତ୍ୟା-ବର୍ଷାରେ ସେହି ସମୟରେ ତାଙ୍କୁ ମୋହିତ କଲେ; ତେବେ ଅଶ୍ୱସେନ ମୁକ୍ତ ହେଲା।
1.253.10
तां च मायां तदा दृष्टा घोरां नागेन वञ्चितः ।
द्विधा त्रिधा च खगतान्प्राणिनः पाण्डवोच्छिनत् ॥ १.२५३.१० ॥
ନାଗ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରବଞ୍ଚିତ ପାଣ୍ଡବ ସେହି ଭୟଙ୍କର ମାୟାକୁ ଦେଖି ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଦୁଇ ଓ ତିନି ଖଣ୍ଡରେ କାଟିଦେଲେ।
1.253.11
शशाप तं च संक्रुद्धो बीभत्सुर्जिह्मगामिनम् ।
पावको वासुदेवश्चाप्यप्रतिष्ठो भविष्यसि ॥ १.२५३.११ ॥
ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ବୀଭତ୍ସୁ (ଅର୍ଜୁନ) ସେହି ବଙ୍କା ଗତିର ନାଗକୁ ଅଭିଶାପ ଦେଲେ: "ତୁମେ ଅଗ୍ନି ଓ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରାମଧ୍ୟ ଆଧାରହୀନ ହେବ।"
1.253.12
ततो जिष्णुः सहस्राक्षं खं वितत्याशुगैः शरैः ।
योधयामास संक्रुद्धो वञ्चनां तामनुस्मरन् ॥ १.२५३.१२ ॥
ତା'ପରେ ଜିଷ୍ଣୁ (ଅର୍ଜୁନ) ଆକାଶକୁ ଦ୍ରୁତଗାମୀ ବାଣରେ ଭରି ସହସ୍ରାକ୍ଷ (ଇନ୍ଦ୍ର)ଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ସେହି ପ୍ରବଞ୍ଚନା ସ୍ମରଣ କରି ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ଥିଲେ।
1.253.13
देवराजोऽपि तं दृष्ट्वा संरब्धं समरेऽर्जुनम् ।
स्वमस्त्रमसृजत्तीव्रं छादयित्वाऽखिलं नभः ॥ १.२५३.१३ ॥
ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ରୋଧିତ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦେଖି ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟ ନିଜର ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଅସ୍ତ୍ର ନିକ୍ଷେପ କରି ସମଗ୍ର ଆକାଶକୁ ଆବୃତ କଲେ।
1.253.14
ततो वायुर्महाघोषः क्षोभयन्सर्वसागरान् ।
वियत्स्थो जनयन्मेघाञ्जलधारासमाकुलान् ॥ १.२५३.१४ ॥
ତା'ପରେ ମହାଘୋଷ କରୁଥିବା ବାୟୁ, ସମସ୍ତ ସମୁଦ୍ରକୁ କ୍ଷୋଭିତ କରି, ଆକାଶରେ ରହି ଜଳଧାରାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମେଘ ସୃଷ୍ଟି କଲା।
1.253.15
ततोऽशनिमुचो घोरांस्तडित्स्तनितनिःस्वनान् ।
तद्विघातार्थमसृजदर्जुनोऽप्यस्त्रमुत्तमम् ॥ १.२५३.१५ ॥
ତା'ପରେ ଅର୍ଜୁନ ମଧ୍ୟ ତାହାର ପ୍ରତିଘାତ ପାଇଁ ବଜ୍ର ବର୍ଷଣ କରୁଥିବା, ବିଜୁଳି ଓ ମେଘ ଗର୍ଜନର ଧ୍ୱନିଯୁକ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଅସ୍ତ୍ର ନିକ୍ଷେପ କଲେ।
1.253.16
वायव्यमभिमन्त्र्याथ प्रतिपत्तिविशारदः ।
तेनेन्द्राशनिमेघानां वीर्यौजस्तद्विनाशितम् ॥ १.२५३.१६ ॥
ତା'ପରେ ପ୍ରତିକାରରେ ନିପୁଣ ଅର୍ଜୁନ ବାୟବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ମନ୍ତ୍ରରେ ଅଭିମନ୍ତ୍ରିତ କଲେ; ତଦ୍ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଓ ମେଘର ବୀର୍ଯ୍ୟ ଓ ଓଜ ବିନଷ୍ଟ ହେଲା।
1.253.17
जलधाराश्च ताः शोषं जग्मुर्नेशुश्च विद्युतः ।
क्षणेन चाभवद्व्योम संप्रशान्तरजस्तमः ॥ १.२५३.१७ ॥
ସେହି ଜଳଧାରା ଶୁଷ୍କ ହୋଇଗଲା, ବିଜୁଳି ଲୁପ୍ତ ହେଲା, ଏବଂ କ୍ଷଣମଧ୍ୟରେ ଆକାଶ ଧୂଳି ଓ ଅନ୍ଧକାରରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା।
1.253.18
सुखशीतानिलवहं प्रकृतिस्थार्कमण्डलम् ।
निष्प्रतीकारहृष्टश्च हुतभुग्विविधाकृतिः ॥ १.२५३.१८ ॥
ସୁଖକର ଶୀତଳ ପବନ ବହାଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳକୁ ସ୍ୱାଭାବିକ ଅବସ୍ଥାରେ ଆଣି; ପ୍ରତିକାର ନଥିବାରୁ ହର୍ଷିତ ହୋଇ, ବିବିଧ ରୂପଧାରୀ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
1.253.19
सिच्यमानो वसौघैस्तैः प्राणिनां देहनिःसृतैः ।
प्रजज्वालाथ सोऽर्चिष्मान्स्वनादैः पूरयञ्जगत् ॥ १.२५३.१९ ॥
ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଶରୀରରୁ ବହୁଥିବା ଚର୍ବିର ସ୍ରୋତରେ ସିକ୍ତ ହୋଇ ସେହି ଶିଖାମୟ ଅଗ୍ନି ଗର୍ଜନରେ ଜଗତକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେଲା।
1.253.20
कृष्णाभ्यां रक्षितं दृष्ट्वा तं च दावमहङ्कृताः ।
खमुत्पेतुर्महाराज सुपर्णाद्याः पतत्त्रिणः ॥ १.२५३.२० ॥
ଦୁଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ବନ ଓ ଦାବାଗ୍ନି ରକ୍ଷିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ହେ ମହାରାଜ, ଅହଙ୍କାରୀ ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଆଦି ପକ୍ଷୀମାନେ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ।
1.253.21
गरुत्मान्वज्रसदृशैः पक्षतुण्डनखैस्तथा ।
प्रहर्तुकामो न्यपतदाकाशात्कृष्णपाण्डवौ ॥ १.२५३.२१ ॥
ବଜ୍ର ସଦୃଶ ପକ୍ଷ, ଠୋଟ ଓ ନଖରେ ପ୍ରହାର କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ଗରୁଡ଼ ଆକାଶରୁ କୃଷ୍ଣ ଓ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଉପରେ ଖସି ପଡ଼ିଲା।
1.253.22
तथैवोरगसङ्घाताः पाण्डवस्य समीपतः ।
उत्सृजन्तो विषं घोरं निपेतुर्ज्वलिताननाः ॥ १.२५३.२२ ॥
ସେହିପରି ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ନିକଟରେ ଭୟଙ୍କର ବିଷ ଉଗାରି, ଜଳନ୍ତ ମୁଖ ବିଶିଷ୍ଟ ସର୍ପଦଳ ପଡ଼ିଲେ।
1.253.23
तांश्चकर्त शरैः पार्थः सरोषाग्निसमुक्षितैः ।
विविशुश्चापि तं दीप्तं देहाभावाय पावकम् ॥ १.२५३.२३ ॥
ପାର୍ଥ କ୍ରୋଧାଗ୍ନିରେ ସିକ୍ତ ବାଣରେ ସେମାନଙ୍କୁ କାଟିଦେଲେ; ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଶରୀର ବିନାଶ ପାଇଁ ସେହି ଜଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
1.253.24
ततः सुराः सगन्धर्वा यक्षराक्षसपन्नगाः ।
उत्पेतुर्नादमतुलमुत्सृजन्तो रणार्थिनः ॥ १.२५३.२४ ॥
ତା'ପରେ ଦେବତାମାନେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ସହ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ ନାଗମାନେ ଯୁଦ୍ଧେଚ୍ଛାରେ ଅତୁଳନୀୟ ଗର୍ଜନ କରି ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ।
1.253.25
अयःकणपचक्राश्मभुशुण्ड्युद्यतबाहवः ।
कृष्णपार्थौ जिघांसन्तः क्रोधसंमूर्च्छितौजसः ॥ १.२५३.२५ ॥
ଲୌହ ଖଣ୍ଡ, ପଚକ୍ର, ପଥର ଓ ଭୁଶୁଣ୍ଡୀ ଉଠାଇଥିବା ବାହୁ ଥିବା, କ୍ରୋଧରେ ବଳ ମୂର୍ଚ୍ଛିତ ସେମାନେ କୃଷ୍ଣ ଓ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ବଧ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ଥିଲେ।
1.253.26
तेषामतिव्याहरतां शस्त्रवर्षं प्रमुञ्चताम् ।
प्रममाथोत्तमाङ्गानि बीभत्सुर्निशितैः शरैः ॥ १.२५३.२६ ॥
ଅସ୍ତ୍ରବର୍ଷା କରି ଅତ୍ୟଧିକ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା ସେମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ବୀଭତ୍ସୁ (ଅର୍ଜୁନ) ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ।
1.253.27
कृष्णश्च सुमहातेजाश्चक्रेणारिविनाशनः ।
दैत्यदानवसङ्घानां चकार कदनं महत् ॥ १.२५३.२७ ॥
ଅତ୍ୟଧିକ ତେଜସ୍ବୀ, ଶତ୍ରୁନାଶକ କୃଷ୍ଣ ଚକ୍ରରେ ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବ ସମୂହର ମହା ସଂହାର କଲେ।
1.253.28
अथापरे शरैर्विद्धाश्चक्रवेगेरितास्तथा ।
वेलामिव समासाद्य व्यतिष्ठन्नमितौजसः ॥ १.२५३.२८ ॥
ତା'ପରେ ଅନ୍ୟମାନେ, ବାଣରେ ବିନ୍ଧା ଓ ଚକ୍ରର ବେଗରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ତଟରେ ପହଞ୍ଚିଥିବା ସମୁଦ୍ର ପରି ଠିଆ ହେଲେ; ସେମାନେ ଅମିତ ବଳଶାଳୀ ଥିଲେ।
1.253.29
ततः शक्रोऽतिसक्रुद्धस्त्रिदशानां महेश्वरः ।
पाण्डुरं गजमास्थाय तावुभौ समुपाद्रवत् ॥ १.२५३.२९ ॥
ତା'ପରେ ଦେବତାଙ୍କ ମହେଶ୍ୱର ଇନ୍ଦ୍ର ଅତ୍ୟଧିକ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଧଳା ହାତୀରେ ଚଢ଼ି ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଧାଇଁଗଲେ।
1.253.30
वेगेनाशनिमादाय वज्रमस्त्रं च सोऽसृजत् ।
हतावेताविति प्राह सुरानसुरसूदनः ॥ १.२५३.३० ॥
ବେଗରେ ଅଶନି (ବଜ୍ର) ଧରି ସେ ବଜ୍ରାସ୍ତ୍ର ନିକ୍ଷେପ କଲେ; ଅସୁରସୂଦନ ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ଦୁଇଜଣ ହତ ହେଲେ।"
1.253.31
ततः समुद्यतां दृष्ट्वा देवेन्द्रेण महाशनिम् ।
जगृहुः सर्वशस्त्राणि स्वानि स्वानि सुरास्तथा ॥ १.२५३.३१ ॥
ତା'ପରେ ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉଠାଯାଇଥିବା ମହାବଜ୍ରକୁ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ନିଜର ସବୁ ଶସ୍ତ୍ର ଧରିଲେ।
1.253.32
कालदण्डं यमो राजन् गदां चैव धनेश्वरः ।
पाशांश्च तत्र वरुणो विचित्रां च तथाऽशनिम् ॥ १.२५३.३२ ॥
ହେ ରାଜନ୍! ଯମ କାଳଦଣ୍ଡ, ଧନେଶ୍ୱର (କୁବେର) ଗଦା, ବରୁଣ ସେଠାରେ ପାଶ ଓ ବିଚିତ୍ର ବଜ୍ର ଧରିଲେ।
1.253.33
स्कन्दः शक्तिं समादाय तस्थौ मेरुरिवाचलः ।
ओषधीर्दीप्यमानाश्च जगृहातेऽस्विनावपि ॥ १.२५३.३३ ॥
ସ୍କନ୍ଦ ଶକ୍ତି ଧରି ମେରୁ ପର୍ବତ ପରି ଅଚଳ ହୋଇ ଠିଆ ହେଲେ; ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ ଔଷଧି ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର ମଧ୍ୟ ଧରିଲେ।
1.253.34
जगृहे च धनुर्धाता मुसलं तु जयस्तथा ।
पर्वतं चापि जग्राह क्रुद्धस्त्वष्टा महाबलः ॥ १.२५३.३४ ॥
ଧାତା ଧନୁ ଓ ଜୟ ମୁସଳ ଧରିଲେ; ମହାବଳ କ୍ରୁଦ୍ଧ ତ୍ୱଷ୍ଟା ପର୍ବତ ମଧ୍ୟ ଧରିଲେ।
1.253.35
अंशस्तु शक्तिं जग्राह मृत्युर्देवः परश्वधम् ।
प्रगृह्य परिघं घोरं विचचारार्यमा अपि ॥ १.२५३.३५ ॥
ଅଂଶ ଶକ୍ତି ଧରିଲେ; ଦେବ ମୃତ୍ୟୁ ପରଶୁ ଧରିଲେ; ଅର୍ୟମା ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ପରିଘ ଧରି ବୁଲିଲେ।
1.253.36
मित्रश्च क्षुरपर्यन्तं चक्रमादाय तस्थिवान् ।
पूषा भगश्च संक्रुद्धः सविता च विशांपते ॥ १.२५३.३६ ॥
ମିତ୍ର କ୍ଷୁରଧାର ଚକ୍ର ଧରି ଠିଆ ହେଲେ; ହେ ବିଶାମ୍ପତି! ପୂଷା, ଭଗ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୁଦ୍ଧ ସବିତା ମଧ୍ୟ ଠିଆ ହେଲେ।
1.253.37
आत्तकार्मुकनिस्त्रिंशाः कृष्णापार्थौ प्रदुद्रुवुः ।
रुद्राश्च वसवश्चैव मरुतश्च महाबलाः ॥ १.२५३.३७ ॥
ଧନୁ ଓ ଖଡ୍ଗ ଧରି କୃଷ୍ଣ ଓ ପାର୍ଥ (ଅର୍ଜୁନ) ଆଗକୁ ଧାଇଁଲେ; ରୁଦ୍ରଗଣ, ବସୁଗଣ ଓ ମହାବଳୀ ମରୁଦ୍ଗଣ ମଧ୍ୟ।
1.253.38
विश्वेदेवास्तथा साध्या दीप्यमानाः स्वतेजसा ।
एते चान्ये च बहवो देवास्तौ पुरुषोत्तमौ ॥ १.२५३.३८ ॥
ବିଶ୍ୱଦେବ ଓ ସାଧ୍ୟଗଣ ନିଜ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତ ହୋଇ (ଆଗକୁ ଆସିଲେ); ଏମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ବହୁ ଦେବତା ସେହି ଦୁଇ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ।
1.253.39
कृष्णपार्थौ जिघांसन्तः प्रतीयुर्विविधायुधाः ।
तत्राद्भुतान्यदृश्यन्त निमित्तानि महाहवे ॥ १.२५३.३९ ॥
କୃଷ୍ଣ ଓ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ନାନା ଅସ୍ତ୍ର ଧରି (ଦେବତାମାନେ) ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ; ସେହି ମହାଯୁଦ୍ଧରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଶୁଭାଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଦେଖାଗଲା।
1.253.40
युगान्तसमरूपाणि भूतसंमोहनानि च ।
तथा दृष्ट्वा सुसंरब्धं शक्रं देवैः सहाच्युतौ ॥ १.२५३.४० ॥
ଯୁଗାନ୍ତ ସଦୃଶ ରୂପ ଏବଂ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା (ଚିହ୍ନମାନ); ଏପରି ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୁଦ୍ଧ ଦେଖି ସେହି ଦୁଇ ଅଚ୍ୟୁତ।
1.253.41
अभीतौ युधि दुर्धर्षौ तस्थतुः सज्जकार्मुकौ ।
आगच्छतस्ततो देवानुभौ युद्धविशारदौ ॥ १.२५३.४१ ॥
ଯୁଦ୍ଧରେ ନିର୍ଭୟ ଓ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ସେହି ଦୁଇଜଣ, ଛିଦା ଚଢ଼ାଇଥିବା ଧନୁ ଧରି ଠିଆ ହେଲେ; ତା'ପରେ ଆସୁଥିବା ଦେବତାମାନଙ୍କୁ, ଯୁଦ୍ଧରେ ନିପୁଣ ସେ ଉଭୟ।
1.253.42
व्यताडयेतां संक्रुद्धौ शरैर्वज्रोपमैस्तदा ।
असकृद्भग्नसंकल्पाः सुराश्च बहुशः कृताः ॥ १.२५३.४२ ॥
ତା'ପରେ କ୍ରୁଦ୍ଧ ସେହି ଦୁଇଜଣ ବଜ୍ର ସଦୃଶ ଶରରେ (ଦେବତାମାନଙ୍କୁ) ଆଘାତ କଲେ; ବାରମ୍ବାର ଦେବତାମାନେ ସଂକଳ୍ପ ଭଙ୍ଗ ହୋଇ ଅନେକ ଥର ପରାସ୍ତ ହେଲେ।
1.253.43
भयाद्रणं परित्यज्य शख्रमेवाभिशिश्रियुः ।
दृष्ट्वा निवारितान्देवान्माधवेनार्जुनेन च ॥ १.२५३.४३ ॥
ଭୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ତ୍ୟାଗ କରି ସେମାନେ କେବଳ ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଲେ। ମାଧବ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ନିବାରିତ ହେବାର ଦେଖି।
1.253.44
आश्चर्यमगमंस्तत्र मुनयो नभसि स्थिताः ।
शक्रश्चापि तयोर्वीर्यमुपलभ्यासकृद्रणे ॥ १.२५३.४४ ॥
ସେଠାରେ ଆକାଶରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ମୁନିମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନଙ୍କ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କ ବୀରତା ବାରମ୍ବାର ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ।
1.253.45
बभूव परमप्रीतो भूयश्चैतावयोधयत् ।
ततोऽश्मवर्षं सुमहद्व्यसृजत्पाकशासनः ॥ १.२५३.४५ ॥
ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ଏବଂ ପୁନର୍ବାର ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ତା'ପରେ ପାକଶାସନ (ଇନ୍ଦ୍ର) ବହୁତ ବଡ଼ ପଥର ବର୍ଷା ବର୍ଷଣ କଲେ।
1.253.46
भूय एव तदा वीर्यं जिज्ञासुः सव्यसाचिनः ।
तच्छैरर्जुनो वर्षं प्रतिजघ्नेऽत्यमर्षितः ॥ १.२५३.४६ ॥
ତେବେ ପୁନର୍ବାର ସବ୍ୟସାଚୀଙ୍କ (ଅର୍ଜୁନଙ୍କ) ବୀରତା ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଅର୍ଜୁନ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ସେହି ବର୍ଷାକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କଲେ।
1.253.47
विफलं क्रियमाणं तत्समवेक्ष्य शतक्रतुः ।
भूयः संवर्धयामास तद्वर्षं पाकशासनः ॥ १.२५३.४७ ॥
ସେହି ବର୍ଷା ବ୍ୟର୍ଥ ହେଉଥିବା ଦେଖି ଶତକ୍ରତୁ (ଇନ୍ଦ୍ର), ପାକଶାସନ, ସେହି ବର୍ଷାକୁ ପୁନର୍ବାର ବଢ଼ାଇଲେ।
1.253.48
सोश्मवर्षं महावेगैरिषुभिः पाकशासनिः ।
विलयं गमयामास हर्षयन्पितरं तथा ॥ १.२५३.४८ ॥
ପାକଶାସନି (ଅର୍ଜୁନ) ମହାବେଗୀ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ସେହି ପଥର ବର୍ଷାକୁ ବିନଷ୍ଟ କଲେ ଏବଂ ଏହିପରି ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କଲେ।
1.253.49
तत उत्पाट्य पाणिभ्यां मन्दराच्छिखरं महत् ।
सद्रुमं व्यसृजच्छक्रो जिघांसुः पाण्डुनन्दनम् ॥ १.२५३.४९ ॥
ତା'ପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଦୁଇ ହାତରେ ମନ୍ଦର ପର୍ବତର ଏକ ବୃହତ ଶିଖର ଉପାଡ଼ି, ବୃକ୍ଷ ସହିତ, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛାରେ ନିକ୍ଷେପ କଲେ।
1.253.50
ततोऽर्जुनो वेगवद्भिर्ज्वलिताग्रैरजिह्मगैः ।
शरैर्विध्वंसयामास गिरेः शृङ्गं सहस्रधा ॥ १.२५३.५० ॥
ତା'ପରେ ଅର୍ଜୁନ ବେଗବାନ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ରଭାଗ ବିଶିଷ୍ଟ, ସିଧା ଯାଉଥିବା ବାଣରେ ପର୍ବତ ଶିଖରକୁ ହଜାର ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
1.253.51
गिरेर्विशीर्यमाणस्य तस्य रूपं तदा बभौ ।
सार्कचन्द्रग्रहस्येव नभसः परिशीर्यतः ॥ १.२५३.५१ ॥
ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ୁଥିବା ସେହି ପର୍ବତର ରୂପ ସେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ-ଚନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଗ୍ରହଣରେ ଆକାଶ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିବା ପରି ଦେଖାଗଲା।
1.253.52
तेनाभिपतता दावं शैलेन महता भृशम् ।
शृङ्गेण निहतास्तत्र प्राणिनः खाण्डवालयाः ॥ १.२५३.५२ ॥
ସେହି ବିଶାଳ ପର୍ବତ ଦାବାନଳ ଉପରେ ପ୍ରବଳ ଭାବେ ପଡ଼ିବାରୁ ଖାଣ୍ଡବରେ ରହୁଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ସେଠାରେ ନିହତ ହେଲେ।