Mahābhārata · Adhyāya 1.253
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.253.1
तस्याथ वर्षतो वारि पाण्डवः प्रत्यवारयत् ।
शरवर्षेण बीभत्सुरुत्तमास्त्राणि दर्शयन् ॥ १.२५३.१ ॥
Então o Pāṇḍava conteve a água que ele derramava, mostrando as armas supremas com uma chuva de flechas; Bībhatsu fez isso.
1.253.2
खाण्डवं च वनं सर्वं पाण्डवो बहुभिः शरैः ।
प्राच्छादयदमेयात्मा नीहारेणेव चन्द्रमाः ॥ १.२५३.२ ॥
E o Pāṇḍava, de alma imensurável, cobriu toda a floresta de Khāṇḍava com muitas flechas, como a névoa cobre a lua.
1.253.3
न च स्म किंचिच्छक्नोति भूतं निश्चरितुं ततः ।
संछाद्यमाने खे बाणैरस्यता सव्यसाचिना ॥ १.२५३.३ ॥
E nenhuma criatura conseguia sair dali, enquanto o céu era coberto de flechas pelo arqueiro ambidestro Savyasācin.
1.253.4
तक्षकस्तु न तत्रासीन्नागराजो महाबलः ।
दह्यमाने वने तस्मिन्कुरुक्षेत्रं गतो हि सः ॥ १.२५३.४ ॥
Mas Takṣaka, o poderoso rei dos nāgas, não estava ali; enquanto aquela floresta ardia, ele fora a Kurukṣetra.
1.253.5
अश्वसेनोऽभवत्तत्र तक्षकस्य सुतो बली ।
स यत्नमकरोत्तीव्रं मोक्षार्थं जातवेदसः ॥ १.२५३.५ ॥
Ali estava Aśvasena, o forte filho de Takṣaka; fez um esforço feroz para escapar do fogo.
1.253.6
न शशाक स निर्गन्तुं निरुद्धोऽर्जुनपत्रिभिः ।
मोक्षयामास तं माता निगीर्य भुजगात्मजा ॥ १.२५३.६ ॥
Bloqueado pelas flechas de Arjuna, não conseguiu sair; então sua mãe, a filha da serpente, o engoliu e o libertou.
1.253.7
तस्य पूर्वं शिरो ग्रस्तं पुच्छमस्य निगीर्यते ।
निगीर्य सोर्ध्वमक्रामत्सुतं नागी मुमुक्षया ॥ १.२५३.७ ॥
Sua cabeça fora engolida primeiro, e agora sua cauda está sendo engolida. Com o desejo de libertar seu filho, a mãe serpente o engoliu e subiu.
1.253.8
तस्याः शरेण तीक्ष्णेन पृथुधारेण पाण्डवः ।
शिरश्चिच्छेद गच्छन्त्यास्तामपश्यच्छचीपतिः ॥ १.२५३.८ ॥
Com uma flecha afiada de gume largo, o Pāṇḍava cortou-lhe a cabeça enquanto ela seguia; o senhor de Śacī viu-o.
1.253.9
तं मुमोचयिषुर्वज्री वातवर्षेण पाण्डवम् ।
मोहयामास तत्कालमश्वसेनस्त्वमुच्यत ॥ १.२५३.९ ॥
O portador do raio, desejando libertar o Pāṇḍava, naquele instante o confundiu com uma tempestade de vento e chuva; então Aśvasena foi libertado.
1.253.10
तां च मायां तदा दृष्टा घोरां नागेन वञ्चितः ।
द्विधा त्रिधा च खगतान्प्राणिनः पाण्डवोच्छिनत् ॥ १.२५३.१० ॥
Enganado pela serpente, o Pāṇḍava viu então aquela terrível ilusão e cortou em dois e três pedaços os seres que voavam pelo céu.
1.253.11
शशाप तं च संक्रुद्धो बीभत्सुर्जिह्मगामिनम् ।
पावको वासुदेवश्चाप्यप्रतिष्ठो भविष्यसि ॥ १.२५३.११ ॥
Enfurecido, Bībhatsu (Arjuna) amaldiçoou a serpente de andar tortuoso: «Ficarás sem apoio, até pelo fogo e por Vāsudeva.»
1.253.12
ततो जिष्णुः सहस्राक्षं खं वितत्याशुगैः शरैः ।
योधयामास संक्रुद्धो वञ्चनां तामनुस्मरन् ॥ १.२५३.१२ ॥
Então o vencedor (Arjuna) encheu o céu de flechas velozes e combateu o de mil olhos (Indra), lembrando-se daquele engano e enfurecido.
1.253.13
देवराजोऽपि तं दृष्ट्वा संरब्धं समरेऽर्जुनम् ।
स्वमस्त्रमसृजत्तीव्रं छादयित्वाऽखिलं नभः ॥ १.२५३.१३ ॥
Ao ver Arjuna enfurecido na batalha, o rei dos deuses também lançou sua arma feroz e cobriu todo o céu.
1.253.14
ततो वायुर्महाघोषः क्षोभयन्सर्वसागरान् ।
वियत्स्थो जनयन्मेघाञ्जलधारासमाकुलान् ॥ १.२५३.१४ ॥
Então o vento, com grande estrondo, agitou todos os oceanos e, situado no céu, fez surgir nuvens cheias de torrentes de água.
1.253.15
ततोऽशनिमुचो घोरांस्तडित्स्तनितनिःस्वनान् ।
तद्विघातार्थमसृजदर्जुनोऽप्यस्त्रमुत्तमम् ॥ १.२५३.१५ ॥
Então Arjuna, para contrariá-lo, também lançou uma arma suprema e terrível que fazia chover raios, com o estrondo do relâmpago e do trovão.
1.253.16
वायव्यमभिमन्त्र्याथ प्रतिपत्तिविशारदः ।
तेनेन्द्राशनिमेघानां वीर्यौजस्तद्विनाशितम् ॥ १.२५३.१६ ॥
Então Arjuna, hábil nas contramedidas, consagrou a arma do vento com um mantra; por ela foram destruídos o poder e a força dos raios e nuvens de Indra.
1.253.17
जलधाराश्च ताः शोषं जग्मुर्नेशुश्च विद्युतः ।
क्षणेन चाभवद्व्योम संप्रशान्तरजस्तमः ॥ १.२५३.१७ ॥
Aqueles torrentes de água secaram e os relâmpagos desapareceram; num instante o céu ficou totalmente sereno, livre de poeira e escuridão.
1.253.18
सुखशीतानिलवहं प्रकृतिस्थार्कमण्डलम् ।
निष्प्रतीकारहृष्टश्च हुतभुग्विविधाकृतिः ॥ १.२५३.१८ ॥
Trazendo brisas agradáveis e frescas e devolvendo o disco do sol ao seu estado natural, o deus do fogo, de formas diversas e exultante por não haver contra-remédio, também apareceu.
1.253.19
सिच्यमानो वसौघैस्तैः प्राणिनां देहनिःसृतैः ।
प्रजज्वालाथ सोऽर्चिष्मान्स्वनादैः पूरयञ्जगत् ॥ १.२५३.१९ ॥
Aspergido pelos fluxos de gordura que escorriam dos corpos dos seres vivos, aquele fogo flamejante ergueu-se em chamas, enchendo o mundo com seus estrondos.
1.253.20
कृष्णाभ्यां रक्षितं दृष्ट्वा तं च दावमहङ्कृताः ।
खमुत्पेतुर्महाराज सुपर्णाद्याः पतत्त्रिणः ॥ १.२५३.२० ॥
Ao ver aquela floresta e o incêndio protegidos pelos dois Kṛṣṇas, ó grande rei, as aves orgulhosas lideradas pelos Suparṇas elevaram-se ao céu.
1.253.21
गरुत्मान्वज्रसदृशैः पक्षतुण्डनखैस्तथा ।
प्रहर्तुकामो न्यपतदाकाशात्कृष्णपाण्डवौ ॥ १.२५३.२१ ॥
Garuḍa, desejoso de golpear com asas, bico e garras semelhantes a raios, lançou-se do céu sobre Kṛṣṇa e o Pāṇḍava.
1.253.22
तथैवोरगसङ्घाताः पाण्डवस्य समीपतः ।
उत्सृजन्तो विषं घोरं निपेतुर्ज्वलिताननाः ॥ १.२५३.२२ ॥
Da mesma forma, perto do Pāṇḍava, multidões de serpentes, lançando veneno terrível e com faces ardentes, caíram.
1.253.23
तांश्चकर्त शरैः पार्थः सरोषाग्निसमुक्षितैः ।
विविशुश्चापि तं दीप्तं देहाभावाय पावकम् ॥ १.२५३.२३ ॥
O filho de Pṛthā os abateu com flechas embebidas no fogo da ira; e eles também entraram no fogo ardente, em busca da destruição de seus corpos.
1.253.24
ततः सुराः सगन्धर्वा यक्षराक्षसपन्नगाः ।
उत्पेतुर्नादमतुलमुत्सृजन्तो रणार्थिनः ॥ १.२५३.२४ ॥
Então os deuses, junto com os Gandharvas, Yakṣas, Rākṣasas e Nāgas, desejosos de batalha, ergueram-se soltando um rugido incomparável.
1.253.25
अयःकणपचक्राश्मभुशुण्ड्युद्यतबाहवः ।
कृष्णपार्थौ जिघांसन्तः क्रोधसंमूर्च्छितौजसः ॥ १.२५३.२५ ॥
Com os braços erguidos, portando estilhaços de ferro, o pacakra, pedras e a bhuśuṇḍī, com a força atordoada pela ira, queriam matar Kṛṣṇa e Pārtha.
1.253.26
तेषामतिव्याहरतां शस्त्रवर्षं प्रमुञ्चताम् ।
प्रममाथोत्तमाङ्गानि बीभत्सुर्निशितैः शरैः ॥ १.२५३.२६ ॥
Enquanto gritavam e lançavam uma chuva de armas, Bībhatsu (Arjuna) esmagou-lhes as cabeças com flechas afiadas.
1.253.27
कृष्णश्च सुमहातेजाश्चक्रेणारिविनाशनः ।
दैत्यदानवसङ्घानां चकार कदनं महत् ॥ १.२५३.२७ ॥
E Kṛṣṇa, de grande esplendor, destruidor de inimigos, com seu disco fez grande matança entre as hostes dos Daityas e Dānavas.
1.253.28
अथापरे शरैर्विद्धाश्चक्रवेगेरितास्तथा ।
वेलामिव समासाद्य व्यतिष्ठन्नमितौजसः ॥ १.२५३.२८ ॥
Então os outros, traspassados por flechas e impelidos pela força do disco, detiveram-se como o mar que alcançou a praia; eram de força imensurável.
1.253.29
ततः शक्रोऽतिसक्रुद्धस्त्रिदशानां महेश्वरः ।
पाण्डुरं गजमास्थाय तावुभौ समुपाद्रवत् ॥ १.२५३.२९ ॥
Então Indra, grande senhor dos deuses, muito irado, montou o elefante branco e avançou contra os dois.
1.253.30
वेगेनाशनिमादाय वज्रमस्त्रं च सोऽसृजत् ।
हतावेताविति प्राह सुरानसुरसूदनः ॥ १.२५३.३० ॥
Tomando rapidamente o raio, lançou a arma vajra; e o matador dos asuras disse aos deuses: "Estes dois já estão mortos."
1.253.31
ततः समुद्यतां दृष्ट्वा देवेन्द्रेण महाशनिम् ।
जगृहुः सर्वशस्त्राणि स्वानि स्वानि सुरास्तथा ॥ १.२५३.३१ ॥
Então, vendo o grande raio erguido pelo senhor dos deuses, os deuses também pegaram cada um todas as suas próprias armas.
1.253.32
कालदण्डं यमो राजन् गदां चैव धनेश्वरः ।
पाशांश्च तत्र वरुणो विचित्रां च तथाऽशनिम् ॥ १.२५३.३२ ॥
Ó rei, Yama tomou o bastão do tempo, o senhor da riqueza (Kubera) a maça, e Varuṇa ali tomou laços e um raio variegado.
1.253.33
स्कन्दः शक्तिं समादाय तस्थौ मेरुरिवाचलः ।
ओषधीर्दीप्यमानाश्च जगृहातेऽस्विनावपि ॥ १.२५३.३३ ॥
Skanda, tomando sua lança, ficou imóvel como o monte Meru; e os dois Aśvin também tomaram ervas resplandecentes.
1.253.34
जगृहे च धनुर्धाता मुसलं तु जयस्तथा ।
पर्वतं चापि जग्राह क्रुद्धस्त्वष्टा महाबलः ॥ १.२५३.३४ ॥
Dhātṛ tomou o arco, Jaya igualmente a maça, e o irado e muito poderoso Tvaṣṭṛ também pegou uma montanha.
1.253.35
अंशस्तु शक्तिं जग्राह मृत्युर्देवः परश्वधम् ।
प्रगृह्य परिघं घोरं विचचारार्यमा अपि ॥ १.२५३.३५ ॥
Aṃśa tomou a lança; o deus Morte pegou o machado; e Aryaman, erguendo uma terrível barra de ferro, também se movimentou.
1.253.36
मित्रश्च क्षुरपर्यन्तं चक्रमादाय तस्थिवान् ।
पूषा भगश्च संक्रुद्धः सविता च विशांपते ॥ १.२५३.३६ ॥
Mitra permaneceu de pé segurando um disco com bordas de navalha; ó senhor dos homens, Pūṣan, Bhaga e o muito irado Savitṛ também ficaram de pé.
1.253.37
आत्तकार्मुकनिस्त्रिंशाः कृष्णापार्थौ प्रदुद्रुवुः ।
रुद्राश्च वसवश्चैव मरुतश्च महाबलाः ॥ १.२५३.३७ ॥
Kṛṣṇa e Pārtha, empunhando arcos e espadas, avançaram; e também os Rudras, os Vasus e os poderosos Maruts.
1.253.38
विश्वेदेवास्तथा साध्या दीप्यमानाः स्वतेजसा ।
एते चान्ये च बहवो देवास्तौ पुरुषोत्तमौ ॥ १.२५३.३८ ॥
Os Viśvedevas e igualmente os Sādhyas, resplandecendo com seu próprio esplendor; estes e muitos outros deuses contra aqueles dois melhores dos homens.
1.253.39
कृष्णपार्थौ जिघांसन्तः प्रतीयुर्विविधायुधाः ।
तत्राद्भुतान्यदृश्यन्त निमित्तानि महाहवे ॥ १.२५३.३९ ॥
Desejosos de matar Kṛṣṇa e Pārtha, avançaram contra eles com diversas armas; e naquela grande batalha apareceram presságios maravilhosos.
1.253.40
युगान्तसमरूपाणि भूतसंमोहनानि च ।
तथा दृष्ट्वा सुसंरब्धं शक्रं देवैः सहाच्युतौ ॥ १.२५३.४० ॥
Presságios semelhantes ao fim de uma era e que confundiam todos os seres; assim, vendo Indra muito irado junto com os deuses, aqueles dois Acyutas (Kṛṣṇa e Arjuna)—
1.253.41
अभीतौ युधि दुर्धर्षौ तस्थतुः सज्जकार्मुकौ ।
आगच्छतस्ततो देवानुभौ युद्धविशारदौ ॥ १.२५३.४१ ॥
Aqueles dois, destemidos e invencíveis na batalha, permaneceram de pé com os arcos armados; e, à medida que os deuses se aproximavam, ambos, hábeis na guerra—
1.253.42
व्यताडयेतां संक्रुद्धौ शरैर्वज्रोपमैस्तदा ।
असकृद्भग्नसंकल्पाः सुराश्च बहुशः कृताः ॥ १.२५३.४२ ॥
Então, enfurecidos, os dois os golpearam com flechas semelhantes a raios; repetidas vezes os deuses, com seus propósitos frustrados, foram derrotados.
1.253.43
भयाद्रणं परित्यज्य शख्रमेवाभिशिश्रियुः ।
दृष्ट्वा निवारितान्देवान्माधवेनार्जुनेन च ॥ १.२५३.४३ ॥
Por medo, abandonando a batalha, pegaram apenas em suas armas, ao ver os deuses detidos por Mādhava e por Arjuna.
1.253.44
आश्चर्यमगमंस्तत्र मुनयो नभसि स्थिताः ।
शक्रश्चापि तयोर्वीर्यमुपलभ्यासकृद्रणे ॥ १.२५३.४४ ॥
Ali, os sábios de pé no céu se maravilharam; e também Śakra, ao perceber repetidamente a bravura dos dois na batalha.
1.253.45
बभूव परमप्रीतो भूयश्चैतावयोधयत् ।
ततोऽश्मवर्षं सुमहद्व्यसृजत्पाकशासनः ॥ १.२५३.४५ ॥
Ficou extremamente satisfeito e lutou novamente contra esses dois; então Pākaśāsana (Indra) desencadeou uma enorme chuva de pedras.
1.253.46
भूय एव तदा वीर्यं जिज्ञासुः सव्यसाचिनः ।
तच्छैरर्जुनो वर्षं प्रतिजघ्नेऽत्यमर्षितः ॥ १.२५३.४६ ॥
Então, desejando de novo testar a bravura de Savyasācin (Arjuna), Arjuna, muito irado, contra-atacou aquela chuva com flechas.
1.253.47
विफलं क्रियमाणं तत्समवेक्ष्य शतक्रतुः ।
भूयः संवर्धयामास तद्वर्षं पाकशासनः ॥ १.२५३.४७ ॥
Vendo aquela chuva tornar-se inútil, Śatakratu (Indra), Pākaśāsana, novamente a intensificou.
1.253.48
सोश्मवर्षं महावेगैरिषुभिः पाकशासनिः ।
विलयं गमयामास हर्षयन्पितरं तथा ॥ १.२५३.४८ ॥
Aquele filho de Pākaśāsana (Arjuna), com flechas de grande velocidade, reduziu aquela chuva de pedras a nada, e assim alegrou seu pai.
1.253.49
तत उत्पाट्य पाणिभ्यां मन्दराच्छिखरं महत् ।
सद्रुमं व्यसृजच्छक्रो जिघांसुः पाण्डुनन्दनम् ॥ १.२५३.४९ ॥
Então Indra, desejando matar o filho de Pāṇḍu, arrancou com ambas as mãos um grande pico do Mandara, com suas árvores, e o lançou.
1.253.50
ततोऽर्जुनो वेगवद्भिर्ज्वलिताग्रैरजिह्मगैः ।
शरैर्विध्वंसयामास गिरेः शृङ्गं सहस्रधा ॥ १.२५३.५० ॥
Então Arjuna, com flechas velozes de pontas ardentes que voavam retas, despedaçou o cume da montanha em mil pedaços.
1.253.51
गिरेर्विशीर्यमाणस्य तस्य रूपं तदा बभौ ।
सार्कचन्द्रग्रहस्येव नभसः परिशीर्यतः ॥ १.२५३.५१ ॥
A forma daquela montanha, ao se partir, pareceu então como o céu se despedaçando num eclipse do sol e da lua.
1.253.52
तेनाभिपतता दावं शैलेन महता भृशम् ।
शृङ्गेण निहतास्तत्र प्राणिनः खाण्डवालयाः ॥ १.२५३.५२ ॥
Quando aquela grande montanha caiu com violência sobre o incêndio da floresta, os seres que habitavam Khāṇḍava foram mortos ali.