Mahābhārata · Adhyāya 1.26

1.26.1

एवं स्तुतस्तदा कद्र्वा भगवान्हरिवाहनः ।
नीलजीमूतसंघातैः सर्वमम्बरमावृणोत् ॥ १.२६.१ ॥

Así alabado por Kadrū, el señor de caballos de Hari cubrió entonces todo el cielo con masas de nubes azul oscuro.

मेघानाज्ञापयामास वर्षध्वममृतं शुभम् ।
ते मेघा मुमुचुस्तोयं प्रभूतं विद्युदुज्ज्वलाः ॥ १.२६.२ ॥

Ordenó a las nubes: «Llueva el néctar auspicioso». Y aquellas nubes, resplandecientes de relámpagos, derramaron abundante agua.

परस्परमिवात्यर्थं गर्जन्तः सततं दिवि ।
संवर्तितमिवाकाशं जलदैः सुमहाद्भुतैः ॥ १.२६.३ ॥

Como si compitieran entre sí, tronando con violencia y sin cesar en el cielo, el cielo quedaba envuelto por aquellas nubes maravillosísimas.

सृजद्भिरतुलं तोयमजस्रं सुमहारवैः ।
संप्रनृत्तमिवाकाशं धारोर्मिभिरनेकशः ॥ १.२६.४ ॥

Derramando agua incomparable sin cesar, con rugidos poderosos, el cielo parecía danzar de muchas maneras con corrientes y olas.

मेघस्तनितनिर्घोषौर्विद्युत्पवनकम्पितैः ।
तैर्मेघैः सततासारं वर्षद्भिरनिशं तदा ॥ १.२६.५ ॥

Aquellas nubes, sacudidas por relámpagos y viento, con el estruendo del trueno, derramaban entonces un aguacero incesante día y noche.

नष्टचन्द्रार्ककिरणमम्बरं समपद्यत ।
नागानामुत्तमो हर्षस्तथा वर्षति वासवे ॥ १.२६.६ ॥

Con los rayos de la luna y el sol desaparecidos, el cielo se volvió así; y mientras Vāsava (Indra) llovía, surgió la suprema alegría de los nāgas.

आपूर्यत मही चापि सलिलेन समन्ततः ।
रसातलमनुप्राप्तं शीतलं विमलं जलम्। ॥ १.२६.७ ॥

La tierra también se llenó de agua por todas partes, y agua fría y límpida alcanzó el Rasātala.

तदा भूरभवच्छन्ना जलोर्मिभिरनेकशः ।
रामणीयकमागच्छन्मात्रा सह भुजंगमाः ॥ १.२६.८ ॥

Entonces la tierra quedó cubierta de muchas olas de agua, y las serpientes llegaron allí con sus madres, en su belleza.