மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.26

1.26.1

एवं स्तुतस्तदा कद्र्वा भगवान्हरिवाहनः ।
नीलजीमूतसंघातैः सर्वमम्बरमावृणोत् ॥ १.२६.१ ॥

இவ்வாறு கத்ருவால் துதிக்கப்பட்டபோது, ஹரிவாஹனரான பகவான், நீல மேகக் கூட்டங்களால் முழு வானத்தையும் மூடினார்.

मेघानाज्ञापयामास वर्षध्वममृतं शुभम् ।
ते मेघा मुमुचुस्तोयं प्रभूतं विद्युदुज्ज्वलाः ॥ १.२६.२ ॥

அவர் மேகங்களுக்கு உத்தரவிட்டார்: 'மங்களகரமான அமிர்தம் போன்ற மழையைப் பொழியுங்கள்.' மின்னலால் ஒளிர்ந்த அந்த மேகங்கள் ஏராளமான நீரைச் சொரிந்தன.

परस्परमिवात्यर्थं गर्जन्तः सततं दिवि ।
संवर्तितमिवाकाशं जलदैः सुमहाद्भुतैः ॥ १.२६.३ ॥

ஒன்றுக்கொன்று போட்டியிடுவது போல் மிகுதியாக முழங்கிக் கொண்டு, வானில் தொடர்ந்து, மிக அற்புதமான மேகங்களால் ஆகாயம் சூழப்பட்டது போல் இருந்தது.

सृजद्भिरतुलं तोयमजस्रं सुमहारवैः ।
संप्रनृत्तमिवाकाशं धारोर्मिभिरनेकशः ॥ १.२६.४ ॥

ஒப்பற்ற நீரை இடைவிடாமல் பொழிந்து, பெரும் முழக்கங்களுடன், பல்வேறு நீரோட்டங்களாலும் அலைகளாலும் ஆகாயம் நடனமாடுவது போல் இருந்தது.

मेघस्तनितनिर्घोषौर्विद्युत्पवनकम्पितैः ।
तैर्मेघैः सततासारं वर्षद्भिरनिशं तदा ॥ १.२६.५ ॥

மேகங்களின் இடியோசையுடன், மின்னலாலும் காற்றாலும் அதிர்ந்த அந்த மேகங்கள் அப்போது இரவும் பகலும் இடைவிடாத பெருமழையைப் பொழிந்தன.

नष्टचन्द्रार्ककिरणमम्बरं समपद्यत ।
नागानामुत्तमो हर्षस्तथा वर्षति वासवे ॥ १.२६.६ ॥

நிலவு, சூரியனின் கிரணங்கள் மறைந்து ஆகாயம் அவ்வாறு ஆனது. வாசவன் (இந்திரன்) மழை பொழிந்தபோது நாகங்களுக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி உண்டானது.

आपूर्यत मही चापि सलिलेन समन्ततः ।
रसातलमनुप्राप्तं शीतलं विमलं जलम्। ॥ १.२६.७ ॥

பூமியும் எல்லாப் பக்கமும் நீரால் நிரம்பியது; பாதாள உலகம் வரை குளிர்ந்த, தெளிந்த நீர் சென்றடைந்தது.

तदा भूरभवच्छन्ना जलोर्मिभिरनेकशः ।
रामणीयकमागच्छन्मात्रा सह भुजंगमाः ॥ १.२६.८ ॥

அப்போது பூமி பல நீர் அலைகளால் மூடப்பட்டது; தங்கள் தாய்மாருடன் பாம்புகள் அழகுடன் அங்கு வந்தன.