ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 1.26

1.26.1

एवं स्तुतस्तदा कद्र्वा भगवान्हरिवाहनः ।
नीलजीमूतसंघातैः सर्वमम्बरमावृणोत् ॥ १.२६.१ ॥

ಹೀಗೆ ಕದ್ರುವಿನಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಹರಿವಾಹನನಾದ ಭಗವಂತನು ನೀಲ ಮೇಘಸಮೂಹಗಳಿಂದ ಇಡೀ ಆಕಾಶವನ್ನು ಆವರಿಸಿದನು.

मेघानाज्ञापयामास वर्षध्वममृतं शुभम् ।
ते मेघा मुमुचुस्तोयं प्रभूतं विद्युदुज्ज्वलाः ॥ १.२६.२ ॥

ಅವನು ಮೇಘಗಳಿಗೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು: 'ಶುಭಕರವಾದ ಅಮೃತದಂತೆ ಮಳೆ ಸುರಿಸಿರಿ.' ಮಿಂಚಿನಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಮೇಘಗಳು ಅಪಾರ ನೀರನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದವು.

परस्परमिवात्यर्थं गर्जन्तः सततं दिवि ।
संवर्तितमिवाकाशं जलदैः सुमहाद्भुतैः ॥ १.२६.३ ॥

ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಸ್ಪರ್ಧಿಸುವಂತೆ ಅತ್ಯಧಿಕವಾಗಿ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ, ಅತ್ಯದ್ಭುತ ಮೇಘಗಳಿಂದ ಆಕಾಶವು ಆವೃತವಾದಂತಿತ್ತು.

सृजद्भिरतुलं तोयमजस्रं सुमहारवैः ।
संप्रनृत्तमिवाकाशं धारोर्मिभिरनेकशः ॥ १.२६.४ ॥

ಅಸಾಟಿಯಾದ ನೀರನ್ನು ಅವಿರತವಾಗಿ ಸುರಿಸುತ್ತಾ, ಮಹಾ ಘರ್ಜನೆಗಳೊಂದಿಗೆ, ಅನೇಕ ಧಾರೆಗಳು ಮತ್ತು ಅಲೆಗಳಿಂದ ಆಕಾಶವು ನರ್ತಿಸುತ್ತಿರುವಂತಿತ್ತು.

मेघस्तनितनिर्घोषौर्विद्युत्पवनकम्पितैः ।
तैर्मेघैः सततासारं वर्षद्भिरनिशं तदा ॥ १.२६.५ ॥

ಮೇಘಗಳ ಗುಡುಗಿನ ಘರ್ಜನೆಯೊಂದಿಗೆ, ಮಿಂಚು ಮತ್ತು ಗಾಳಿಯಿಂದ ಕಂಪಿಸಿದ ಆ ಮೇಘಗಳು ಆಗ ರಾತ್ರಿ ಹಗಲು ನಿರಂತರ ಧಾರಾಕಾರ ಮಳೆ ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.

नष्टचन्द्रार्ककिरणमम्बरं समपद्यत ।
नागानामुत्तमो हर्षस्तथा वर्षति वासवे ॥ १.२६.६ ॥

ಚಂದ್ರ ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯರ ಕಿರಣಗಳು ಮರೆಯಾಗಿ ಆಕಾಶವು ಹಾಗೆಯೇ ಆಯಿತು. ವಾಸವನು (ಇಂದ್ರ) ಮಳೆ ಸುರಿಸುತ್ತಿರಲು ನಾಗರಿಗೆ ಪರಮಾನಂದವಾಯಿತು.

आपूर्यत मही चापि सलिलेन समन्ततः ।
रसातलमनुप्राप्तं शीतलं विमलं जलम्। ॥ १.२६.७ ॥

ಭೂಮಿಯೂ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಗಳಿಂದ ನೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿತು; ರಸಾತಲದವರೆಗೂ ತಣ್ಣನೆಯ, ನಿರ್ಮಲ ಜಲ ತಲುಪಿತು.

तदा भूरभवच्छन्ना जलोर्मिभिरनेकशः ।
रामणीयकमागच्छन्मात्रा सह भुजंगमाः ॥ १.२६.८ ॥

ಆಗ ಭೂಮಿ ಅನೇಕ ಜಲತರಂಗಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾಯಿತು; ತಮ್ಮ ತಾಯಂದಿರೊಂದಿಗೆ ಸರ್ಪಗಳು ಸೌಂದರ್ಯದಿಂದ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದವು.