மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.258
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.258.1
पुरतः कृच्छ्रकालस्य धीमाञ्जागर्ति पुरुषः ।
स कृच्छ्रकालं संप्राप्य व्यथां नैवैति कर्हिचित् ॥ १.२५८.१ ॥
கஷ்டகாலத்திற்கு முன்பே விழிப்புடன் இருக்கும் அறிவுள்ள மனிதன், கஷ்டகாலம் வந்தபோதும் ஒருபோதும் துன்பத்தை அடைவதில்லை.
1.258.2
यस्तु कृच्छ्रमनुप्राप्तं विचेता नावबुध्यते ।
सकृच्छ्रकाले व्यथितो न श्रेयो विन्दते महत् ॥ १.२५८.२ ॥
கஷ்டம் வந்த பின்னும் அதை உணராத மூடன், கஷ்டகாலத்தில் துன்புற்று பெரிய நன்மையை அடைவதில்லை.
1.258.3
धीरस्त्वमसि मेधावी प्राणकृच्छ्रमिदं च नः ।
प्राज्ञः शूरो बहूनां हि भवत्येको न संशयः ॥ १.२५८.३ ॥
நீ உறுதியும் அறிவும் உடையவன்; இது எங்கள் உயிருக்கான கஷ்டம். அறிவும் வீரமும் உள்ள ஒருவனே பலருக்குச் சமமாவான், இதில் ஐயமில்லை.
1.258.4
ज्येष्ठस्तातो भवति वै ज्येष्ठो मुञ्चति कृच्छ्रतः ।
ज्येष्ठश्चेन्न प्रजानाति नीयान्किं करिष्यति ॥ १.२५८.४ ॥
மூத்தவனே தந்தை போன்றவன்; மூத்தவனே கஷ்டத்திலிருந்து விடுவிக்கிறான். மூத்தவன் அறியாவிட்டால், இளையவன் என்ன செய்வான்?
1.258.5
हिरण्यरेतास्त्वरितो जलन्नायाति नः क्षयम् ।
सप्तजिह्वाननः क्रूरो लिहानो विसर्पति ॥ १.२५८.५ ॥
பொன்-விதையாகிய நெருப்பு விரைவாக எரிந்து நம் அழிவை நோக்கி வராது; ஏழு நாக்குகளுடைய கொடிய முகம் நக்கியபடி பரவுகிறது.
1.258.6
एवं संभाष्य तेऽन्योन्यं मन्दपालस्य पुत्रकाः ।
तुष्टुवुः प्रयता भूत्वा यथाऽग्निं शृणु पार्थिव ॥ १.२५८.६ ॥
இவ்வாறு ஒருவரோடொருவர் உரையாடி, மந்தபாலனின் புதல்வர்கள் அடக்கத்துடன் நெருப்பைத் துதித்தனர்; அரசே, கேள்.
1.258.7
आत्माऽसि वायोर्ज्वलन शरीरमसि वीरुधाम् ।
योनिरापश्च ते शुक्रं योनिस्त्वमसि चाम्भसः ॥ १.२५८.७ ॥
ஜ்வலனனே, நீ வாயுவின் ஆன்மா; தாவரங்களின் உடல் நீயே. நீர் உன் மூலம்; விதையும் உன் மூலம்; நீயே நீரின் மூலமும் ஆவாய்.
1.258.8
ऊर्ध्वं चाधश्च सर्पन्ति पृष्ठतः पार्श्वतस्तथा ।
अर्चिषस्ते महावीर्य रश्यमः सवितुर्यथा ॥ १.२५८.८ ॥
மகா வீரியனே, உன் சுடர்கள் மேலும் கீழும், பின்னும் பக்கங்களிலும் பரவுகின்றன; சூரியனின் கதிர்கள் போல.
1.258.9
माता प्रणष्टा पितरं न विद्मः ।
पक्षा जाता नै नो धूमकेतो।
न नस्त्राता विद्यते वै त्वदन्य-
स्तस्मादस्मांस्त्राहि बालांस्त्वमग्ने ॥ १.२५८.९ ॥
எங்கள் தாய் அழிந்துவிட்டாள்; எங்கள் தந்தையையும் நாங்கள் அறியோம். இல்லை, நாங்கள் சிறகுகளுடன் பிறக்கவில்லை, ஓ புகைக்கொடியவனே. உன்னைத் தவிர எங்களுக்கு வேறு காப்பவன் இல்லை; ஆகவே அக்னியே, இந்தச் சிறுவர்களான எங்களைக் காப்பாய்.
1.258.10
यदग्ने ते शिवं रूपं ये च ते सप्त हेतयः ।
तेन नः परिपाहि त्वमार्तान्नः शरणैषिणः ॥ १.२५८.१० ॥
அக்னியே, உன்னுடைய மங்கலமான வடிவாலும், உன் ஏழு கொடிய சுடர்களாலும் எங்களைக் காப்பாய்; துன்புறும், அடைக்கலம் தேடும் எங்களை.
1.258.11
त्वमेवैकस्तपसे जप्तवेदो ।
नान्यस्तप्ता विद्यते गोषु देव।
ऋषीनस्मान्बालकान्पालयस्व ।
परेणास्मान्प्रेहि वै हव्यवाह ॥ १.२५८.११ ॥
ஜாதவேதனே, தவத்திற்கு நீ ஒருவனே; கோக்களிலும் வேறு தூயவன் இல்லை, தேவனே. எங்களையும், இந்த முனிவர்களையும், சிறுவர்களையும் காப்பாய்; ஹவ்யவாகனே, எங்களை விட்டு அப்பால் செல்வாய்.
1.258.12
सर्वमग्ने त्वमेवैकस्त्वयि सर्वमिदं जगत् ।
त्वं धारयसि भूतानि भुवनं त्वं बिभर्षि च ॥ १.२५८.१२ ॥
அக்னியே, எல்லாமே நீ ஒருவனே; உன்னிலேயே இந்த முழு உலகமும் உள்ளது. நீ உயிர்களைத் தாங்குகிறாய்; உலகத்தையும் நீயே தாங்கிக் காக்கிறாய்.
1.258.13
त्वमग्निर्हव्यवाहस्त्वं त्वमेव परमं हविः ।
मनीषिणस्त्वां जानन्ति बहुधा चैकधापि च ॥ १.२५८.१३ ॥
நீயே அக்னி, அவியைச் சுமப்பவன்; நீயே மிக உயர்ந்த ஹவிஸ். ஞானிகள் உன்னை பலவாறாகவும், ஒன்றாகவும் அறிகின்றனர்.
1.258.14
सृष्ट्वा लोकांस्त्रीनिमान्हव्यवाह ।
काले प्राप्ते पचसि पुनः समिद्धः।
त्वं सर्वस्य भुवनस्य प्रसूति-
स्त्वमेवाग्ने भवसि पुनः प्रतिष्ठा ॥ १.२५८.१४ ॥
ஹவ்யவாஹனே, இந்த மூன்று உலகங்களையும் நீ படைத்தாய்; தக்க காலம் வரும்போது நீ மீண்டும் எரிந்து சமைக்கிறாய். நீயே எல்லா உலகங்களின் மூலம்; அக்னியே, நீயே மீண்டும் நிலைப்பாடு.
1.258.15
त्वमन्नं प्राणिभिर्भुक्तमन्तर्भूतो जगत्पते ।
नित्यप्रवृद्धः पचसि त्वयि सर्वं प्रतिष्ठितम् ॥ १.२५८.१५ ॥
உலகநாதனே, உயிரினங்கள் உண்ட உணவாக நீயே உள்ளே நிலைத்திருக்கிறாய்; எப்போதும் வளர்ந்து நீ சமைக்கிறாய்; உன்னிலேயே எல்லாம் நிலைபெற்றுள்ளது.
1.258.16
सूर्यो भूत्वा रश्मिभिर्जातवेदो ।
भूमेरम्भो भूमिजातान्रसांश्च।
विश्वानादाय पुनरुत्सृज्य काले ।
दृष्ट्वा वृष्ट्या भावयसीह शुक्र ॥ १.२५८.१६ ॥
ஜாதவேதனே, சூரியனாகி உன் கிரணங்களால் பூமியின் நீரையும் நிலத்தில் பிறந்த எல்லா சாறுகளையும் எடுத்துக்கொள்கிறாய்; பின்னர் தக்க காலத்தில் விடுவித்து, மழையால் இங்கே வளர்க்கிறாய், ஒளிமிக்கவனே.
1.258.17
त्वत्त एताः पुनः शुक्र वीरुधो हरितच्छदाः ।
जायन्ते पुष्करिण्यश्च सुभद्रश्च महोदधिः ॥ १.२५८.१७ ॥
ஒளிமிக்கவனே, உன்னிடமிருந்தே இந்த பச்சை இலைகள் கொண்ட செடிகளும் கொடிகளும் மீண்டும் பிறக்கின்றன; தாமரைக் குளங்களும் சுபமான பெருங்கடலும் கூட.
1.258.18
इदं वै सद्म तिग्मांशो वरुणस्य परायणम् ।
शिवस्त्राता भवास्माकं माऽस्मानद्य विनाशय ॥ १.२५८.१८ ॥
கூரிய கதிரவனே, இதுவே வருணனின் இருப்பிடமும் புகலிடமும்; எங்களுக்கு மங்கலமான காவலனாக இரு; இன்று எங்களை அழித்துவிடாதே.
1.258.19
पिङ्गाक्ष लोहितग्रीव कृष्णवर्त्मन्हुताशन ।
परेण प्रेहि मुञ्चास्मान्सागरस्य गृहानिव ॥ १.२५८.१९ ॥
பிங்காக்ஷ, லோஹிதகிரீவ, கிருஷ்ணவர்த்மன், ஹுதாசனா! தூரமாகச் செல், எங்களை விடு; கடலின் இல்லங்களை விடுவது போல.
1.258.20
एवमुक्तो जातवेदा द्रोणेन ब्रह्मवादिना ।
द्रोणमाह प्रतीतात्मा मन्दपालप्रतिज्ञया ॥ १.२५८.२० ॥
பிரம்மவாதியான துரோணரால் இவ்வாறு கூறப்பட்ட ஜாதவேதா, மனம் மகிழ்ந்து, மந்தபாலரின் சபதத்தின் காரணமாக துரோணரிடம் கூறினார்.
1.258.21
ऋषिर्द्रोणस्त्वमसि वै ब्रह्मैतद्व्याहृतं ।
ईप्सितं ते करिष्यामि न च ते ॥ १.२५८.२१ ॥
துரோணா, நீ ரிஷிதான்; நீ கூறிய இந்த பிரம்ம வாக்கியத்தின்படி, உனக்கு விரும்பியதை நான் செய்வேன்; மேலும் உன்...
1.258.22
मन्दपालेन वै यूयं मम पूर्वं निवेदिताः ।
वर्जयेः पुत्रकान्मह्यं दहन्दावमिति स्म ह ॥ १.२५८.२२ ॥
மந்தபாலர் முன்னமே உங்களை எனக்காக அறிவித்திருந்தார்; காட்டுத்தீ எரிக்கும்போது என் மகன்களை விட்டுவிடு.
1.258.23
तस्य तद्वचनं द्रोण त्वया यच्चेह भाषितम् ।
उभयं मे गरीयस्तु ब्रूहि किं करवाणि ते।
भृशं प्रीतोऽस्मि भद्रं ते ब्रह्मंस्तोत्रेण सत्तम ॥ १.२५८.२३ ॥
அவருடைய அந்த வார்த்தையும், நீ இங்கே சொன்னதும் இரண்டுமே எனக்கு மிகப் பெரியவை; உனக்கு நான் என்ன செய்யட்டும் சொல்; பிரம்மனே, நல்லோரில் சிறந்தவனே, உன் துதியால் மிகவும் மகிழ்ந்தேன்; உனக்கு நலம் உண்டாகட்டும்.
1.258.24
इमे मार्जारकाः शुक्र नित्यमुद्वेजयन्ति नः ।
एतान्कुरुष्व दग्धांस्त्वं हुताशन सबान्धवान् ॥ १.२५८.२४ ॥
சுக்ரரே, இந்தப் பூனைகள் (பாம்புகள்) எப்போதும் எங்களைத் தொந்தரவு செய்கின்றன; ஹுதாசனா, இவற்றை உறவினருடன் எரித்துவிடு.
1.258.25
तथा तत्कृतवानग्निरभ्यनुज्ञाय शार्ङ्गकान् ।
ददाह खाण्डवं दावं समिद्धो जनमेजय ॥ १.२५८.२५ ॥
அவ்வாறே அக்கினி அதைச் செய்தான். சார்ங்கர்களுக்கு அனுமதி அளித்து, சுடர்விட்டெரிந்து அவன் காண்டவ வனத்தை எரித்தான், ஜனமேஜயா.