مهابهاراتا · أدهيايا 1.258
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.258.1
पुरतः कृच्छ्रकालस्य धीमाञ्जागर्ति पुरुषः ।
स कृच्छ्रकालं संप्राप्य व्यथां नैवैति कर्हिचित् ॥ १.२५८.१ ॥
الرجل الحكيم الذي يبقى يقظًا قبل زمن الشدة لا يقع أبدًا في الهم عندما تأتي الشدة.
1.258.2
यस्तु कृच्छ्रमनुप्राप्तं विचेता नावबुध्यते ।
सकृच्छ्रकाले व्यथितो न श्रेयो विन्दते महत् ॥ १.२५८.२ ॥
الرجل الغافل الذي لا يدرك الشدة حين تنزل به، فيتألم في زمن الشدة، لا ينال خيرًا عظيمًا.
1.258.3
धीरस्त्वमसि मेधावी प्राणकृच्छ्रमिदं च नः ।
प्राज्ञः शूरो बहूनां हि भवत्येको न संशयः ॥ १.२५८.३ ॥
أنت ثابت وذكي، وهذه شدة تهدد أرواحنا. الرجل الحكيم الشجاع الواحد يعادل حقًا كثيرين، ولا شك في ذلك.
1.258.4
ज्येष्ठस्तातो भवति वै ज्येष्ठो मुञ्चति कृच्छ्रतः ।
ज्येष्ठश्चेन्न प्रजानाति नीयान्किं करिष्यति ॥ १.२५८.४ ॥
الأكبر هو حقًا كالأب؛ الأكبر يخلص من الشدة. فإن لم يدرك الأكبر، فماذا سيفعل الأصغر؟
1.258.5
हिरण्यरेतास्त्वरितो जलन्नायाति नः क्षयम् ।
सप्तजिह्वाननः क्रूरो लिहानो विसर्पति ॥ १.२५८.५ ॥
إن النار ذات البذر الذهبي، المشتعلة بسرعة، ليست آتية نحو هلاكنا؛ إن وجهها القاسي ذا السبع ألسنة ينتشر لاحسًا.
1.258.6
एवं संभाष्य तेऽन्योन्यं मन्दपालस्य पुत्रकाः ।
तुष्टुवुः प्रयता भूत्वा यथाऽग्निं शृणु पार्थिव ॥ १.२५८.६ ॥
وبعدما تحدثوا فيما بينهم هكذا، أثنى أبناء مَندَپال على النار بخشوع وتقوى. اسمع أيها الملك.
1.258.7
आत्माऽसि वायोर्ज्वलन शरीरमसि वीरुधाम् ।
योनिरापश्च ते शुक्रं योनिस्त्वमसि चाम्भसः ॥ १.२५८.७ ॥
أنت روح الريح، يا أيها المتوهج، وجسد النباتات. المياه رحمك، والنطفة رحمك؛ أنت حقًا رحم المياه.
1.258.8
ऊर्ध्वं चाधश्च सर्पन्ति पृष्ठतः पार्श्वतस्तथा ।
अर्चिषस्ते महावीर्य रश्यमः सवितुर्यथा ॥ १.२५८.८ ॥
تمتد ألسنتك إلى الأعلى والأسفل، وإلى الخلف والجانبين، يا عظيم القوة، كأشعة الشمس.
1.258.9
माता प्रणष्टा पितरं न विद्मः ।
पक्षा जाता नै नो धूमकेतो।
न नस्त्राता विद्यते वै त्वदन्य-
स्तस्मादस्मांस्त्राहि बालांस्त्वमग्ने ॥ १.२५८.९ ॥
لقد هلكت أمنا، ولا نعرف أبانا. لم نولد بأجنحة، يا حامل الدخان. ليس لنا حامٍ سواك؛ فاحمِنا نحن الأطفال يا أغني.
1.258.10
यदग्ने ते शिवं रूपं ये च ते सप्त हेतयः ।
तेन नः परिपाहि त्वमार्तान्नः शरणैषिणः ॥ १.२५८.१० ॥
يا أغني، بصورتك المباركة وبلهيبك السبعة، احمِنا حماية تامة، نحن المكروبين الباحثين عن ملجأ.
1.258.11
त्वमेवैकस्तपसे जप्तवेदो ।
नान्यस्तप्ता विद्यते गोषु देव।
ऋषीनस्मान्बालकान्पालयस्व ।
परेणास्मान्प्रेहि वै हव्यवाह ॥ १.२५८.११ ॥
يا جاتافيدس، أنت وحدك للحرارة التي بها يُكتسب الزهد؛ لا يوجد مطهَّر آخر حتى بين الأبقار، أيها الإله. احمِ هؤلاء الحكماء والأطفال؛ يا حامل القرابين، ابتعد عنا.
1.258.12
सर्वमग्ने त्वमेवैकस्त्वयि सर्वमिदं जगत् ।
त्वं धारयसि भूतानि भुवनं त्वं बिभर्षि च ॥ १.२५८.१२ ॥
يا أغني، أنت وحدك كل شيء؛ وفيك هذا العالم كله. أنت تحمل الكائنات، وأنت أيضًا تحفظ العالم وتعوله.
1.258.13
त्वमग्निर्हव्यवाहस्त्वं त्वमेव परमं हविः ।
मनीषिणस्त्वां जानन्ति बहुधा चैकधापि च ॥ १.२५८.१३ ॥
أنت أغني، حامل القربان؛ وأنت حقًا القربان الأسمى. يعرفك الحكماء بوجوه كثيرة، وبوجه واحد أيضًا.
1.258.14
सृष्ट्वा लोकांस्त्रीनिमान्हव्यवाह ।
काले प्राप्ते पचसि पुनः समिद्धः।
त्वं सर्वस्य भुवनस्य प्रसूति-
स्त्वमेवाग्ने भवसि पुनः प्रतिष्ठा ॥ १.२५८.१४ ॥
أيها الحامل للقرابين، لقد خلقت هذه العوالم الثلاثة، وحين يحين الوقت تطبخ من جديد مشتعلًا؛ أنت أصل العالم كله، وأنت أيضًا، يا أغني، دعامته من جديد.
1.258.15
त्वमन्नं प्राणिभिर्भुक्तमन्तर्भूतो जगत्पते ।
नित्यप्रवृद्धः पचसि त्वयि सर्वं प्रतिष्ठितम् ॥ १.२५८.१५ ॥
يا سيد العالم، أنت الطعام الذي تأكله الكائنات، المقيم في الباطن؛ أنت الدائم النمو تطبخ، وفيك قد استقر كل شيء.
1.258.16
सूर्यो भूत्वा रश्मिभिर्जातवेदो ।
भूमेरम्भो भूमिजातान्रसांश्च।
विश्वानादाय पुनरुत्सृज्य काले ।
दृष्ट्वा वृष्ट्या भावयसीह शुक्र ॥ १.२५८.१६ ॥
يا جاتافيدا، وأنت تصير الشمس، تأخذ بأشعتك ماء الأرض وكل العصارات المولودة من الأرض؛ ثم تطلقها من جديد في وقتها، فتغذي هنا بالمطر، يا أيها المشرق.
1.258.17
त्वत्त एताः पुनः शुक्र वीरुधो हरितच्छदाः ।
जायन्ते पुष्करिण्यश्च सुभद्रश्च महोदधिः ॥ १.२५८.१७ ॥
يا أيها المشرق، منك تولد من جديد هذه الأعشاب والنباتات الزاحفة ذات الأوراق الخضراء، وبرك اللوتس، والمحيط العظيم المبارك.
1.258.18
इदं वै सद्म तिग्मांशो वरुणस्य परायणम् ।
शिवस्त्राता भवास्माकं माऽस्मानद्य विनाशय ॥ १.२५८.१८ ॥
يا ذا الأشعة الحادة، هذا حقًا مسكن فارونا وملاذه؛ كن لنا حاميًا مباركًا، ولا تهلكنا اليوم.
1.258.19
पिङ्गाक्ष लोहितग्रीव कृष्णवर्त्मन्हुताशन ।
परेण प्रेहि मुञ्चास्मान्सागरस्य गृहानिव ॥ १.२५८.१९ ॥
يا ذا العينين الصفراوين، يا أحمر العنق، يا أسود المسار، يا آكل القرابين! اذهب بعيدًا واتركنا، كما يُترك بيوت البحر.
1.258.20
एवमुक्तो जातवेदा द्रोणेन ब्रह्मवादिना ।
द्रोणमाह प्रतीतात्मा मन्दपालप्रतिज्ञया ॥ १.२५८.२० ॥
فلما خاطبه درونا، المتحدث بالكلمات المقدسة، قال جاتافيدا، وقد سُرّت نفسه، لأجل النذر الذي قُطِع لماندابالا، لدرونا.
1.258.21
ऋषिर्द्रोणस्त्वमसि वै ब्रह्मैतद्व्याहृतं ।
ईप्सितं ते करिष्यामि न च ते ॥ १.२५८.२१ ॥
يا درونا، أنت حقًا رشي؛ سأفعل ما تريد وفقًا لهذه الكلمة المقدسة التي نطقتها؛ وما يخصك…
1.258.22
मन्दपालेन वै यूयं मम पूर्वं निवेदिताः ।
वर्जयेः पुत्रकान्मह्यं दहन्दावमिति स्म ह ॥ १.२५८.२२ ॥
لقد أعلن مندابالا لي من قبل أمركم؛ وعند إحراق حريق الغابة ينبغي أن تستثنوا أبنائي.
1.258.23
तस्य तद्वचनं द्रोण त्वया यच्चेह भाषितम् ।
उभयं मे गरीयस्तु ब्रूहि किं करवाणि ते।
भृशं प्रीतोऽस्मि भद्रं ते ब्रह्मंस्तोत्रेण सत्तम ॥ १.२५८.२३ ॥
كلامه وما نطقتَ به هنا كلاهما عظيم عندي؛ قل، ماذا أفعل لك؟ أيها البرهمي، يا خير الأخيار، قد سررت كثيرًا بمدحك؛ فليكن لك الخير.
1.258.24
इमे मार्जारकाः शुक्र नित्यमुद्वेजयन्ति नः ।
एतान्कुरुष्व दग्धांस्त्वं हुताशन सबान्धवान् ॥ १.२५८.२४ ॥
يا شُكْرا، هذه القطط (الثعابين) تزعجنا دائمًا؛ يا آكل القرابين، احرقها مع أقاربها.
1.258.25
तथा तत्कृतवानग्निरभ्यनुज्ञाय शार्ङ्गकान् ।
ददाह खाण्डवं दावं समिद्धो जनमेजय ॥ १.२५८.२५ ॥
وهكذا فعل أغني ذلك: إذ أذن للشارنغكا، اشتعل فأحرق غابة الخانداوا، يا جانامجاي.