ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 1.257
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.257.1
अस्माद्बिलान्निष्पतितमाखुं श्येनो जहार तम् ।
क्षुद्रं पद्भ्यां गृहीत्वा च यातो नात्र भयं हि वः ॥ १.२५७.१ ॥
ಈ ಬಿಲದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಇಲಿಯನ್ನು ಒಂದು ಗಿಡುಗ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿತು. ಆ ಚಿಕ್ಕ ಜೀವಿಯನ್ನು ಕಾಲುಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಅದು ಹೋಯಿತು; ಇಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಭಯವಿಲ್ಲ.
1.257.2
न हृतं तं वयं विद्मः श्येनेनाखुं कथंचन ।
अन्येऽपि भितारोऽत्र तेभ्योऽपि भमेव नः ॥ १.२५७.२ ॥
ಆ ಇಲಿಯನ್ನು ಗಿಡುಗ ಹೇಗಾದರೂ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿತೆಂದು ನಮಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಹೆದರಿದ ಇತರ ಜೀವಿಗಳೂ ಇವೆ; ಅವುಗಳಿಂದಲೂ ನಮಗೆ ಭಯವೇ.
1.257.3
संशयो वह्निरागच्छेद्दृष्टं वायोर्निवर्तनम् ।
मृत्युर्नो बिलवासिभ्यो बिले स्यान्नात्र संशयः ॥ १.२५७.३ ॥
ಬೆಂಕಿ ಬರಬಹುದೆಂಬ ಸಂಶಯವಿದೆ; ಗಾಳಿ ಹಿಂದಿರುಗುವುದೂ ಕಂಡುಬಂದಿದೆ. ಬಿಲವಾಸಿಗಳಿಂದ ನಮಗೆ ಮರಣ ಬರಬಹುದು; ಬಿಲದಲ್ಲೇ ಆಗಬಹುದು, ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.
1.257.4
निःसंशयात्संशयितो मृत्युर्मातर्विशिष्यते ।
चर खे त्वं यथान्यायं पुत्रानाप्स्यसि शोभनान् ॥ १.२५७.४ ॥
ತಾಯಿ, ನಿಶ್ಚಿತ ಮರಣಕ್ಕಿಂತ ಸಂಶಯದ ಮರಣವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ನೀನು ನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸು; ಉತ್ತಮ ಪುತ್ರರನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ.
1.257.5
अहं वेगेन तं यान्तमद्राक्षं पततां वरम् ।
बिलादाखुं समादाय श्येनं पुत्रा महाबलम् ॥ १.२५७.५ ॥
ಮಕ್ಕಳೇ, ವೇಗವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಪಕ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ, ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ ಗಿಡುಗವನ್ನು ನಾನು ಕಂಡೆ; ಅದು ಬಿಲದಿಂದ ಇಲಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿತ್ತು.
1.257.6
तं पतन्तं महावेगा त्वरिता पृष्ठतोऽन्वगाम् ।
आशिषोऽस्य प्रयुञ्जाना हरतो मूषिकं बिलात् ॥ १.२५७.६ ॥
ಹಾರುತ್ತಿದ್ದ ಅದನ್ನು ಅತಿ ವೇಗದಿಂದ ಅವಸರದಿಂದ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದೆ; ಬಿಲದಿಂದ ಇಲಿಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅದಕ್ಕೆ ಹಾರೈಕೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಾ.
1.257.7
यो नो द्वेष्टारमादाय श्येनराज प्रधावसि ।
भव त्वं दिवमास्थाय निरमित्रो हिरण्मयः ॥ १.२५७.७ ॥
ಓ ಶ್ಯೇನರಾಜ, ನಮ್ಮ ಶತ್ರುವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ನೀನು ಓಡುತ್ತಿರುವೆ; ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಏರಿ ಶತ್ರುರಹಿತನೂ ಸುವರ್ಣಮಯನೂ ಆಗು.
1.257.8
स यदा भक्षितस्तेन श्येनेनाखुः पतत्रिणा ।
तदाहं तमनुज्ञाप्य प्रत्युपायां पुनर्गृहम् ॥ १.२५७.८ ॥
ಆ ಪಕ್ಷಿ ಶ್ಯೇನವು ಆ ಇಲಿಯನ್ನು ತಿಂದಾಗ, ನಾನು ಅದರ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು ಮತ್ತೆ ಮನೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದೆ.
1.257.9
प्रविशध्वं बिलं पुत्रा विश्रब्धा नास्ति वो भयम् ।
श्येनेन मम पश्यन्त्या हृत आखुर्महात्मना ॥ १.२५७.९ ॥
ಮಕ್ಕಳೇ, ನಿರ್ಭಯರಾಗಿ ಬಿಲವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿರಿ; ನಿಮಗೆ ಯಾವ ಭಯವೂ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನ ಕಣ್ಣೆದುರಿನಲ್ಲೇ ಆ ಮಹಾತ್ಮ ಶ್ಯೇನವು ಇಲಿಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿತು.
1.257.10
न विद्महे हृतं मातः श्येनैनाखुं कथंचन ।
अविज्ञाय न शक्यामः प्रवेष्टं विवरं भुवः ॥ १.२५७.१० ॥
ಅಮ್ಮಾ, ಶ್ಯೇನವು ಇಲಿಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿತೆಂದು ನಮಗೆ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ತಿಳಿಯದೆ ನಾವು ಭೂಮಿಯ ಬಿಲವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಲಾರೆವು.
1.257.11
अहं तमभिजानामि हृतं श्येनेन मूषिकम् ।
नास्ति वोऽत्र भयं पुत्राः क्रियतां वचनं मम ॥ १.२५७.११ ॥
ಶ್ಯೇನವು ಆ ಇಲಿಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿತೆಂದು ನನಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದಿದೆ. ಮಕ್ಕಳೇ, ಇಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಭಯವಿಲ್ಲ; ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿರಿ.
1.257.12
न त्वं मिथ्योपचारेण मोक्षयेथा भयाद्धि नः ।
समाकुलेषु ज्ञानेषु न बुद्धिकृतमेव तत् ॥ १.२५७.१२ ॥
ನೀನು ಸುಳ್ಳು ಉಪಚಾರದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಭಯದಿಂದ ಬಿಡಿಸಲಾರೆ. ಜ್ಞಾನ ಗೊಂದಲಗೊಂಡಾಗ ಅದು ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟದ್ದಲ್ಲ.
1.257.13
न चोपकृतमस्माभिर्न चास्मान्वेत्थ ये वयम् ।
पीड्यमाना बिभर्ष्यस्मान्का सती के वयं तव ॥ १.२५७.१३ ॥
ನಾವು ನಿನಗೆ ಯಾವ ಉಪಕಾರವನ್ನೂ ಮಾಡಿಲ್ಲ; ನಾವು ಯಾರೆಂಬುದೂ ನಿನಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಪೀಡಿತಳಾಗಿಯೂ ನೀನು ನಮ್ಮನ್ನು ಸಾಕುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ; ಸಾಧ್ವಿಯೇ, ನಿನಗೆ ನಾವು ಯಾರು?
1.257.14
तरुणी दर्शीयाऽसि समर्था भर्तुरेषणे ।
अनुगच्छ पतिं मातुः पुत्रानाप्स्यसि शोमनान् ॥ १.२५७.१४ ॥
ನೀನು ಯುವತಿ, ಸುಂದರಿ, ಪತಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುವಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಥಳು. ಪತಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸು; ನಿನಗೆ ಉತ್ತಮ ಪುತ್ರರು ಲಭಿಸುತ್ತಾರೆ.
1.257.15
वयमस्निं समाविश्य लोकानाप्स्याम शोभनान् ।
अथास्मान्न दहेदग्निरायास्त्वं पुनरेव नः ॥ १.२५७.१५ ॥
ನಾವು ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಉತ್ತಮ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೇವೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅಗ್ನಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಸುಡದಿರಲಿ; ನೀನು ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮ ಬಳಿಗೆ ಬಾ.
1.257.16
एवमुक्ता ततः शार्ङ्गी पुत्रानुत्सृज्य खाण्डवे ।
जगाम त्वरिता देशं क्षेममग्नेरनामयम् ॥ १.२५७.१६ ॥
ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ನಂತರ ಶಾರ್ಙ್ಗಿ ಖಾಂಡವ ವನದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪುತ್ರರನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಅಗ್ನಿಯಿಂದ ಸುರಕ್ಷಿತ, ಕ್ಷೇಮಕರ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೊರಟುಹೋದಳು.
1.257.17
ततस्तीक्ष्णार्चिरभ्यागात्त्वरितो हव्यवाहनः ।
यत्र शार्ङ्गा वभूवुस्ते मन्दपालस्य पुत्रकाः ॥ १.२५७.१७ ॥
ಆಗ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಜ್ವಾಲೆಯ ಹವ್ಯವಾಹನ ಅಗ್ನಿ ವೇಗವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು, ಮಂದಪಾಲನ ಪುತ್ರರಾದ ಶಾರ್ಙ್ಗ ಪಕ್ಷಿಗಳಿದ್ದ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ.
1.257.18
ततस्तं ज्वलितं दृष्ट्वा ज्वलनं ते विहङ्गमाः ।
व्यथिताः करुणा वाचः श्रावयामासुरन्तिकात्।
जरितारिस्ततो वाक्यं श्रावयामास पावकम् ॥ १.२५७.१८ ॥
ಆಗ ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಆ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಆ ಪಕ್ಷಿಗಳು ವ್ಯಥೆಗೊಂಡು, ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಕರುಣಾಜನಕ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೂಗಿದವು. ಆಗ ಜರಿತಾರಿ ಅಗ್ನಿಗೆ ಈ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿದನು.