ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 1.257
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.257.1
अस्माद्बिलान्निष्पतितमाखुं श्येनो जहार तम् ।
क्षुद्रं पद्भ्यां गृहीत्वा च यातो नात्र भयं हि वः ॥ १.२५७.१ ॥
ଏହି ଗର୍ତ୍ତରୁ ବାହାରି ଆସିଥିବା ମୂଷାକୁ ଏକ ବାଜ ଧରିନେଲା। ସେଇ ଛୋଟ ପ୍ରାଣୀକୁ ପାଦରେ ଧରି ସେ ଚାଲିଗଲା; ଏଠାରେ ତୁମମାନଙ୍କର ଭୟ ନାହିଁ।
1.257.2
न हृतं तं वयं विद्मः श्येनेनाखुं कथंचन ।
अन्येऽपि भितारोऽत्र तेभ्योऽपि भमेव नः ॥ १.२५७.२ ॥
ସେ ମୂଷାକୁ ବାଜ କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ଧରିଛି ବୋଲି ଆମେ ଜାଣୁନାହୁଁ। ଏଠାରେ ଭୟଭୀତ ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଆମର ଭୟ ହିଁ।
1.257.3
संशयो वह्निरागच्छेद्दृष्टं वायोर्निवर्तनम् ।
मृत्युर्नो बिलवासिभ्यो बिले स्यान्नात्र संशयः ॥ १.२५७.३ ॥
ଅଗ୍ନି ଆସିବ ବୋଲି ସନ୍ଦେହ ଅଛି; ପବନର ଫେରିଯିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଇଛି। ବିଳରେ ବସବାସ କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କଠାରୁ ଆମର ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇପାରେ; ବିଳରେ ହିଁ ହେବ, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
1.257.4
निःसंशयात्संशयितो मृत्युर्मातर्विशिष्यते ।
चर खे त्वं यथान्यायं पुत्रानाप्स्यसि शोभनान् ॥ १.२५७.४ ॥
ହେ ମାତା, ନିଶ୍ଚିତ ମୃତ୍ୟୁଠାରୁ ସନ୍ଦେହଯୁକ୍ତ ମୃତ୍ୟୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ତୁମେ ନ୍ୟାୟ ଅନୁସାରେ ଆକାଶରେ ବିଚରଣ କର; ଉତ୍ତମ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ପାଇବ।
1.257.5
अहं वेगेन तं यान्तमद्राक्षं पततां वरम् ।
बिलादाखुं समादाय श्येनं पुत्रा महाबलम् ॥ १.२५७.५ ॥
ହେ ପୁତ୍ରମାନେ, ବେଗରେ ଯାଉଥିବା ସେହି ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମହାବଳୀ ବାଜକୁ ମୁଁ ଦେଖିଲି; ସେ ବିଳରୁ ମୂଷା ଧରି ନେଉଥିଲା।
1.257.6
तं पतन्तं महावेगा त्वरिता पृष्ठतोऽन्वगाम् ।
आशिषोऽस्य प्रयुञ्जाना हरतो मूषिकं बिलात् ॥ १.२५७.६ ॥
ଉଡ଼ୁଥିବା ତା'ର ପଛେ ମୁଁ ଅତି ବେଗରେ ଶୀଘ୍ର ଗଲି; ବିଳରୁ ମୂଷା ହରଣ କରୁଥିବା ତାକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ।
1.257.7
यो नो द्वेष्टारमादाय श्येनराज प्रधावसि ।
भव त्वं दिवमास्थाय निरमित्रो हिरण्मयः ॥ १.२५७.७ ॥
ହେ ଶ୍ୟେନରାଜ, ତୁମେ ଆମ ଶତ୍ରୁକୁ ନେଇ ଦୌଡ଼ୁଛ; ଆକାଶରେ ଚଢ଼ି ଶତ୍ରୁହୀନ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣମୟ ହୁଅ।
1.257.8
स यदा भक्षितस्तेन श्येनेनाखुः पतत्रिणा ।
तदाहं तमनुज्ञाप्य प्रत्युपायां पुनर्गृहम् ॥ १.२५७.८ ॥
ସେହି ପକ୍ଷୀ ଶ୍ୟେନ ଯେତେବେଳେ ସେହି ମୂଷାକୁ ଖାଇଲା, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ତା'ଠାରୁ ଅନୁମତି ନେଇ ପୁନର୍ବାର ଘରକୁ ଫେରିଲି।
1.257.9
प्रविशध्वं बिलं पुत्रा विश्रब्धा नास्ति वो भयम् ।
श्येनेन मम पश्यन्त्या हृत आखुर्महात्मना ॥ १.२५७.९ ॥
ହେ ପୁତ୍ରମାନେ, ନିର୍ଭୟରେ ବିଳରେ ପ୍ରବେଶ କର; ତୁମମାନଙ୍କର କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ। ମୋ ଆଖି ଆଗରେ ସେହି ମହାତ୍ମା ଶ୍ୟେନ ମୂଷାକୁ ହରଣ କଲା।
1.257.10
न विद्महे हृतं मातः श्येनैनाखुं कथंचन ।
अविज्ञाय न शक्यामः प्रवेष्टं विवरं भुवः ॥ १.२५७.१० ॥
ହେ ମା, ଶ୍ୟେନ ମୂଷାକୁ ହରଣ କରିଛି ବୋଲି ଆମେ କୌଣସି ପ୍ରକାରେ ଜାଣୁ ନାହୁଁ। ନ ଜାଣି ଆମେ ପୃଥିବୀର ବିଳରେ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବୁ ନାହିଁ।
1.257.11
अहं तमभिजानामि हृतं श्येनेन मूषिकम् ।
नास्ति वोऽत्र भयं पुत्राः क्रियतां वचनं मम ॥ १.२५७.११ ॥
ଶ୍ୟେନ ସେହି ମୂଷାକୁ ହରଣ କରିଛି ଏହା ମୁଁ ଭଲରେ ଜାଣେ। ହେ ପୁତ୍ରମାନେ, ଏଠାରେ ତୁମମାନଙ୍କର କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ; ମୋ କଥା ମାନ।
1.257.12
न त्वं मिथ्योपचारेण मोक्षयेथा भयाद्धि नः ।
समाकुलेषु ज्ञानेषु न बुद्धिकृतमेव तत् ॥ १.२५७.१२ ॥
ତୁମେ ମିଛ ସତ୍କାରରେ ଆମକୁ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତ କରିପାରିବ ନାହିଁ। ଜ୍ଞାନ ଆକୁଳ ଥିଲେ ତାହା ବୁଦ୍ଧିକୃତ ହୁଏ ନାହିଁ।
1.257.13
न चोपकृतमस्माभिर्न चास्मान्वेत्थ ये वयम् ।
पीड्यमाना बिभर्ष्यस्मान्का सती के वयं तव ॥ १.२५७.१३ ॥
ଆମେ ତୁମର କୌଣସି ଉପକାର କରିନାହୁଁ, ଆମେ କିଏ ତାହା ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଜାଣ ନାହଁ। ପୀଡ଼ିତା ହୋଇ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଆମକୁ ପୋଷୁଛ; ହେ ସତୀ, ତୁମ ପାଇଁ ଆମେ କିଏ?
1.257.14
तरुणी दर्शीयाऽसि समर्था भर्तुरेषणे ।
अनुगच्छ पतिं मातुः पुत्रानाप्स्यसि शोमनान् ॥ १.२५७.१४ ॥
ତୁମେ ଯୁବତୀ, ସୁନ୍ଦରୀ ଏବଂ ସ୍ୱାମୀ ଖୋଜିବାରେ ସମର୍ଥ। ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପଛେ ଯାଅ; ତୁମେ ଉତ୍ତମ ପୁତ୍ର ପାଇବ।
1.257.15
वयमस्निं समाविश्य लोकानाप्स्याम शोभनान् ।
अथास्मान्न दहेदग्निरायास्त्वं पुनरेव नः ॥ १.२५७.१५ ॥
ଆମେ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଉତ୍ତମ ଲୋକ ପାଇବୁ। ନହେଲେ ଅଗ୍ନି ଆମକୁ ନ ଜାଳୁ; ତୁମେ ପୁନର୍ବାର ଆମ ପାଖକୁ ଆସ।
1.257.16
एवमुक्ता ततः शार्ङ्गी पुत्रानुत्सृज्य खाण्डवे ।
जगाम त्वरिता देशं क्षेममग्नेरनामयम् ॥ १.२५७.१६ ॥
ଏହିପରି କୁହାଯିବା ପରେ ଶାର୍ଙ୍ଗୀ ଖାଣ୍ଡବ ବନରେ ନିଜ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅଗ୍ନିଠାରୁ ସୁରକ୍ଷିତ, ନିରାପଦ ସ୍ଥାନ ଆଡ଼କୁ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲା।
1.257.17
ततस्तीक्ष्णार्चिरभ्यागात्त्वरितो हव्यवाहनः ।
यत्र शार्ङ्गा वभूवुस्ते मन्दपालस्य पुत्रकाः ॥ १.२५७.१७ ॥
ତା'ପରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଖାବିଶିଷ୍ଟ ହବ୍ୟବାହନ ଅଗ୍ନି ଶୀଘ୍ର ସେଠାକୁ ଆସିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ମନ୍ଦପାଳଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶାର୍ଙ୍ଗ ପକ୍ଷୀମାନେ ଥିଲେ।
1.257.18
ततस्तं ज्वलितं दृष्ट्वा ज्वलनं ते विहङ्गमाः ।
व्यथिताः करुणा वाचः श्रावयामासुरन्तिकात्।
जरितारिस्ततो वाक्यं श्रावयामास पावकम् ॥ १.२५७.१८ ॥
ତା'ପରେ ସେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ ଦେଖି ପକ୍ଷୀମାନେ ବ୍ୟଥିତ ହେଲେ ଏବଂ ନିକଟରୁ କରୁଣ ବାଣୀ ଶୁଣାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ। ତା'ପରେ ଜରିତାରି ଅଗ୍ନିକୁ ଏହି ବାକ୍ୟ କହିଲା।