Mahābhārata · Adhyāya 1.257
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.257.1
अस्माद्बिलान्निष्पतितमाखुं श्येनो जहार तम् ।
क्षुद्रं पद्भ्यां गृहीत्वा च यातो नात्र भयं हि वः ॥ १.२५७.१ ॥
O falcão apanhou o rato que saíra desta toca, agarrou a pequena criatura com as garras e partiu; aqui não há temor para vós.
1.257.2
न हृतं तं वयं विद्मः श्येनेनाखुं कथंचन ।
अन्येऽपि भितारोऽत्र तेभ्योऽपि भमेव नः ॥ १.२५७.२ ॥
Não sabemos de modo algum que o falcão tenha apanhado o rato. Aqui há outros seres temerosos; também deles temos medo.
1.257.3
संशयो वह्निरागच्छेद्दृष्टं वायोर्निवर्तनम् ।
मृत्युर्नो बिलवासिभ्यो बिले स्यान्नात्र संशयः ॥ १.२५७.३ ॥
Há dúvida de que o fogo venha, e viu-se o vento retroceder. Dos que habitam as tocas poderia vir-nos a morte; seria na própria toca, disto não há dúvida.
1.257.4
निःसंशयात्संशयितो मृत्युर्मातर्विशिष्यते ।
चर खे त्वं यथान्यायं पुत्रानाप्स्यसि शोभनान् ॥ १.२५७.४ ॥
Ó mãe, uma morte duvidosa é melhor que uma certa. Percorre o céu como convém, e obterás filhos excelentes.
1.257.5
अहं वेगेन तं यान्तमद्राक्षं पततां वरम् ।
बिलादाखुं समादाय श्येनं पुत्रा महाबलम् ॥ १.२५७.५ ॥
Ó filhos, vi o falcão, o melhor das aves e poderoso, que partia veloz depois de arrancar o rato da toca.
1.257.6
तं पतन्तं महावेगा त्वरिता पृष्ठतोऽन्वगाम् ।
आशिषोऽस्य प्रयुञ्जाना हरतो मूषिकं बिलात् ॥ १.२५७.६ ॥
Segui-o veloz e apressadamente por trás, enquanto ele voava, invocando bênçãos sobre ele, que arrebatava o rato da toca.
1.257.7
यो नो द्वेष्टारमादाय श्येनराज प्रधावसि ।
भव त्वं दिवमास्थाय निरमित्रो हिरण्मयः ॥ १.२५७.७ ॥
Ó rei dos falcões, tu que corres levando o nosso inimigo, sobe ao céu e sê sem inimigos e dourado.
1.257.8
स यदा भक्षितस्तेन श्येनेनाखुः पतत्रिणा ।
तदाहं तमनुज्ञाप्य प्रत्युपायां पुनर्गृहम् ॥ १.२५७.८ ॥
Quando aquele falcão alado devorou o rato, obtive a sua licença e voltei novamente para casa.
1.257.9
प्रविशध्वं बिलं पुत्रा विश्रब्धा नास्ति वो भयम् ।
श्येनेन मम पश्यन्त्या हृत आखुर्महात्मना ॥ १.२५७.९ ॥
Entrai na toca, filhos, sem medo; não há perigo para vós. Enquanto eu olhava, o magnânimo falcão levou o rato.
1.257.10
न विद्महे हृतं मातः श्येनैनाखुं कथंचन ।
अविज्ञाय न शक्यामः प्रवेष्टं विवरं भुवः ॥ १.२५७.१० ॥
Mãe, de maneira nenhuma sabemos que o falcão levou o rato. Sem o saber, não podemos entrar no buraco da terra.
1.257.11
अहं तमभिजानामि हृतं श्येनेन मूषिकम् ।
नास्ति वोऽत्र भयं पुत्राः क्रियतां वचनं मम ॥ १.२५७.११ ॥
Sei bem que o falcão levou aquele rato. Não há temor para vós aqui, filhos; fazei o que vos digo.
1.257.12
न त्वं मिथ्योपचारेण मोक्षयेथा भयाद्धि नः ।
समाकुलेषु ज्ञानेषु न बुद्धिकृतमेव तत् ॥ १.२५७.१२ ॥
Não nos libertarias do medo com cortesias falsas. Quando o conhecimento está confuso, isso não é obra da inteligência.
1.257.13
न चोपकृतमस्माभिर्न चास्मान्वेत्थ ये वयम् ।
पीड्यमाना बिभर्ष्यस्मान्का सती के वयं तव ॥ १.२५७.१३ ॥
Não te prestamos nenhum serviço, nem sabes quem somos. Mesmo aflita, por que nos sustentas? Ó virtuosa, o que somos nós para ti?
1.257.14
तरुणी दर्शीयाऽसि समर्था भर्तुरेषणे ।
अनुगच्छ पतिं मातुः पुत्रानाप्स्यसि शोमनान् ॥ १.२५७.१४ ॥
És jovem e bela, capaz de buscar um marido. Vai atrás do teu marido, e obterás bons filhos.
1.257.15
वयमस्निं समाविश्य लोकानाप्स्याम शोभनान् ।
अथास्मान्न दहेदग्निरायास्त्वं पुनरेव नः ॥ १.२५७.१५ ॥
Entraremos no fogo e obteremos mundos belos. Caso contrário, que o fogo não nos queime; volta a nós novamente.
1.257.16
एवमुक्ता ततः शार्ङ्गी पुत्रानुत्सृज्य खाण्डवे ।
जगाम त्वरिता देशं क्षेममग्नेरनामयम् ॥ १.२५७.१६ ॥
Assim aconselhada, a fêmea śārṅga abandonou os filhos na floresta de Khāṇḍava e partiu apressadamente para um lugar seguro, livre do fogo.
1.257.17
ततस्तीक्ष्णार्चिरभ्यागात्त्वरितो हव्यवाहनः ।
यत्र शार्ङ्गा वभूवुस्ते मन्दपालस्य पुत्रकाः ॥ १.२५७.१७ ॥
Então o fogo de chamas agudas, portador das oferendas, chegou apressadamente onde estavam as aves śārṅga, filhos de Mandapāla.
1.257.18
ततस्तं ज्वलितं दृष्ट्वा ज्वलनं ते विहङ्गमाः ।
व्यथिताः करुणा वाचः श्रावयामासुरन्तिकात्।
जरितारिस्ततो वाक्यं श्रावयामास पावकम् ॥ १.२५७.१८ ॥
Então, vendo aquele fogo ardente, as aves, aflitas, fizeram ouvir de perto palavras piedosas. Então Jaritāri dirigiu estas palavras ao fogo.