مهابهاراتا · أدهيايا 1.257
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.257.1
अस्माद्बिलान्निष्पतितमाखुं श्येनो जहार तम् ।
क्षुद्रं पद्भ्यां गृहीत्वा च यातो नात्र भयं हि वः ॥ १.२५७.१ ॥
انقضّ الصقر على الفأر الذي خرج من هذا الجحر، فحمل ذلك الكائن الصغير بمخالبه ومضى؛ ولا خوف عليكم هنا.
1.257.2
न हृतं तं वयं विद्मः श्येनेनाखुं कथंचन ।
अन्येऽपि भितारोऽत्र तेभ्योऽपि भमेव नः ॥ १.२५७.२ ॥
لا نعلم أن الصقر قد اختطف الفأر بأي حال. وهنا كائنات خائفة أخرى؛ ومنها أيضًا يكون خوفنا.
1.257.3
संशयो वह्निरागच्छेद्दृष्टं वायोर्निवर्तनम् ।
मृत्युर्नो बिलवासिभ्यो बिले स्यान्नात्र संशयः ॥ १.२५७.३ ॥
هناك شك في أن تأتي النار، وقد رُئي الريح ترجع. من سكان الجحور قد يأتينا الموت؛ سيكون في الجحر نفسه، ولا شك في ذلك.
1.257.4
निःसंशयात्संशयितो मृत्युर्मातर्विशिष्यते ।
चर खे त्वं यथान्यायं पुत्रानाप्स्यसि शोभनान् ॥ १.२५७.४ ॥
أيتها الأم، الموت المشكوك فيه خير من الموت المحقق. طوفي في السماء كما ينبغي، فتنالين أبناء صالحين.
1.257.5
अहं वेगेन तं यान्तमद्राक्षं पततां वरम् ।
बिलादाखुं समादाय श्येनं पुत्रा महाबलम् ॥ १.२५७.५ ॥
يا أبنائي، رأيت الصقر، أفضل الطيور وذا القوة العظيمة، يمضي مسرعًا بعدما انتزع الفأر من الجحر.
1.257.6
तं पतन्तं महावेगा त्वरिता पृष्ठतोऽन्वगाम् ।
आशिषोऽस्य प्रयुञ्जाना हरतो मूषिकं बिलात् ॥ १.२५७.६ ॥
طرت خلفه بسرعة وعجلة عظيمة، أدعو له بالبركات وهو يختطف الفأر من الجحر.
1.257.7
यो नो द्वेष्टारमादाय श्येनराज प्रधावसि ।
भव त्वं दिवमास्थाय निरमित्रो हिरण्मयः ॥ १.२५७.७ ॥
أيها ملك الصقور، يا من تنطلق حاملاً عدوّنا، اصعد إلى السماء وكن بلا عدو ذهبيّ الجسد.
1.257.8
स यदा भक्षितस्तेन श्येनेनाखुः पतत्रिणा ।
तदाहं तमनुज्ञाप्य प्रत्युपायां पुनर्गृहम् ॥ १.२५७.८ ॥
ولمّا أكل ذلك الصقر ذو الجناح ذلك الفأر، استأذنته وعدت ثانيةً إلى البيت.
1.257.9
प्रविशध्वं बिलं पुत्रा विश्रब्धा नास्ति वो भयम् ।
श्येनेन मम पश्यन्त्या हृत आखुर्महात्मना ॥ १.२५७.९ ॥
ادخلوا الجحر يا أبنائي مطمئنّين، فلا خوف عليكم. وأنا أنظر، اختطف ذلك الصقر العظيم الفأر.
1.257.10
न विद्महे हृतं मातः श्येनैनाखुं कथंचन ।
अविज्ञाय न शक्यामः प्रवेष्टं विवरं भुवः ॥ १.२५७.१० ॥
يا أمّاه، لسنا نعلم بأيّ وجه أنّ الصقر قد اختطف الفأر، ولا نستطيع، وقد جهلنا ذلك، أن ندخل جحر الأرض.
1.257.11
अहं तमभिजानामि हृतं श्येनेन मूषिकम् ।
नास्ति वोऽत्र भयं पुत्राः क्रियतां वचनं मम ॥ १.२५७.११ ॥
إنّي أعرف جيّداً أنّ الصقر قد اختطف ذلك الفأر. لا خوف عليكم هنا يا أبنائي، فافعلوا ما أقول.
1.257.12
न त्वं मिथ्योपचारेण मोक्षयेथा भयाद्धि नः ।
समाकुलेषु ज्ञानेषु न बुद्धिकृतमेव तत् ॥ १.२५७.१२ ॥
لن تخلّصنا من الخوف بمجاملة كاذبة، فإذا اضطربت المعارف لم يكن ذلك من فعل العقل.
1.257.13
न चोपकृतमस्माभिर्न चास्मान्वेत्थ ये वयम् ।
पीड्यमाना बिभर्ष्यस्मान्का सती के वयं तव ॥ १.२५७.१३ ॥
لم نقدم لكِ أي معروف، ولا تعرفين من نحن. وأنتِ متألمة، فلماذا ترعيننا؟ أيتها الفاضلة، ماذا نكون نحن لكِ؟
1.257.14
तरुणी दर्शीयाऽसि समर्था भर्तुरेषणे ।
अनुगच्छ पतिं मातुः पुत्रानाप्स्यसि शोमनान् ॥ १.२५७.१४ ॥
أنتِ شابة جميلة، قادرة على طلب زوج. اتبعي زوجك، فستنالين أبناءً صالحين.
1.257.15
वयमस्निं समाविश्य लोकानाप्स्याम शोभनान् ।
अथास्मान्न दहेदग्निरायास्त्वं पुनरेव नः ॥ १.२५७.१५ ॥
سندخل النار ونبلغ عوالم جميلة. وإلا فلا تحرقنا النار؛ عودي إلينا من جديد.
1.257.16
एवमुक्ता ततः शार्ङ्गी पुत्रानुत्सृज्य खाण्डवे ।
जगाम त्वरिता देशं क्षेममग्नेरनामयम् ॥ १.२५७.१६ ॥
فلما قيل لها ذلك، تركت الطائرة الشارنغية أبناءها في غابة خاندافا، وانطلقت مسرعة إلى مكان آمن من النار، خالٍ من الأذى.
1.257.17
ततस्तीक्ष्णार्चिरभ्यागात्त्वरितो हव्यवाहनः ।
यत्र शार्ङ्गा वभूवुस्ते मन्दपालस्य पुत्रकाः ॥ १.२५७.१७ ॥
ثم أقبلت النار ذات اللهب الحاد، حاملة القرابين، مسرعة إلى حيث كانت طيور الشارنغا، أبناء مندابالا.
1.257.18
ततस्तं ज्वलितं दृष्ट्वा ज्वलनं ते विहङ्गमाः ।
व्यथिताः करुणा वाचः श्रावयामासुरन्तिकात्।
जरितारिस्ततो वाक्यं श्रावयामास पावकम् ॥ १.२५७.१८ ॥
فلما رأت الطيور تلك النار المشتعلة، اضطربت، وأطلقت من قريب كلمات مشفقة. ثم خاطب جاريتاري النار بهذه الكلمات.