महाभारत · अध्याय 1.26

1.26.1

एवं स्तुतस्तदा कद्र्वा भगवान्हरिवाहनः ।
नीलजीमूतसंघातैः सर्वमम्बरमावृणोत् ॥ १.२६.१ ॥

अशा प्रकारे कद्रूने स्तुती केल्यावर, हरिवाहन भगवानांनी नील मेघसमूहांनी संपूर्ण आकाश व्यापून टाकले.

मेघानाज्ञापयामास वर्षध्वममृतं शुभम् ।
ते मेघा मुमुचुस्तोयं प्रभूतं विद्युदुज्ज्वलाः ॥ १.२६.२ ॥

त्याने मेघांना आज्ञा दिली, 'मंगल अमृतासारखा वर्षाव करा.' विजेने तेजाळलेल्या त्या मेघांनी प्रचंड जलवृष्टी केली.

परस्परमिवात्यर्थं गर्जन्तः सततं दिवि ।
संवर्तितमिवाकाशं जलदैः सुमहाद्भुतैः ॥ १.२६.३ ॥

एकमेकांशी स्पर्धा करत अत्यंत गर्जना करीत, आकाशात सतत, अत्यंत अद्भुत मेघांनी आकाश जणू व्यापले गेले.

सृजद्भिरतुलं तोयमजस्रं सुमहारवैः ।
संप्रनृत्तमिवाकाशं धारोर्मिभिरनेकशः ॥ १.२६.४ ॥

अतुलनीय जलाचा अखंड वर्षाव करीत, प्रचंड गर्जनांसह, अनेक धारा आणि लाटांनी आकाश जणू नाचू लागले.

मेघस्तनितनिर्घोषौर्विद्युत्पवनकम्पितैः ।
तैर्मेघैः सततासारं वर्षद्भिरनिशं तदा ॥ १.२६.५ ॥

मेघगर्जनांच्या निर्घोषाने, वीज आणि वाऱ्याने कंपित झालेल्या त्या मेघांनी तेव्हा रात्रंदिवस सतत मुसळधार वर्षाव केला.

नष्टचन्द्रार्ककिरणमम्बरं समपद्यत ।
नागानामुत्तमो हर्षस्तथा वर्षति वासवे ॥ १.२६.६ ॥

चंद्र आणि सूर्याची किरणे नाहीशी झाली आणि आकाश तसे झाले. वासव (इंद्र) वर्षाव करत असताना नागांना परम हर्ष झाला.

आपूर्यत मही चापि सलिलेन समन्ततः ।
रसातलमनुप्राप्तं शीतलं विमलं जलम्। ॥ १.२६.७ ॥

पृथ्वीही सर्व बाजूंनी पाण्याने भरून गेली; रसातलापर्यंत शीतल, निर्मल जल पोहोचले.

तदा भूरभवच्छन्ना जलोर्मिभिरनेकशः ।
रामणीयकमागच्छन्मात्रा सह भुजंगमाः ॥ १.२६.८ ॥

तेव्हा पृथ्वी अनेक जलतरंगांनी झाकली गेली; आपल्या मातांसह नाग सौंदर्याने तिथे आले.