మహాభారతం · అధ్యాయం 1.257
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.257.1
अस्माद्बिलान्निष्पतितमाखुं श्येनो जहार तम् ।
क्षुद्रं पद्भ्यां गृहीत्वा च यातो नात्र भयं हि वः ॥ १.२५७.१ ॥
ఈ బిలం నుండి బయటకు వచ్చిన ఎలుకను ఒక డేగ పట్టుకుంది. ఆ చిన్న జీవిని కాళ్లతో పట్టుకుని అది వెళ్లిపోయింది; ఇక్కడ మీకు భయం లేదు.
1.257.2
न हृतं तं वयं विद्मः श्येनेनाखुं कथंचन ।
अन्येऽपि भितारोऽत्र तेभ्योऽपि भमेव नः ॥ १.२५७.२ ॥
ఆ ఎలుకను డేగ ఏ విధంగానూ పట్టుకుందని మాకు తెలియదు. ఇక్కడ భయపడే ఇతర జీవులు కూడా ఉన్నాయి; వాటివల్ల కూడా మాకు భయమే.
1.257.3
संशयो वह्निरागच्छेद्दृष्टं वायोर्निवर्तनम् ।
मृत्युर्नो बिलवासिभ्यो बिले स्यान्नात्र संशयः ॥ १.२५७.३ ॥
అగ్ని వచ్చే సందేహం ఉంది; గాలి వెనక్కి మళ్లడం కూడా చూడబడింది. బిలంలో నివసించే వారి వల్ల మాకు మరణం కలగవచ్చు; బిలంలోనే కలుగుతుంది, ఇందులో సందేహం లేదు.
1.257.4
निःसंशयात्संशयितो मृत्युर्मातर्विशिष्यते ।
चर खे त्वं यथान्यायं पुत्रानाप्स्यसि शोभनान् ॥ १.२५७.४ ॥
అమ్మా, నిశ్చయమైన దానికంటే సందేహంతో కూడిన మరణమే శ్రేష్ఠమైనది. నీవు న్యాయంగా ఆకాశంలో సంచరించు; మంచి కుమారులను పొందుతావు.
1.257.5
अहं वेगेन तं यान्तमद्राक्षं पततां वरम् ।
बिलादाखुं समादाय श्येनं पुत्रा महाबलम् ॥ १.२५७.५ ॥
కుమారులారా, వేగంగా వెళ్తున్న ఆ పక్షులలో శ్రేష్ఠమైన, మహాబలవంతమైన డేగను నేను చూశాను; అది బిలం నుండి ఎలుకను పట్టుకుని ఉంది.
1.257.6
तं पतन्तं महावेगा त्वरिता पृष्ठतोऽन्वगाम् ।
आशिषोऽस्य प्रयुञ्जाना हरतो मूषिकं बिलात् ॥ १.२५७.६ ॥
ఎగురుతున్న ఆ డేగను నేను అత్యంత వేగంగా త్వరపడి వెనుక నుంచి అనుసరించాను; బిలం నుండి ఎలుకను అపహరిస్తున్న అతనికి ఆశీస్సులు పలుకుతూ.
1.257.7
यो नो द्वेष्टारमादाय श्येनराज प्रधावसि ।
भव त्वं दिवमास्थाय निरमित्रो हिरण्मयः ॥ १.२५७.७ ॥
ఓ శ్యేనరాజా! మా శత్రువును తీసుకుని నీవు పరుగెత్తుతున్నావు; ఆకాశానికి ఎగిరి శత్రువులు లేనివాడిగా, బంగారువర్ణుడిగా ఉండు.
1.257.8
स यदा भक्षितस्तेन श्येनेनाखुः पतत्रिणा ।
तदाहं तमनुज्ञाप्य प्रत्युपायां पुनर्गृहम् ॥ १.२५७.८ ॥
ఆ పక్షి శ్యేనం ఆ ఎలుకను తిన్నప్పుడు, నేను దాని అనుమతి పొంది మళ్ళీ ఇంటికి తిరిగి వచ్చాను.
1.257.9
प्रविशध्वं बिलं पुत्रा विश्रब्धा नास्ति वो भयम् ।
श्येनेन मम पश्यन्त्या हृत आखुर्महात्मना ॥ १.२५७.९ ॥
కుమారులారా, నిర్భయంగా బిలంలో ప్రవేశించండి; మీకు భయం లేదు. నేను చూస్తుండగానే ఆ మహాత్ముడైన శ్యేనం ఎలుకను అపహరించింది.
1.257.10
न विद्महे हृतं मातः श्येनैनाखुं कथंचन ।
अविज्ञाय न शक्यामः प्रवेष्टं विवरं भुवः ॥ १.२५७.१० ॥
అమ్మా, శ్యేనం ఎలుకను అపహరించిందని మాకు ఏ విధంగానూ తెలియదు. తెలియకుండా మేము భూమిలోని బిలంలోకి ప్రవేశించలేము.
1.257.11
अहं तमभिजानामि हृतं श्येनेन मूषिकम् ।
नास्ति वोऽत्र भयं पुत्राः क्रियतां वचनं मम ॥ १.२५७.११ ॥
శ్యేనం ఆ ఎలుకను అపహరించిందని నాకు బాగా తెలుసు. కుమారులారా, ఇక్కడ మీకు భయం లేదు; నా మాట వినండి.
1.257.12
न त्वं मिथ्योपचारेण मोक्षयेथा भयाद्धि नः ।
समाकुलेषु ज्ञानेषु न बुद्धिकृतमेव तत् ॥ १.२५७.१२ ॥
నీవు అబద్ధపు మర్యాదతో మమ్మల్ని భయం నుండి విడిపించలేవు. జ్ఞానం కలతపడినప్పుడు అది బుద్ధి చేసినది కాదు.
1.257.13
न चोपकृतमस्माभिर्न चास्मान्वेत्थ ये वयम् ।
पीड्यमाना बिभर्ष्यस्मान्का सती के वयं तव ॥ १.२५७.१३ ॥
మేము నీకు ఎలాంటి ఉపకారం చేయలేదు, మేము ఎవరో నీకు తెలియదు. బాధపడుతూ కూడా నీవు మమ్మల్ని పోషిస్తున్నావు; ఓ సాధ్వీ, నీకు మేము ఎవరము?
1.257.14
तरुणी दर्शीयाऽसि समर्था भर्तुरेषणे ।
अनुगच्छ पतिं मातुः पुत्रानाप्स्यसि शोमनान् ॥ १.२५७.१४ ॥
నీవు యువతివి, అందమైనదానవు, భర్తను వెతకగల సమర్థురాలవు. భర్తను అనుసరించు; నీకు మంచి కుమారులు కలుగుతారు.
1.257.15
वयमस्निं समाविश्य लोकानाप्स्याम शोभनान् ।
अथास्मान्न दहेदग्निरायास्त्वं पुनरेव नः ॥ १.२५७.१५ ॥
మేము అగ్నిలో ప్రవేశించి మంచి లోకాలను పొందుతాము. లేకపోతే అగ్ని మమ్మల్ని దహించదు; నీవు మళ్ళీ మా వద్దకు రా.
1.257.16
एवमुक्ता ततः शार्ङ्गी पुत्रानुत्सृज्य खाण्डवे ।
जगाम त्वरिता देशं क्षेममग्नेरनामयम् ॥ १.२५७.१६ ॥
ఇలా చెప్పబడిన తరువాత శార్ఙ్గి ఖాండవ వనంలో తన కుమారులను విడిచిపెట్టి, అగ్ని నుండి సురక్షితమైన, క్షేమకరమైన ప్రదేశానికి త్వరగా వెళ్ళింది.
1.257.17
ततस्तीक्ष्णार्चिरभ्यागात्त्वरितो हव्यवाहनः ।
यत्र शार्ङ्गा वभूवुस्ते मन्दपालस्य पुत्रकाः ॥ १.२५७.१७ ॥
అప్పుడు తీక్ష్ణమైన జ్వాలలు కలిగిన హవ్యవాహనుడైన అగ్ని వేగంగా అక్కడకు వచ్చాడు, మందపాలుని కుమారులైన శార్ఙ్గ పక్షులు ఉన్న చోటికి.
1.257.18
ततस्तं ज्वलितं दृष्ट्वा ज्वलनं ते विहङ्गमाः ।
व्यथिताः करुणा वाचः श्रावयामासुरन्तिकात्।
जरितारिस्ततो वाक्यं श्रावयामास पावकम् ॥ १.२५७.१८ ॥
అప్పుడు మండుతున్న ఆ అగ్నిని చూచి ఆ పక్షులు వ్యథ చెంది, దగ్గర నుండి కరుణతో కూడిన మాటలను వినిపించాయి. తరువాత జరితారి అగ్నితో ఈ మాటను చెప్పాడు.