Mahābhārata · Adhyāya 1.257
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.257.1
अस्माद्बिलान्निष्पतितमाखुं श्येनो जहार तम् ।
क्षुद्रं पद्भ्यां गृहीत्वा च यातो नात्र भयं हि वः ॥ १.२५७.१ ॥
Der Falke packte die Maus, die aus diesem Loch gekommen war, nahm das kleine Wesen mit seinen Krallen und flog davon; hier droht euch keine Gefahr.
1.257.2
न हृतं तं वयं विद्मः श्येनेनाखुं कथंचन ।
अन्येऽपि भितारोऽत्र तेभ्योऽपि भमेव नः ॥ १.२५७.२ ॥
Wir wissen nicht, dass der Falke die Maus auf irgendeine Weise gepackt hätte. Hier gibt es noch andere ängstliche Wesen; auch vor diesen haben wir Furcht.
1.257.3
संशयो वह्निरागच्छेद्दृष्टं वायोर्निवर्तनम् ।
मृत्युर्नो बिलवासिभ्यो बिले स्यान्नात्र संशयः ॥ १.२५७.३ ॥
Es ist zweifelhaft, ob Feuer kommen wird, und man hat gesehen, wie der Wind umkehrt. Von den Bewohnern der Löcher könnte uns der Tod kommen; im Loch selbst wird es sein, daran besteht kein Zweifel.
1.257.4
निःसंशयात्संशयितो मृत्युर्मातर्विशिष्यते ।
चर खे त्वं यथान्यायं पुत्रानाप्स्यसि शोभनान् ॥ १.२५७.४ ॥
O Mutter, ein ungewisser Tod ist besser als ein sicherer. Durchstreife den Himmel rechtmäßig, und du wirst vortreffliche Söhne erlangen.
1.257.5
अहं वेगेन तं यान्तमद्राक्षं पततां वरम् ।
बिलादाखुं समादाय श्येनं पुत्रा महाबलम् ॥ १.२५७.५ ॥
O Söhne, ich sah den Falken, den besten der Vögel und den Mächtigen, wie er schnell davonflog, nachdem er die Maus aus dem Loch gepackt hatte.
1.257.6
तं पतन्तं महावेगा त्वरिता पृष्ठतोऽन्वगाम् ।
आशिषोऽस्य प्रयुञ्जाना हरतो मूषिकं बिलात् ॥ १.२५७.६ ॥
Ihm nach, der davonflog, folgte ich eilig und sehr schnell von hinten, indem ich ihm Segenswünsche zusprach, während er die Maus aus dem Loch entführte.
1.257.7
यो नो द्वेष्टारमादाय श्येनराज प्रधावसि ।
भव त्वं दिवमास्थाय निरमित्रो हिरण्मयः ॥ १.२५७.७ ॥
O König der Falken, der du unseren Feind davontragend dahineilst, steige zum Himmel empor und sei feindlos und golden.
1.257.8
स यदा भक्षितस्तेन श्येनेनाखुः पतत्रिणा ।
तदाहं तमनुज्ञाप्य प्रत्युपायां पुनर्गृहम् ॥ १.२५७.८ ॥
Als der geflügelte Falke die Maus gefressen hatte, erhielt ich seine Erlaubnis und kehrte wieder ins Haus zurück.
1.257.9
प्रविशध्वं बिलं पुत्रा विश्रब्धा नास्ति वो भयम् ।
श्येनेन मम पश्यन्त्या हृत आखुर्महात्मना ॥ १.२५७.९ ॥
Tretet ohne Furcht in den Bau ein, meine Söhne; ihr habt nichts zu fürchten. Während ich zusah, raubte der großmütige Falke die Maus.
1.257.10
न विद्महे हृतं मातः श्येनैनाखुं कथंचन ।
अविज्ञाय न शक्यामः प्रवेष्टं विवरं भुवः ॥ १.२५७.१० ॥
Mutter, wir wissen keineswegs, dass der Falke die Maus geraubt hat. Ohne es zu wissen, können wir nicht in das Erdloch eintreten.
1.257.11
अहं तमभिजानामि हृतं श्येनेन मूषिकम् ।
नास्ति वोऽत्र भयं पुत्राः क्रियतां वचनं मम ॥ १.२५७.११ ॥
Ich weiß genau, dass der Falke jene Maus geraubt hat. Hier habt ihr nichts zu fürchten, Söhne; folgt meinem Wort.
1.257.12
न त्वं मिथ्योपचारेण मोक्षयेथा भयाद्धि नः ।
समाकुलेषु ज्ञानेषु न बुद्धिकृतमेव तत् ॥ १.२५७.१२ ॥
Mit falscher Höflichkeit würdest du uns nicht von der Furcht befreien. Wenn das Wissen verwirrt ist, ist das kein Werk des Verstandes.
1.257.13
न चोपकृतमस्माभिर्न चास्मान्वेत्थ ये वयम् ।
पीड्यमाना बिभर्ष्यस्मान्का सती के वयं तव ॥ १.२५७.१३ ॥
Wir haben dir keinen Dienst erwiesen, und du weißt nicht, wer wir sind. Obwohl du bedrängt bist, ernährst du uns – o Tugendhafte, was sind wir dir?
1.257.14
तरुणी दर्शीयाऽसि समर्था भर्तुरेषणे ।
अनुगच्छ पतिं मातुः पुत्रानाप्स्यसि शोमनान् ॥ १.२५७.१४ ॥
Du bist jung und schön, fähig, einen Gatten zu suchen. Folge deinem Gatten nach, und du wirst gute Söhne erlangen.
1.257.15
वयमस्निं समाविश्य लोकानाप्स्याम शोभनान् ।
अथास्मान्न दहेदग्निरायास्त्वं पुनरेव नः ॥ १.२५७.१५ ॥
Wir werden in das Feuer eingehen und herrliche Welten erlangen. Andernfalls möge das Feuer uns nicht verbrennen – komm du wieder zu uns.
1.257.16
एवमुक्ता ततः शार्ङ्गी पुत्रानुत्सृज्य खाण्डवे ।
जगाम त्वरिता देशं क्षेममग्नेरनामयम् ॥ १.२५७.१६ ॥
So angesprochen, verließ die Śārṅgī ihre Söhne im Khāṇḍava-Wald und eilte zu einem sicheren, vom Feuer verschonten Ort.
1.257.17
ततस्तीक्ष्णार्चिरभ्यागात्त्वरितो हव्यवाहनः ।
यत्र शार्ङ्गा वभूवुस्ते मन्दपालस्य पुत्रकाः ॥ १.२५७.१७ ॥
Da kam das Feuer mit den scharfen Flammen, der Träger der Opfergaben, eilig dorthin, wo die Śārṅga-Vögel, Söhne des Mandapāla, waren.
1.257.18
ततस्तं ज्वलितं दृष्ट्वा ज्वलनं ते विहङ्गमाः ।
व्यथिताः करुणा वाचः श्रावयामासुरन्तिकात्।
जरितारिस्ततो वाक्यं श्रावयामास पावकम् ॥ १.२५७.१८ ॥
Als die Vögel das lodernde Feuer sahen, wurden sie betrübt und riefen aus der Nähe jammervolle Worte. Dann richtete Jaritāri diese Worte an das Feuer.