Mahābhārata · Adhyāya 1.253
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.253.1
तस्याथ वर्षतो वारि पाण्डवः प्रत्यवारयत् ।
शरवर्षेण बीभत्सुरुत्तमास्त्राणि दर्शयन् ॥ १.२५३.१ ॥
Da hielt der Pāṇḍava das Wasser auf, das jener herabgoss, indem er mit einem Pfeilregen die höchsten Waffen zeigte, Bībhatsu tat dies.
1.253.2
खाण्डवं च वनं सर्वं पाण्डवो बहुभिः शरैः ।
प्राच्छादयदमेयात्मा नीहारेणेव चन्द्रमाः ॥ १.२५३.२ ॥
Und der Pāṇḍava von unermesslicher Seele bedeckte den ganzen Khāṇḍava-Wald mit vielen Pfeilen, wie Nebel den Mond bedeckt.
1.253.3
न च स्म किंचिच्छक्नोति भूतं निश्चरितुं ततः ।
संछाद्यमाने खे बाणैरस्यता सव्यसाचिना ॥ १.२५३.३ ॥
Und kein Wesen konnte von dort entkommen, während der Himmel von den Pfeilen des beidhändigen Schützen Savyasācin bedeckt war.
1.253.4
तक्षकस्तु न तत्रासीन्नागराजो महाबलः ।
दह्यमाने वने तस्मिन्कुरुक्षेत्रं गतो हि सः ॥ १.२५३.४ ॥
Doch Takṣaka, der mächtige König der Nāgas, war nicht dort; während jener Wald brannte, war er nach Kurukṣetra gegangen.
1.253.5
अश्वसेनोऽभवत्तत्र तक्षकस्य सुतो बली ।
स यत्नमकरोत्तीव्रं मोक्षार्थं जातवेदसः ॥ १.२५३.५ ॥
Dort war Aśvasena, der starke Sohn Takṣakas; er unternahm eine heftige Anstrengung, um dem Feuer zu entkommen.
1.253.6
न शशाक स निर्गन्तुं निरुद्धोऽर्जुनपत्रिभिः ।
मोक्षयामास तं माता निगीर्य भुजगात्मजा ॥ १.२५३.६ ॥
Von Arjunas Pfeilen aufgehalten, konnte er nicht hinausgelangen; da verschlang ihn seine Mutter, die Tochter der Schlange, und befreite ihn.
1.253.7
तस्य पूर्वं शिरो ग्रस्तं पुच्छमस्य निगीर्यते ।
निगीर्य सोर्ध्वमक्रामत्सुतं नागी मुमुक्षया ॥ १.२५३.७ ॥
Sein Kopf war zuerst verschluckt worden, nun wird sein Schwanz verschluckt. Aus dem Wunsch, ihren Sohn zu befreien, verschlang die Schlangenmutter ihn und stieg nach oben.
1.253.8
तस्याः शरेण तीक्ष्णेन पृथुधारेण पाण्डवः ।
शिरश्चिच्छेद गच्छन्त्यास्तामपश्यच्छचीपतिः ॥ १.२५३.८ ॥
Mit einem scharfen Pfeil mit breiter Schneide schlug der Pāṇḍava ihr den Kopf ab, als sie davonging; der Herr der Śacī sah es.
1.253.9
तं मुमोचयिषुर्वज्री वातवर्षेण पाण्डवम् ।
मोहयामास तत्कालमश्वसेनस्त्वमुच्यत ॥ १.२५३.९ ॥
Der Donnerkeulenträger, der den Pāṇḍava befreien wollte, verwirrte ihn sogleich mit einem Sturm aus Wind und Regen; dann wurde Aśvasena befreit.
1.253.10
तां च मायां तदा दृष्टा घोरां नागेन वञ्चितः ।
द्विधा त्रिधा च खगतान्प्राणिनः पाण्डवोच्छिनत् ॥ १.२५३.१० ॥
Vom Schlangenwesen getäuscht, sah der Pāṇḍava jene schreckliche Täuschung und zerschnitt die am Himmel fliegenden Wesen in zwei und drei Teile.
1.253.11
शशाप तं च संक्रुद्धो बीभत्सुर्जिह्मगामिनम् ।
पावको वासुदेवश्चाप्यप्रतिष्ठो भविष्यसि ॥ १.२५३.११ ॥
Zornig verfluchte Bībhatsu (Arjuna) die Schlange mit dem krummen Gang: »Du wirst ohne Halt sein, selbst durch Feuer und Vāsudeva.«
1.253.12
ततो जिष्णुः सहस्राक्षं खं वितत्याशुगैः शरैः ।
योधयामास संक्रुद्धो वञ्चनां तामनुस्मरन् ॥ १.२५३.१२ ॥
Dann füllte der Sieger (Arjuna) den Himmel mit schnellen Pfeilen und kämpfte gegen den Tausendäugigen (Indra), jener Täuschung gedenkend und zornig.
1.253.13
देवराजोऽपि तं दृष्ट्वा संरब्धं समरेऽर्जुनम् ।
स्वमस्त्रमसृजत्तीव्रं छादयित्वाऽखिलं नभः ॥ १.२५३.१३ ॥
Als der Götterkönig den im Kampf erzürnten Arjuna sah, ließ auch er seine grimmige Waffe los und bedeckte den ganzen Himmel.
1.253.14
ततो वायुर्महाघोषः क्षोभयन्सर्वसागरान् ।
वियत्स्थो जनयन्मेघाञ्जलधारासमाकुलान् ॥ १.२५३.१४ ॥
Da erregte der Wind mit gewaltigem Tosen alle Meere, stand am Himmel und erzeugte Wolken, die von Wasserströmen erfüllt waren.
1.253.15
ततोऽशनिमुचो घोरांस्तडित्स्तनितनिःस्वनान् ।
तद्विघातार्थमसृजदर्जुनोऽप्यस्त्रमुत्तमम् ॥ १.२५३.१५ ॥
Um dem entgegenzuwirken, ließ nun auch Arjuna eine höchste, schreckliche Waffe los, die Blitze regnen ließ, mit dem Getöse von Blitz und Donner.
1.253.16
वायव्यमभिमन्त्र्याथ प्रतिपत्तिविशारदः ।
तेनेन्द्राशनिमेघानां वीर्यौजस्तद्विनाशितम् ॥ १.२५३.१६ ॥
Da weihte Arjuna, geschickt in der Gegenwehr, die Windwaffe mit einem Mantra; durch sie wurden die Kraft und Stärke der Blitze und Wolken Indras vernichtet.
1.253.17
जलधाराश्च ताः शोषं जग्मुर्नेशुश्च विद्युतः ।
क्षणेन चाभवद्व्योम संप्रशान्तरजस्तमः ॥ १.२५३.१७ ॥
Jene Wasserströme versiegten und die Blitze erloschen; im Nu wurde der Himmel völlig still, frei von Staub und Finsternis.
1.253.18
सुखशीतानिलवहं प्रकृतिस्थार्कमण्डलम् ।
निष्प्रतीकारहृष्टश्च हुतभुग्विविधाकृतिः ॥ १.२५३.१८ ॥
Der Feuergott, in vielerlei Gestalt, der angenehme kühle Winde wehen ließ und die Sonnenscheibe in ihren natürlichen Zustand zurückführte, erschien ebenfalls, erfreut darüber, dass es kein Gegenmittel gab.
1.253.19
सिच्यमानो वसौघैस्तैः प्राणिनां देहनिःसृतैः ।
प्रजज्वालाथ सोऽर्चिष्मान्स्वनादैः पूरयञ्जगत् ॥ १.२५३.१९ ॥
Von den Fettströmen besprengt, die aus den Leibern der Lebewesen flossen, loderte jenes flammende Feuer auf und erfüllte die Welt mit Getöse.
1.253.20
कृष्णाभ्यां रक्षितं दृष्ट्वा तं च दावमहङ्कृताः ।
खमुत्पेतुर्महाराज सुपर्णाद्याः पतत्त्रिणः ॥ १.२५३.२० ॥
Als sie sahen, dass jener Wald und das Waldfeuer von den beiden Kṛṣṇa beschützt wurden, o großer König, stiegen die hochmütigen Vögel, angeführt von den Suparṇa, in den Himmel empor.
1.253.21
गरुत्मान्वज्रसदृशैः पक्षतुण्डनखैस्तथा ।
प्रहर्तुकामो न्यपतदाकाशात्कृष्णपाण्डवौ ॥ १.२५३.२१ ॥
Garuḍa, der mit seinen Flügeln, seinem Schnabel und seinen blitzgleichen Krallen zuschlagen wollte, stürzte sich vom Himmel auf Kṛṣṇa und den Pāṇḍava.
1.253.22
तथैवोरगसङ्घाताः पाण्डवस्य समीपतः ।
उत्सृजन्तो विषं घोरं निपेतुर्ज्वलिताननाः ॥ १.२५३.२२ ॥
Ebenso stürzten sich in der Nähe des Pāṇḍava Scharen von Schlangen herab, schrecklichen Giftes speiend und mit lodernden Mäulern.
1.253.23
तांश्चकर्त शरैः पार्थः सरोषाग्निसमुक्षितैः ।
विविशुश्चापि तं दीप्तं देहाभावाय पावकम् ॥ १.२५३.२३ ॥
Der Sohn der Pṛthā schnitt sie mit Pfeilen nieder, die mit dem Feuer des Zorns besprengt waren; und auch sie drangen in das lodernde Feuer ein, zur Vernichtung ihrer Leiber.
1.253.24
ततः सुराः सगन्धर्वा यक्षराक्षसपन्नगाः ।
उत्पेतुर्नादमतुलमुत्सृजन्तो रणार्थिनः ॥ १.२५३.२४ ॥
Da erhoben sich die Götter zusammen mit den Gandharva, Yakṣa, Rākṣasa und Nāga, kampfbegierig, und ließen ein unvergleichliches Gebrüll erschallen.
1.253.25
अयःकणपचक्राश्मभुशुण्ड्युद्यतबाहवः ।
कृष्णपार्थौ जिघांसन्तः क्रोधसंमूर्च्छितौजसः ॥ १.२५३.२५ ॥
Mit erhobenen Armen, Eisensplitter, das Pacakra, Steine und die Bhuśuṇḍī tragend, ihre Kraft vom Zorn betäubt, wollten sie Kṛṣṇa und Pārtha töten.
1.253.26
तेषामतिव्याहरतां शस्त्रवर्षं प्रमुञ्चताम् ।
प्रममाथोत्तमाङ्गानि बीभत्सुर्निशितैः शरैः ॥ १.२५३.२६ ॥
Während sie laut brüllten und einen Waffenregen herabschickten, zerschmetterte Bībhatsu (Arjuna) ihre Häupter mit scharfen Pfeilen.
1.253.27
कृष्णश्च सुमहातेजाश्चक्रेणारिविनाशनः ।
दैत्यदानवसङ्घानां चकार कदनं महत् ॥ १.२५३.२७ ॥
Und Kṛṣṇa von großer Strahlkraft, Vernichter der Feinde, richtete mit seinem Diskus ein großes Gemetzel unter den Scharen der Daityas und Dānavas an.
1.253.28
अथापरे शरैर्विद्धाश्चक्रवेगेरितास्तथा ।
वेलामिव समासाद्य व्यतिष्ठन्नमितौजसः ॥ १.२५३.२८ ॥
Dann blieben die anderen, von Pfeilen durchbohrt und von der Wucht des Diskus getrieben, stehen wie das Meer, das das Ufer erreicht hat; sie waren von unermesslicher Kraft.
1.253.29
ततः शक्रोऽतिसक्रुद्धस्त्रिदशानां महेश्वरः ।
पाण्डुरं गजमास्थाय तावुभौ समुपाद्रवत् ॥ १.२५३.२९ ॥
Da stieg Indra, der große Herr der Götter, hochgradig erzürnt, auf den weißen Elefanten und stürmte auf die beiden zu.
1.253.30
वेगेनाशनिमादाय वज्रमस्त्रं च सोऽसृजत् ।
हतावेताविति प्राह सुरानसुरसूदनः ॥ १.२५३.३० ॥
Schnell den Donnerkeil ergreifend, schleuderte er die Vajra-Waffe; und der Asura-Töter sprach zu den Göttern: "Diese beiden sind schon erschlagen."
1.253.31
ततः समुद्यतां दृष्ट्वा देवेन्द्रेण महाशनिम् ।
जगृहुः सर्वशस्त्राणि स्वानि स्वानि सुरास्तथा ॥ १.२५३.३१ ॥
Als sie den großen Donnerkeil sahen, den der Herr der Götter emporhob, ergriffen die Götter ebenfalls jeder seine eigenen Waffen.
1.253.32
कालदण्डं यमो राजन् गदां चैव धनेश्वरः ।
पाशांश्च तत्र वरुणो विचित्रां च तथाऽशनिम् ॥ १.२५३.३२ ॥
O König, Yama ergriff den Zeitstab, der Herr des Reichtums (Kubera) die Keule, und Varuṇa dort Schlingen und einen bunten Donnerkeil.
1.253.33
स्कन्दः शक्तिं समादाय तस्थौ मेरुरिवाचलः ।
ओषधीर्दीप्यमानाश्च जगृहातेऽस्विनावपि ॥ १.२५३.३३ ॥
Skanda ergriff seinen Speer und stand unbeweglich wie der Berg Meru; und auch die beiden Aśvin nahmen leuchtende Kräuter.
1.253.34
जगृहे च धनुर्धाता मुसलं तु जयस्तथा ।
पर्वतं चापि जग्राह क्रुद्धस्त्वष्टा महाबलः ॥ १.२५३.३४ ॥
Dhātṛ ergriff den Bogen, Jaya ebenso die Keule, und der zornige, sehr mächtige Tvaṣṭṛ ergriff auch einen Berg.
1.253.35
अंशस्तु शक्तिं जग्राह मृत्युर्देवः परश्वधम् ।
प्रगृह्य परिघं घोरं विचचारार्यमा अपि ॥ १.२५३.३५ ॥
Aṃśa ergriff den Speer; der Gott Tod nahm die Streitaxt; und Aryaman, eine furchtbare Eisenstange erhebend, bewegte sich ebenfalls umher.
1.253.36
मित्रश्च क्षुरपर्यन्तं चक्रमादाय तस्थिवान् ।
पूषा भगश्च संक्रुद्धः सविता च विशांपते ॥ १.२५३.३६ ॥
Mitra stand, einen Diskus mit Rasierklingenrand haltend; o Herr der Menschen, auch Pūṣan, Bhaga und der sehr erzürnte Savitṛ standen da.
1.253.37
आत्तकार्मुकनिस्त्रिंशाः कृष्णापार्थौ प्रदुद्रुवुः ।
रुद्राश्च वसवश्चैव मरुतश्च महाबलाः ॥ १.२५३.३७ ॥
Kṛṣṇa und Pārtha ergriffen Bogen und Schwerter und stürmten vor; ebenso die Rudras, die Vasus und die machtvollen Maruts.
1.253.38
विश्वेदेवास्तथा साध्या दीप्यमानाः स्वतेजसा ।
एते चान्ये च बहवो देवास्तौ पुरुषोत्तमौ ॥ १.२५३.३८ ॥
Die Viśvedevas und ebenso die Sādhyas, im eigenen Glanz strahlend; diese und viele andere Götter gegen jene beiden besten der Männer.
1.253.39
कृष्णपार्थौ जिघांसन्तः प्रतीयुर्विविधायुधाः ।
तत्राद्भुतान्यदृश्यन्त निमित्तानि महाहवे ॥ १.२५३.३९ ॥
Begierig, Kṛṣṇa und Pārtha zu erschlagen, rückten sie mit verschiedenen Waffen gegen sie vor; und in jener großen Schlacht erschienen wundersame Vorzeichen.
1.253.40
युगान्तसमरूपाणि भूतसंमोहनानि च ।
तथा दृष्ट्वा सुसंरब्धं शक्रं देवैः सहाच्युतौ ॥ १.२५३.४० ॥
Vorzeichen, gleich dem Ende eines Weltzeitalters, und alle Wesen verwirrend; so sahen die beiden Acyutas (Kṛṣṇa und Arjuna) Indra, heftig erzürnt zusammen mit den Göttern—
1.253.41
अभीतौ युधि दुर्धर्षौ तस्थतुः सज्जकार्मुकौ ।
आगच्छतस्ततो देवानुभौ युद्धविशारदौ ॥ १.२५३.४१ ॥
Jene beiden, furchtlos und unbezwingbar im Kampf, standen mit gespannten Bögen da; und als die Götter herankamen, beide, kundig im Krieg—
1.253.42
व्यताडयेतां संक्रुद्धौ शरैर्वज्रोपमैस्तदा ।
असकृद्भग्नसंकल्पाः सुराश्च बहुशः कृताः ॥ १.२५३.४२ ॥
Da schlugen die beiden, zornentbrannt, mit donnergleichen Pfeilen zu; immer wieder wurden die Götter in ihrem Vorhaben vereitelt und vielfach geschlagen.
1.253.43
भयाद्रणं परित्यज्य शख्रमेवाभिशिश्रियुः ।
दृष्ट्वा निवारितान्देवान्माधवेनार्जुनेन च ॥ १.२५३.४३ ॥
Aus Furcht verließen sie den Kampf und griffen nur zu ihren Waffen, als sie sahen, wie die Götter von Mādhava und Arjuna zurückgehalten wurden.
1.253.44
आश्चर्यमगमंस्तत्र मुनयो नभसि स्थिताः ।
शक्रश्चापि तयोर्वीर्यमुपलभ्यासकृद्रणे ॥ १.२५३.४४ ॥
Dort staunten die im Himmel stehenden Weisen; auch Śakra, der die Tapferkeit der beiden im Kampf wiederholt wahrgenommen hatte.
1.253.45
बभूव परमप्रीतो भूयश्चैतावयोधयत् ।
ततोऽश्मवर्षं सुमहद्व्यसृजत्पाकशासनः ॥ १.२५३.४५ ॥
Er wurde sehr erfreut und kämpfte wieder gegen diese beiden; dann ließ Pākaśāsana (Indra) einen gewaltigen Steinregen niedergehen.
1.253.46
भूय एव तदा वीर्यं जिज्ञासुः सव्यसाचिनः ।
तच्छैरर्जुनो वर्षं प्रतिजघ्नेऽत्यमर्षितः ॥ १.२५३.४६ ॥
Da, wieder die Tapferkeit Savyasācins (Arjunas) erproben wollend, parierte der überaus erzürnte Arjuna jenen Regen mit Pfeilen.
1.253.47
विफलं क्रियमाणं तत्समवेक्ष्य शतक्रतुः ।
भूयः संवर्धयामास तद्वर्षं पाकशासनः ॥ १.२५३.४७ ॥
Als er sah, dass jener Regen vergeblich gemacht wurde, verstärkte Śatakratu (Indra), Pākaśāsana, jenen Regen erneut.
1.253.48
सोश्मवर्षं महावेगैरिषुभिः पाकशासनिः ।
विलयं गमयामास हर्षयन्पितरं तथा ॥ १.२५३.४८ ॥
Dieser Sohn Pākaśāsanas (Arjuna) machte jenen Steinregen mit Pfeilen von großer Geschwindigkeit zunichte und erfreute so seinen Vater.
1.253.49
तत उत्पाट्य पाणिभ्यां मन्दराच्छिखरं महत् ।
सद्रुमं व्यसृजच्छक्रो जिघांसुः पाण्डुनन्दनम् ॥ १.२५३.४९ ॥
Da riss Indra, den Sohn Pāṇḍus töten wollend, mit beiden Händen einen großen Gipfel des Mandara samt seinen Bäumen heraus und schleuderte ihn.
1.253.50
ततोऽर्जुनो वेगवद्भिर्ज्वलिताग्रैरजिह्मगैः ।
शरैर्विध्वंसयामास गिरेः शृङ्गं सहस्रधा ॥ १.२५३.५० ॥
Da zerschmetterte Arjuna mit schnellen Pfeilen mit brennenden Spitzen, die gerade flogen, den Gipfel des Berges in tausend Stücke.
1.253.51
गिरेर्विशीर्यमाणस्य तस्य रूपं तदा बभौ ।
सार्कचन्द्रग्रहस्येव नभसः परिशीर्यतः ॥ १.२५३.५१ ॥
Die Gestalt jenes Berges, als er zerbrach, erschien da wie der Himmel, der bei einer Finsternis von Sonne und Mond zerbirst.
1.253.52
तेनाभिपतता दावं शैलेन महता भृशम् ।
शृङ्गेण निहतास्तत्र प्राणिनः खाण्डवालयाः ॥ १.२५३.५२ ॥
Als jener gewaltige Berg heftig auf den Waldbrand stürzte, wurden dort die Lebewesen, die im Khāṇḍava wohnten, erschlagen.