மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.253
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.253.1
तस्याथ वर्षतो वारि पाण्डवः प्रत्यवारयत् ।
शरवर्षेण बीभत्सुरुत्तमास्त्राणि दर्शयन् ॥ १.२५३.१ ॥
அப்போது மழையாகப் பொழிந்த அவனது நீரைப் பாண்டவன் தடுத்தான்; பாணங்களின் மழையால் உயர்ந்த அஸ்திரங்களைக் காட்டியவாறு பீபத்ஸு (அர்ஜுனன்) அவ்வாறு செய்தான்.
1.253.2
खाण्डवं च वनं सर्वं पाण्डवो बहुभिः शरैः ।
प्राच्छादयदमेयात्मा नीहारेणेव चन्द्रमाः ॥ १.२५३.२ ॥
அளவற்ற ஆன்மா கொண்ட பாண்டவன் காண்டவ வனம் முழுவதையும் பல பாணங்களால் மூடினான், பனிமூட்டம் நிலவை மூடுவது போல.
1.253.3
न च स्म किंचिच्छक्नोति भूतं निश्चरितुं ततः ।
संछाद्यमाने खे बाणैरस्यता सव्यसाचिना ॥ १.२५३.३ ॥
சவ்யசாசியான (அர்ஜுனன்) பாணங்களை எய்து, வானம் பாணங்களால் மூடப்பட்டபோது, அங்கிருந்து எந்த உயிரினமும் வெளியேற முடியவில்லை.
1.253.4
तक्षकस्तु न तत्रासीन्नागराजो महाबलः ।
दह्यमाने वने तस्मिन्कुरुक्षेत्रं गतो हि सः ॥ १.२५३.४ ॥
ஆனால் மகாபலம் வாய்ந்த நாகராஜன் தட்சகன் அங்கு இருக்கவில்லை; அந்தக் காடு எரிந்துகொண்டிருந்தபோது அவன் குருக்ஷேத்திரத்திற்குச் சென்றிருந்தான்.
1.253.5
अश्वसेनोऽभवत्तत्र तक्षकस्य सुतो बली ।
स यत्नमकरोत्तीव्रं मोक्षार्थं जातवेदसः ॥ १.२५३.५ ॥
அங்கு தட்சகனின் வலிமைமிக்க மகன் அஸ்வசேனன் இருந்தான்; அவன் அக்னியிலிருந்து விடுபடுவதற்காக கடுமையாக முயன்றான்.
1.253.6
न शशाक स निर्गन्तुं निरुद्धोऽर्जुनपत्रिभिः ।
मोक्षयामास तं माता निगीर्य भुजगात्मजा ॥ १.२५३.६ ॥
அர்ஜுனனின் பாணங்களால் தடுக்கப்பட்டதால் அவன் வெளியேற இயலவில்லை; அப்போது அவனது தாயாகிய நாகக் கன்னி அவனை விழுங்கி விடுவித்தாள்.
1.253.7
तस्य पूर्वं शिरो ग्रस्तं पुच्छमस्य निगीर्यते ।
निगीर्य सोर्ध्वमक्रामत्सुतं नागी मुमुक्षया ॥ १.२५३.७ ॥
அவனுடைய தலை முதலில் விழுங்கப்பட்டிருந்தது; அவனுடைய வால் இப்போது விழுங்கப்படுகிறது. மகனை விடுவிக்கும் விருப்பத்தால் நாகி அவனை விழுங்கி மேலே வெளியேறினாள்.
1.253.8
तस्याः शरेण तीक्ष्णेन पृथुधारेण पाण्डवः ।
शिरश्चिच्छेद गच्छन्त्यास्तामपश्यच्छचीपतिः ॥ १.२५३.८ ॥
பாண்டவன் அவள் செல்லும்போது கூர்மையான, அகன்ற முனையுள்ள அம்பால் அவளுடைய தலையை வெட்டினான்; சசியின் கணவன் அவளைக் கண்டான்.
1.253.9
तं मुमोचयिषुर्वज्री वातवर्षेण पाण्डवम् ।
मोहयामास तत्कालमश्वसेनस्त्वमुच्यत ॥ १.२५३.९ ॥
வஜ்ரதாரி (இந்திரன்) பாண்டவனை விடுவிக்க விரும்பி, காற்றும் மழையும் கொண்டு அவனை அந்த நேரத்தில் மயக்கினான்; அப்போது அஶ்வசேனன் விடுபட்டான்.
1.253.10
तां च मायां तदा दृष्टा घोरां नागेन वञ्चितः ।
द्विधा त्रिधा च खगतान्प्राणिनः पाण्डवोच्छिनत् ॥ १.२५३.१० ॥
நாகத்தால் ஏமாற்றப்பட்ட பாண்டவன், அந்த பயங்கரமான மாயையைக் கண்டு, வானில் பறக்கும் உயிரினங்களை இரண்டாகவும் மூன்றாகவும் வெட்டினான்.
1.253.11
शशाप तं च संक्रुद्धो बीभत्सुर्जिह्मगामिनम् ।
पावको वासुदेवश्चाप्यप्रतिष्ठो भविष्यसि ॥ १.२५३.११ ॥
மிகவும் சினந்த பீபத்சு (அர்ஜுனன்) அந்த வளைந்து செல்லும் நாகத்தைச் சபித்தான்: "நீ அக்னியாலும் வாசுதேவனாலும் கூட நிலையற்றவனாவாய்."
1.253.12
ततो जिष्णुः सहस्राक्षं खं वितत्याशुगैः शरैः ।
योधयामास संक्रुद्धो वञ्चनां तामनुस्मरन् ॥ १.२५३.१२ ॥
பின்னர் வெற்றியாளன் (அர்ஜுனன்) ஆகாயத்தை விரைவான அம்புகளால் நிரப்பி ஆயிரங்கண்ணனுடன் (இந்திரனுடன்) போரிட்டான்; அந்த வஞ்சனையை நினைத்து அவன் மிகவும் சினந்திருந்தான்.
1.253.13
देवराजोऽपि तं दृष्ट्वा संरब्धं समरेऽर्जुनम् ।
स्वमस्त्रमसृजत्तीव्रं छादयित्वाऽखिलं नभः ॥ १.२५३.१३ ॥
போரில் கோபமடைந்த அர்ஜுனனைக் கண்ட தேவராஜனும் தன் கடுமையான அஸ்திரத்தை ஏவி, முழு வானத்தையும் மறைத்தான்.
1.253.14
ततो वायुर्महाघोषः क्षोभयन्सर्वसागरान् ।
वियत्स्थो जनयन्मेघाञ्जलधारासमाकुलान् ॥ १.२५३.१४ ॥
அப்போது பெரும் ஓசையுடன் வீசிய காற்று, எல்லாக் கடல்களையும் கலக்கி, வானில் நின்று நீர்த்தாரைகளால் நிறைந்த மேகங்களை உண்டாக்கியது.
1.253.15
ततोऽशनिमुचो घोरांस्तडित्स्तनितनिःस्वनान् ।
तद्विघातार्थमसृजदर्जुनोऽप्यस्त्रमुत्तमम् ॥ १.२५३.१५ ॥
அப்போது அர்ஜுனனும் அதை எதிர்ப்பதற்காக, இடியை வீசும் கொடிய, மின்னல் மற்றும் இடி முழக்கம் கொண்ட உயர்ந்த அஸ்திரத்தை ஏவினான்.
1.253.16
वायव्यमभिमन्त्र्याथ प्रतिपत्तिविशारदः ।
तेनेन्द्राशनिमेघानां वीर्यौजस्तद्विनाशितम् ॥ १.२५३.१६ ॥
பின்னர் எதிர்ச்செயலில் வல்லவனான அர்ஜுனன் வாயவ்ய அஸ்திரத்தை மந்திரத்தால் அபிமந்திரித்தான்; அதனால் இந்திரனின் இடிகளும் மேகங்களும் அவற்றின் வீரியமும் ஓஜஸும் அழிக்கப்பட்டன.
1.253.17
जलधाराश्च ताः शोषं जग्मुर्नेशुश्च विद्युतः ।
क्षणेन चाभवद्व्योम संप्रशान्तरजस्तमः ॥ १.२५३.१७ ॥
அந்த நீர்த்தாரைகள் வற்றின; மின்னல்கள் மறைந்தன; ஒரு கணத்தில் வானம் தூசும் இருளும் முழுதும் தணிந்து அமைதியுற்றது.
1.253.18
सुखशीतानिलवहं प्रकृतिस्थार्कमण्डलम् ।
निष्प्रतीकारहृष्टश्च हुतभुग्विविधाकृतिः ॥ १.२५३.१८ ॥
இனிய குளிர் காற்றை வீசிக்கொண்டு, சூரிய மண்டலத்தை இயல்பு நிலையில் நிறுத்தியது; எதிர்ப்பு இல்லாததால் மகிழ்ந்த, பலவடிவுடைய அக்னியும் தோன்றினான்.
1.253.19
सिच्यमानो वसौघैस्तैः प्राणिनां देहनिःसृतैः ।
प्रजज्वालाथ सोऽर्चिष्मान्स्वनादैः पूरयञ्जगत् ॥ १.२५३.१९ ॥
உயிரினங்களின் உடல்களிலிருந்து ஓடிய கொழுப்புப் பெருக்குகளால் நனைக்கப்பட்ட அந்த ஜ்வாலைமிக்க நெருப்பு, முழக்கங்களால் உலகை நிரப்பியபடி பெரிதாக எரிந்தது.
1.253.20
कृष्णाभ्यां रक्षितं दृष्ट्वा तं च दावमहङ्कृताः ।
खमुत्पेतुर्महाराज सुपर्णाद्याः पतत्त्रिणः ॥ १.२५३.२० ॥
இரு கிருஷ்ணர்களால் அந்தக் காடும் காட்டுத்தீயும் காக்கப்படுவதைக் கண்டு, மகாராஜாவே, அகங்காரமுள்ள சுபர்ணர் முதலிய பறவைகள் வானில் எழுந்தன.
1.253.21
गरुत्मान्वज्रसदृशैः पक्षतुण्डनखैस्तथा ।
प्रहर्तुकामो न्यपतदाकाशात्कृष्णपाण्डवौ ॥ १.२५३.२१ ॥
வஜ்ரத்தைப் போன்ற சிறகுகளாலும் அலகாலும் நகங்களாலும் தாக்க விரும்பிய கருடன், ஆகாயத்திலிருந்து கிருஷ்ணன் மற்றும் பாண்டவர் மீது பாய்ந்தான்.
1.253.22
तथैवोरगसङ्घाताः पाण्डवस्य समीपतः ।
उत्सृजन्तो विषं घोरं निपेतुर्ज्वलिताननाः ॥ १.२५३.२२ ॥
அதேபோல் பாண்டவரின் அருகில் கொடிய விஷத்தைக் கக்கிய பாம்புக் கூட்டங்கள், எரியும் முகங்களுடன் விழுந்தன.
1.253.23
तांश्चकर्त शरैः पार्थः सरोषाग्निसमुक्षितैः ।
विविशुश्चापि तं दीप्तं देहाभावाय पावकम् ॥ १.२५३.२३ ॥
குந்தியின் மகன் கோபத்தீயால் நனைக்கப்பட்ட அம்புகளால் அவற்றை வெட்டினான்; அவையும் தம் உடல்கள் அழிவதற்காக அந்த எரியும் நெருப்பில் புகுந்தன.
1.253.24
ततः सुराः सगन्धर्वा यक्षराक्षसपन्नगाः ।
उत्पेतुर्नादमतुलमुत्सृजन्तो रणार्थिनः ॥ १.२५३.२४ ॥
அப்போது தேவர்களும் கந்தர்வர்களுடன் யக்ஷர், ராக்ஷஸர், நாகர்களும் போரை விரும்பி ஒப்பற்ற முழக்கமிட்டபடி மேலெழுந்தனர்.
1.253.25
अयःकणपचक्राश्मभुशुण्ड्युद्यतबाहवः ।
कृष्णपार्थौ जिघांसन्तः क्रोधसंमूर्च्छितौजसः ॥ १.२५३.२५ ॥
இரும்புத் துண்டுகள், பச்சக்ரம், கற்கள், புசுண்டி ஆயுதங்களை ஓங்கிய கைகளுடன், கோபத்தால் வலிமை மயங்கியவர்கள், கிருஷ்ணனையும் பார்த்தனையும் கொல்ல விரும்பினர்.
1.253.26
तेषामतिव्याहरतां शस्त्रवर्षं प्रमुञ्चताम् ।
प्रममाथोत्तमाङ्गानि बीभत्सुर्निशितैः शरैः ॥ १.२५३.२६ ॥
ஆயுதமழை பொழிந்து உரக்கக் கத்திய அவர்களின் தலைகளை பீபத்சு (அர்ஜுனன்) கூரிய அம்புகளால் நசுக்கினான்।
1.253.27
कृष्णश्च सुमहातेजाश्चक्रेणारिविनाशनः ।
दैत्यदानवसङ्घानां चकार कदनं महत् ॥ १.२५३.२७ ॥
மிகுந்த தேஜஸ் உடைய, எதிரிகளை அழிக்கும் கிருஷ்ணன் சக்கரத்தால் தைத்தியர் தானவர் கூட்டங்களை பெரும் அழிவுக்கு உட்படுத்தினான்.
1.253.28
अथापरे शरैर्विद्धाश्चक्रवेगेरितास्तथा ।
वेलामिव समासाद्य व्यतिष्ठन्नमितौजसः ॥ १.२५३.२८ ॥
பின்னர் மற்றவர்கள், அம்புகளால் துளைக்கப்பட்டு, சக்கரத்தின் வேகத்தால் செலுத்தப்பட்டு, கரையை அடைந்த கடல் போல நின்றனர்; அளவற்ற வலிமையுடையோர்.
1.253.29
ततः शक्रोऽतिसक्रुद्धस्त्रिदशानां महेश्वरः ।
पाण्डुरं गजमास्थाय तावुभौ समुपाद्रवत् ॥ १.२५३.२९ ॥
அப்போது தேவர்களின் மகேஸ்வரனான இந்திரன் மிகவும் சினந்து, வெண்மை யானையின் மேல் ஏறி அவ்விருவரையும் நோக்கி விரைந்தான்.
1.253.30
वेगेनाशनिमादाय वज्रमस्त्रं च सोऽसृजत् ।
हतावेताविति प्राह सुरानसुरसूदनः ॥ १.२५३.३० ॥
வேகமாக அசனியை எடுத்து வஜ்ர அஸ்திரத்தை ஏவினான்; அசுரசூதனன் தேவர்களிடம், "இவர்கள் இருவரும் இறந்தனர்" என்றான்.
1.253.31
ततः समुद्यतां दृष्ट्वा देवेन्द्रेण महाशनिम् ।
जगृहुः सर्वशस्त्राणि स्वानि स्वानि सुरास्तथा ॥ १.२५३.३१ ॥
அப்போது தேவேந்திரன் உயர்த்திய மகா வஜ்ரத்தைக் கண்டு, தேவர்களும் தங்கள் தங்கள் அனைத்து ஆயுதங்களையும் எடுத்துக்கொண்டனர்.
1.253.32
कालदण्डं यमो राजन् गदां चैव धनेश्वरः ।
पाशांश्च तत्र वरुणो विचित्रां च तथाऽशनिम् ॥ १.२५३.३२ ॥
அரசே! யமன் காலதண்டத்தையும், தனேஸ்வரன் (குபேரன்) கதையையும், வருணன் பாசங்களையும், அதேபோல் அழகிய வஜ்ரத்தையும் எடுத்தனர்.
1.253.33
स्कन्दः शक्तिं समादाय तस्थौ मेरुरिवाचलः ।
ओषधीर्दीप्यमानाश्च जगृहातेऽस्विनावपि ॥ १.२५३.३३ ॥
ஸ்கந்தன் சக்தி ஆயுதத்தை எடுத்து மேரு மலைபோல் அசைவின்றி நின்றான்; ஒளிரும் மூலிகைகளை அஸ்வினி இரட்டையர்களும் எடுத்துக்கொண்டனர்.
1.253.34
जगृहे च धनुर्धाता मुसलं तु जयस्तथा ।
पर्वतं चापि जग्राह क्रुद्धस्त्वष्टा महाबलः ॥ १.२५३.३४ ॥
தாதா வில்லையும், ஜயன் உலக்கையையும் எடுத்தனர்; மிகுந்த பலமுடைய கோபமுற்ற த்வஷ்டா மலையையும் எடுத்துக்கொண்டான்.
1.253.35
अंशस्तु शक्तिं जग्राह मृत्युर्देवः परश्वधम् ।
प्रगृह्य परिघं घोरं विचचारार्यमा अपि ॥ १.२५३.३५ ॥
அம்சன் சக்தியை எடுத்தான்; தேவன் மிருத்யு பரசுவை எடுத்தான்; அர்யமனும் கொடிய பரிகத்தை ஏந்தி உலவினான்.
1.253.36
मित्रश्च क्षुरपर्यन्तं चक्रमादाय तस्थिवान् ।
पूषा भगश्च संक्रुद्धः सविता च विशांपते ॥ १.२५३.३६ ॥
மித்திரன் கூர்முனை சக்கரத்தை எடுத்து நின்றான்; விசாம்பதியே! பூஷன், பகன் மற்றும் மிகவும் கோபமுற்ற சவிதாவும் நின்றனர்.
1.253.37
आत्तकार्मुकनिस्त्रिंशाः कृष्णापार्थौ प्रदुद्रुवुः ।
रुद्राश्च वसवश्चैव मरुतश्च महाबलाः ॥ १.२५३.३७ ॥
வில்லும் வாளும் ஏந்திய கிருஷ்ணனும் பார்த்தனும் முன்னேறினர்; ருத்ரர்களும், வசுக்களும், மகாபலம் பொருந்திய மருத்துகளும் (அவ்வாறே வந்தனர்).
1.253.38
विश्वेदेवास्तथा साध्या दीप्यमानाः स्वतेजसा ।
एते चान्ये च बहवो देवास्तौ पुरुषोत्तमौ ॥ १.२५३.३८ ॥
விஸ்வதேவர்களும், சாத்தியர்களும் தங்கள் ஒளியால் ஜொலித்தபடி (முன்னேறினர்); இவர்களும் வேறு பல தேவர்களும் அந்த இரு புருஷோத்தமர்களுக்கு எதிராக.
1.253.39
कृष्णपार्थौ जिघांसन्तः प्रतीयुर्विविधायुधाः ।
तत्राद्भुतान्यदृश्यन्त निमित्तानि महाहवे ॥ १.२५३.३९ ॥
கிருஷ்ணனையும் பார்த்தனையும் கொல்ல விரும்பி, பலவகை ஆயுதங்களுடன் (தேவர்கள்) எதிர்த்து வந்தனர்; அந்த மகாயுத்தத்தில் அற்புதமான சகுனங்கள் தோன்றின.
1.253.40
युगान्तसमरूपाणि भूतसंमोहनानि च ।
तथा दृष्ट्वा सुसंरब्धं शक्रं देवैः सहाच्युतौ ॥ १.२५३.४० ॥
யுகமுடிவைப் போன்ற வடிவமும், உயிர்களை மயக்கும் தன்மையும் கொண்டவை (அந்த சகுனங்கள்); அவ்வாறே தேவர்களுடன் இந்திரன் பெரிதும் சினந்திருப்பதைக் கண்டு அந்த இரு அச்யுதர்களும்.
1.253.41
अभीतौ युधि दुर्धर्षौ तस्थतुः सज्जकार्मुकौ ।
आगच्छतस्ततो देवानुभौ युद्धविशारदौ ॥ १.२५३.४१ ॥
போரில் அஞ்சாதவர்களும், வெல்ல முடியாதவர்களுமான அவ்விருவரும், நாணேற்றிய வில்லுடன் நின்றனர்; பின்னர் வருகின்ற தேவர்களை எதிர்கொண்டு, போரில் திறமை மிக்க அவர்கள் இருவரும்.
1.253.42
व्यताडयेतां संक्रुद्धौ शरैर्वज्रोपमैस्तदा ।
असकृद्भग्नसंकल्पाः सुराश्च बहुशः कृताः ॥ १.२५३.४२ ॥
அப்போது சினத்துடன் அவ்விருவரும் வஜ்ரத்தைப் போன்ற அம்புகளால் தாக்கினர்; மீண்டும் மீண்டும் தேவர்கள் தங்கள் எண்ணம் தகர்ந்தவர்களாக பலமுறை ஆக்கப்பட்டனர்.
1.253.43
भयाद्रणं परित्यज्य शख्रमेवाभिशिश्रियुः ।
दृष्ट्वा निवारितान्देवान्माधवेनार्जुनेन च ॥ १.२५३.४३ ॥
அச்சத்தால் போரை விட்டுவிட்டு அவர்கள் ஆயுதங்களையே ஏந்தினர். மாதவனாலும் அர்ஜுனனாலும் தேவர்கள் தடுக்கப்பட்டதைக் கண்டு.
1.253.44
आश्चर्यमगमंस्तत्र मुनयो नभसि स्थिताः ।
शक्रश्चापि तयोर्वीर्यमुपलभ्यासकृद्रणे ॥ १.२५३.४४ ॥
அங்கே வானில் நின்ற முனிவர்கள் வியப்படைந்தனர். இந்திரனும் போரில் அவர்கள் இருவரின் வீரத்தை மீண்டும் மீண்டும் கண்டு.
1.253.45
बभूव परमप्रीतो भूयश्चैतावयोधयत् ।
ततोऽश्मवर्षं सुमहद्व्यसृजत्पाकशासनः ॥ १.२५३.४५ ॥
அவர் மிகவும் மகிழ்ந்து மீண்டும் இவ்விருவருடன் போரிட்டார். பின்னர் பாகசாசனன் (இந்திரன்) மிகப் பெரிய கல் மழையைப் பொழிந்தான்.
1.253.46
भूय एव तदा वीर्यं जिज्ञासुः सव्यसाचिनः ।
तच्छैरर्जुनो वर्षं प्रतिजघ्नेऽत्यमर्षितः ॥ १.२५३.४६ ॥
அப்போது மீண்டும் சவ்யசாசியின் (அர்ஜுனனின்) வீரத்தை அறிய விரும்பி, அவன் மிகுந்த சினத்துடன் அம்புகளால் அந்த மழையை எதிர்த்தான்.
1.253.47
विफलं क्रियमाणं तत्समवेक्ष्य शतक्रतुः ।
भूयः संवर्धयामास तद्वर्षं पाकशासनः ॥ १.२५३.४७ ॥
அந்த மழை பயனற்றுப் போவதைக் கண்ட சதக்ரது (இந்திரன்) பாகசாசனனாக அந்த மழையை மீண்டும் பெருக்கினான்.
1.253.48
सोश्मवर्षं महावेगैरिषुभिः पाकशासनिः ।
विलयं गमयामास हर्षयन्पितरं तथा ॥ १.२५३.४८ ॥
பாகசாசனியான அவன் (அர்ஜுனன்) மிக வேகமான அம்புகளால் அந்தக் கல் மழையை அழித்தான்; இவ்வாறு தன் தந்தையை மகிழ்வித்தான்.
1.253.49
तत उत्पाट्य पाणिभ्यां मन्दराच्छिखरं महत् ।
सद्रुमं व्यसृजच्छक्रो जिघांसुः पाण्डुनन्दनम् ॥ १.२५३.४९ ॥
பின்னர் இந்திரன் இரு கைகளாலும் மந்தர மலையின் பெரிய சிகரத்தைப் பிடுங்கி, மரங்களுடன் சேர்த்து, பாண்டுவின் மகனைக் கொல்லும் விருப்பத்துடன் வீசினான்.
1.253.50
ततोऽर्जुनो वेगवद्भिर्ज्वलिताग्रैरजिह्मगैः ।
शरैर्विध्वंसयामास गिरेः शृङ्गं सहस्रधा ॥ १.२५३.५० ॥
பின்னர் அர்ஜுனன் வேகமான, எரியும் முனைகளையுடைய, நேராகப் பாயும் அம்புகளால் மலைச் சிகரத்தை ஆயிரம் துண்டுகளாகச் சிதறடித்தான்.
1.253.51
गिरेर्विशीर्यमाणस्य तस्य रूपं तदा बभौ ।
सार्कचन्द्रग्रहस्येव नभसः परिशीर्यतः ॥ १.२५३.५१ ॥
சிதறிக்கொண்டிருந்த அந்த மலையின் உருவம் அப்போது, சூரியனும் சந்திரனும் கிரகணத்தால் பிடிக்கப்பட்டு வானம் சிதறுவது போலத் தோன்றியது.
1.253.52
तेनाभिपतता दावं शैलेन महता भृशम् ।
शृङ्गेण निहतास्तत्र प्राणिनः खाण्डवालयाः ॥ १.२५३.५२ ॥
அதன்மேல் பெரிய மலை பாய்ந்து விழுந்ததால், காட்டுத் தீயின் மீது கடுமையாக விழுந்து, அங்கே காண்டவத்தில் வாழ்ந்த உயிர்கள் கொல்லப்பட்டன.