มหาภารตะ · อัธยายะ 1.257
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.257.1
अस्माद्बिलान्निष्पतितमाखुं श्येनो जहार तम् ।
क्षुद्रं पद्भ्यां गृहीत्वा च यातो नात्र भयं हि वः ॥ १.२५७.१ ॥
เหยี่ยวได้คาบหนูที่ออกมาจากโพรงนั้นไป จับสัตว์ตัวเล็กด้วยกรงเล็บแล้วบินหนีไป ที่นี่ไม่มีภัยแก่พวกท่านเลย
1.257.2
न हृतं तं वयं विद्मः श्येनेनाखुं कथंचन ।
अन्येऽपि भितारोऽत्र तेभ्योऽपि भमेव नः ॥ १.२५७.२ ॥
เราไม่รู้เลยว่าหนูตัวนั้นถูกเหยี่ยวจับไปได้อย่างไร ที่นี่ยังมีสัตว์อื่นที่น่ากลัวอยู่ และแม้จากสัตว์เหล่านั้นเราก็ยังมีความกลัว
1.257.3
संशयो वह्निरागच्छेद्दृष्टं वायोर्निवर्तनम् ।
मृत्युर्नो बिलवासिभ्यो बिले स्यान्नात्र संशयः ॥ १.२५७.३ ॥
มีความสงสัยว่าไฟอาจมาถึง และได้เห็นลมพัดกลับ ความตายอาจมาถึงพวกเราจากผู้อาศัยอยู่ในโพรง ความตายจะอยู่ในโพรงนั่นเอง ในเรื่องนี้ไม่มีความสงสัย
1.257.4
निःसंशयात्संशयितो मृत्युर्मातर्विशिष्यते ।
चर खे त्वं यथान्यायं पुत्रानाप्स्यसि शोभनान् ॥ १.२५७.४ ॥
ข้าแต่แม่ ความตายที่ยังไม่แน่นอนดีกว่าความตายที่แน่นอน จงโบยบินไปในท้องฟ้าอย่างถูกต้องเถิด แล้วท่านจะได้บุตรที่ดีงาม
1.257.5
अहं वेगेन तं यान्तमद्राक्षं पततां वरम् ।
बिलादाखुं समादाय श्येनं पुत्रा महाबलम् ॥ १.२५७.५ ॥
ข้าแต่ลูกทั้งหลาย ข้าได้เห็นเหยี่ยว ผู้ประเสริฐที่สุดในหมู่นก และมีกำลังมาก กำลังบินไปอย่างรวดเร็ว หลังจากคาบหนูออกจากโพรงไปแล้ว
1.257.6
तं पतन्तं महावेगा त्वरिता पृष्ठतोऽन्वगाम् ।
आशिषोऽस्य प्रयुञ्जाना हरतो मूषिकं बिलात् ॥ १.२५७.६ ॥
ข้าได้ตามเหยี่ยวที่กำลังบินไปจากข้างหลังอย่างรวดเร็ว พลางอวยพรให้แก่มันขณะที่มันคาบหนูไปจากโพรง
1.257.7
यो नो द्वेष्टारमादाय श्येनराज प्रधावसि ।
भव त्वं दिवमास्थाय निरमित्रो हिरण्मयः ॥ १.२५७.७ ॥
ข้าแต่ราชาแห่งเหยี่ยว ท่านผู้คาบศัตรูของเราไปแล้วกำลังบินหนีไป จงขึ้นสู่ท้องฟ้าเถิด จงปราศจากศัตรูและเป็นทองคำเถิด
1.257.8
स यदा भक्षितस्तेन श्येनेनाखुः पतत्रिणा ।
तदाहं तमनुज्ञाप्य प्रत्युपायां पुनर्गृहम् ॥ १.२५७.८ ॥
เมื่อเหยี่ยวมีปีกนั้นกินหนูนั้นแล้ว ข้าได้ขออนุญาตจากมัน แล้วจึงกลับไปยังรังอีกครั้ง
1.257.9
प्रविशध्वं बिलं पुत्रा विश्रब्धा नास्ति वो भयम् ।
श्येनेन मम पश्यन्त्या हृत आखुर्महात्मना ॥ १.२५७.९ ॥
ลูกทั้งหลาย จงเข้าไปในโพรงเถิด ไม่ต้องกลัวเลย ขณะที่แม่กำลังมองดูอยู่ เหยี่ยวผู้มีใจยิ่งใหญ่ได้คาบหนูไปแล้ว
1.257.10
न विद्महे हृतं मातः श्येनैनाखुं कथंचन ।
अविज्ञाय न शक्यामः प्रवेष्टं विवरं भुवः ॥ १.२५७.१० ॥
ข้าแต่แม่ พวกเราไม่รู้เลยว่าเหยี่ยวได้คาบหนูไปอย่างไร เมื่อไม่รู้เช่นนั้น พวกเราก็ไม่อาจเข้าไปในโพรงใต้ดินได้
1.257.11
अहं तमभिजानामि हृतं श्येनेन मूषिकम् ।
नास्ति वोऽत्र भयं पुत्राः क्रियतां वचनं मम ॥ १.२५७.११ ॥
แม่รู้ดีว่าเหยี่ยวได้คาบหนูตัวนั้นไปแล้ว ที่นี่ไม่มีภัยแก่พวกเจ้าเลย ลูกเอ๋ย จงทำตามที่แม่พูดเถิด
1.257.12
न त्वं मिथ्योपचारेण मोक्षयेथा भयाद्धि नः ।
समाकुलेषु ज्ञानेषु न बुद्धिकृतमेव तत् ॥ १.२५७.१२ ॥
เจ้าจะไม่ช่วยพวกเราให้พ้นจากภัยด้วยการประจบเท็จ เมื่อความรู้สับสนวุ่นวาย นั่นก็ไม่ใช่การกระทำด้วยปัญญา
1.257.13
न चोपकृतमस्माभिर्न चास्मान्वेत्थ ये वयम् ।
पीड्यमाना बिभर्ष्यस्मान्का सती के वयं तव ॥ १.२५७.१३ ॥
พวกเราไม่ได้ทำคุณอะไรแก่ท่าน และท่านก็ไม่รู้ว่าพวกเราเป็นใคร แม้ได้รับความทุกข์ทรมาน เหตุใดท่านจึงยังเลี้ยงดูพวกเรา ข้าแต่ผู้ทรงคุณธรรม พวกเราเป็นใครสำหรับท่านเล่า
1.257.14
तरुणी दर्शीयाऽसि समर्था भर्तुरेषणे ।
अनुगच्छ पतिं मातुः पुत्रानाप्स्यसि शोमनान् ॥ १.२५७.१४ ॥
ท่านยังสาวและงดงาม มีความสามารถที่จะแสวงหาสามี จงตามสามีของท่านไปเถิด แล้วท่านจะได้บุตรที่ดีงาม
1.257.15
वयमस्निं समाविश्य लोकानाप्स्याम शोभनान् ।
अथास्मान्न दहेदग्निरायास्त्वं पुनरेव नः ॥ १.२५७.१५ ॥
พวกเราจะเข้าไปในกองไฟ และจะได้โลกที่ดีงาม มิฉะนั้น ขอให้ไฟอย่าเผาพวกเราเลย แล้วท่านจงกลับมาหาพวกเราอีกครั้ง
1.257.16
एवमुक्ता ततः शार्ङ्गी पुत्रानुत्सृज्य खाण्डवे ।
जगाम त्वरिता देशं क्षेममग्नेरनामयम् ॥ १.२५७.१६ ॥
เมื่อถูกกล่าวเช่นนั้นแล้ว นกศารงคีตัวเมียจึงทิ้งลูกไว้ในป่าขาณฑวะ แล้วรีบไปยังที่ที่ปลอดภัยและไม่มีไฟ
1.257.17
ततस्तीक्ष्णार्चिरभ्यागात्त्वरितो हव्यवाहनः ।
यत्र शार्ङ्गा वभूवुस्ते मन्दपालस्य पुत्रकाः ॥ १.२५७.१७ ॥
ครั้นแล้ว ไฟผู้มีเปลวคมและเป็นพาหะของเครื่องบูชา ได้รีบมาถึงที่ที่นกศารงคะ บุตรของมันทฑปาละอยู่
1.257.18
ततस्तं ज्वलितं दृष्ट्वा ज्वलनं ते विहङ्गमाः ।
व्यथिताः करुणा वाचः श्रावयामासुरन्तिकात्।
जरितारिस्ततो वाक्यं श्रावयामास पावकम् ॥ १.२५७.१८ ॥
ครั้นเห็นไฟที่กำลังลุกโชนนั้น นกทั้งหลายก็เศร้าโศก จึงร้องถ้อยคำน่าสงสารจากที่ใกล้ ๆ ต่อมาชริตารีได้กล่าวถ้อยคำนั้นแก่ไฟ