மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.257
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.257.1
अस्माद्बिलान्निष्पतितमाखुं श्येनो जहार तम् ।
क्षुद्रं पद्भ्यां गृहीत्वा च यातो नात्र भयं हि वः ॥ १.२५७.१ ॥
இந்தப் பொந்திலிருந்து வெளிவந்த அந்த எலியை ஒரு பருந்து பற்றிக்கொண்டது. அந்தச் சிறிய உயிரைக் கால்களால் பிடித்துக்கொண்டு அது சென்றுவிட்டது; இங்கு உங்களுக்கு இனி பயம் இல்லை.
1.257.2
न हृतं तं वयं विद्मः श्येनेनाखुं कथंचन ।
अन्येऽपि भितारोऽत्र तेभ्योऽपि भमेव नः ॥ १.२५७.२ ॥
அந்த எலியை பருந்து எந்த வகையிலும் பிடித்ததை நாங்கள் அறியோம். இங்கு அஞ்சும் பிற உயிர்களும் உள்ளன; அவற்றாலும் எங்களுக்கு அச்சமே.
1.257.3
संशयो वह्निरागच्छेद्दृष्टं वायोर्निवर्तनम् ।
मृत्युर्नो बिलवासिभ्यो बिले स्यान्नात्र संशयः ॥ १.२५७.३ ॥
நெருப்பு வரக்கூடும் என்ற ஐயம் உண்டு; காற்று திரும்பிச் செல்வதும் காணப்பட்டது. பொந்தில் வசிப்பவர்களிடமிருந்து எங்களுக்கு மரணம் வரலாம்; பொந்திலேயே வரும், இதில் ஐயமில்லை.
1.257.4
निःसंशयात्संशयितो मृत्युर्मातर्विशिष्यते ।
चर खे त्वं यथान्यायं पुत्रानाप्स्यसि शोभनान् ॥ १.२५७.४ ॥
தாயே, உறுதியானதைவிட ஐயத்திற்குரிய மரணமே மேலானது. நீ முறையாக வானில் சஞ்சரி; உத்தமமான மகன்களைப் பெறுவாய்.
1.257.5
अहं वेगेन तं यान्तमद्राक्षं पततां वरम् ।
बिलादाखुं समादाय श्येनं पुत्रा महाबलम् ॥ १.२५७.५ ॥
மகன்களே, விரைந்து செல்லும் அந்தப் பறவைகளில் சிறந்த, பெரும்பலம் வாய்ந்த பருந்தை நான் கண்டேன்; அது பொந்திலிருந்து எலியை எடுத்துக்கொண்டிருந்தது.
1.257.6
तं पतन्तं महावेगा त्वरिता पृष्ठतोऽन्वगाम् ।
आशिषोऽस्य प्रयुञ्जाना हरतो मूषिकं बिलात् ॥ १.२५७.६ ॥
பறந்து செல்லும் அவனை மிகுந்த வேகத்தோடு விரைந்து பின்தொடர்ந்தேன். பொந்திலிருந்து எலியை எடுத்துச் செல்லும் அவனுக்கு நல் வாழ்த்துகளை ஓதிக்கொண்டே.
1.257.7
यो नो द्वेष्टारमादाय श्येनराज प्रधावसि ।
भव त्वं दिवमास्थाय निरमित्रो हिरण्मयः ॥ १.२५७.७ ॥
ஓ, பருந்துகளின் அரசே! எங்கள் பகைவனை எடுத்துக்கொண்டு நீ விரைந்து செல்கிறாய்; வானில் ஏறி பகையற்ற பொன்மயமானவனாக ஆகு.
1.257.8
स यदा भक्षितस्तेन श्येनेनाखुः पतत्रिणा ।
तदाहं तमनुज्ञाप्य प्रत्युपायां पुनर्गृहम् ॥ १.२५७.८ ॥
அந்தப் பறவையாகிய பருந்து அந்த எலியை உண்டபோது, நான் அதனிடம் அனுமதி பெற்று மீண்டும் வீட்டிற்குத் திரும்பினேன்.
1.257.9
प्रविशध्वं बिलं पुत्रा विश्रब्धा नास्ति वो भयम् ।
श्येनेन मम पश्यन्त्या हृत आखुर्महात्मना ॥ १.२५७.९ ॥
மகன்களே, பயமின்றி வளைக்குள் நுழையுங்கள்; உங்களுக்கு எந்த பயமும் இல்லை. என் கண் முன்னே அந்த மகாத்மா பருந்து எலியை கவர்ந்து சென்றது.
1.257.10
न विद्महे हृतं मातः श्येनैनाखुं कथंचन ।
अविज्ञाय न शक्यामः प्रवेष्टं विवरं भुवः ॥ १.२५७.१० ॥
அம்மா, பருந்து எலியை கவர்ந்து சென்றதை நாங்கள் எப்படியும் அறியோம். அறியாமல் நிலத்தின் வளைக்குள் நுழைய எங்களால் முடியாது.
1.257.11
अहं तमभिजानामि हृतं श्येनेन मूषिकम् ।
नास्ति वोऽत्र भयं पुत्राः क्रियतां वचनं मम ॥ १.२५७.११ ॥
பருந்து அந்த எலியை கவர்ந்து சென்றதை நான் நன்கு அறிவேன். மகன்களே, இங்கு உங்களுக்கு எந்த பயமும் இல்லை; என் சொல்லைக் கேளுங்கள்.
1.257.12
न त्वं मिथ्योपचारेण मोक्षयेथा भयाद्धि नः ।
समाकुलेषु ज्ञानेषु न बुद्धिकृतमेव तत् ॥ १.२५७.१२ ॥
நீ பொய்யான உபசாரத்தால் எங்களை பயத்திலிருந்து விடுவிக்க முடியாது. அறிவு குழம்பியிருக்கும்போது அது அறிவால் செய்யப்பட்டது அல்ல.
1.257.13
न चोपकृतमस्माभिर्न चास्मान्वेत्थ ये वयम् ।
पीड्यमाना बिभर्ष्यस्मान्का सती के वयं तव ॥ १.२५७.१३ ॥
நாங்கள் உனக்கு எந்த உதவியும் செய்யவில்லை; நாங்கள் யார் என்பதும் உனக்குத் தெரியாது. துன்புற்றிருக்கும்போதும் நீ எங்களைக் காக்கிறாய்; நல்லவளே, உனக்கு நாங்கள் யார்?
1.257.14
तरुणी दर्शीयाऽसि समर्था भर्तुरेषणे ।
अनुगच्छ पतिं मातुः पुत्रानाप्स्यसि शोमनान् ॥ १.२५७.१४ ॥
நீ இளம் பெண், அழகானவள்; கணவனைத் தேடுவதில் தகுதியுடையவள். கணவனைப் பின்தொடர்; நல்ல மகன்களைப் பெறுவாய்.
1.257.15
वयमस्निं समाविश्य लोकानाप्स्याम शोभनान् ।
अथास्मान्न दहेदग्निरायास्त्वं पुनरेव नः ॥ १.२५७.१५ ॥
நாங்கள் நெருப்பில் நுழைந்து நல்ல உலகங்களை அடைவோம். இல்லையேல் நெருப்பு எங்களை எரிக்காது; நீ மீண்டும் எங்களிடம் வா.
1.257.16
एवमुक्ता ततः शार्ङ्गी पुत्रानुत्सृज्य खाण्डवे ।
जगाम त्वरिता देशं क्षेममग्नेरनामयम् ॥ १.२५७.१६ ॥
இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், அந்தப் பெண் சார்ங்கப் பறவை காண்டவ வனத்தில் தன் மகன்களை விட்டுவிட்டு, நெருப்பிலிருந்து பாதுகாப்பான, துன்பமற்ற இடத்திற்கு விரைந்து சென்றது.
1.257.17
ततस्तीक्ष्णार्चिरभ्यागात्त्वरितो हव्यवाहनः ।
यत्र शार्ङ्गा वभूवुस्ते मन्दपालस्य पुत्रकाः ॥ १.२५७.१७ ॥
பின்னர் கூர்மையான சுடர்களைக் கொண்ட ஹவ்யவாஹனன் என்ற நெருப்பு விரைந்து அங்கு வந்தது; மந்தபாலனின் மகன்களான சார்ங்கப் பறவைகள் இருந்த இடத்திற்கு.
1.257.18
ततस्तं ज्वलितं दृष्ट्वा ज्वलनं ते विहङ्गमाः ।
व्यथिताः करुणा वाचः श्रावयामासुरन्तिकात्।
जरितारिस्ततो वाक्यं श्रावयामास पावकम् ॥ १.२५७.१८ ॥
அப்போது எரிந்துகொண்டிருந்த அந்த நெருப்பைக் கண்டு அந்தப் பறவைகள் துயருற்று, அருகிலிருந்து பரிதாபமான சொற்களை உரக்கக் கூறின. பின்னர் ஜரிதாரி நெருப்பிடம் இந்தச் சொல்லைக் கூறினான்.