Mahābhārata · Adhyāya 1.26

1.26.1

एवं स्तुतस्तदा कद्र्वा भगवान्हरिवाहनः ।
नीलजीमूतसंघातैः सर्वमम्बरमावृणोत् ॥ १.२६.१ ॥

Assim louvado por Kadrū, o senhor de vahana Hari cobriu então todo o céu com massas de nuvens azul-escuras.

मेघानाज्ञापयामास वर्षध्वममृतं शुभम् ।
ते मेघा मुमुचुस्तोयं प्रभूतं विद्युदुज्ज्वलाः ॥ १.२६.२ ॥

Ordenou às nuvens: «Chovei o néctar auspicioso». E aquelas nuvens, brilhando com relâmpagos, derramaram água abundante.

परस्परमिवात्यर्थं गर्जन्तः सततं दिवि ।
संवर्तितमिवाकाशं जलदैः सुमहाद्भुतैः ॥ १.२६.३ ॥

Como se competissem entre si, trovejando intensamente e sem cessar no céu, o céu estava envolto por aquelas nuvens maravilhosíssimas.

सृजद्भिरतुलं तोयमजस्रं सुमहारवैः ।
संप्रनृत्तमिवाकाशं धारोर्मिभिरनेकशः ॥ १.२६.४ ॥

Derramando água incomparável sem cessar, com rugidos poderosos, o céu parecia dançar de muitas maneiras com correntes e ondas.

मेघस्तनितनिर्घोषौर्विद्युत्पवनकम्पितैः ।
तैर्मेघैः सततासारं वर्षद्भिरनिशं तदा ॥ १.२६.५ ॥

Aquelas nuvens, abaladas por relâmpagos e vento, com o estrondo do trovão, derramavam então um aguaceiro incessante dia e noite.

नष्टचन्द्रार्ककिरणमम्बरं समपद्यत ।
नागानामुत्तमो हर्षस्तथा वर्षति वासवे ॥ १.२६.६ ॥

Com os raios da lua e do sol desaparecidos, o céu tornou-se assim; e enquanto Vāsava (Indra) chovia, a suprema alegria dos nāgas surgiu.

आपूर्यत मही चापि सलिलेन समन्ततः ।
रसातलमनुप्राप्तं शीतलं विमलं जलम्। ॥ १.२६.७ ॥

A terra também se encheu de água por todos os lados, e água fria e límpida alcançou o Rasātala.

तदा भूरभवच्छन्ना जलोर्मिभिरनेकशः ।
रामणीयकमागच्छन्मात्रा सह भुजंगमाः ॥ १.२६.८ ॥

Então a terra foi coberta por muitas ondas de água, e as serpentes chegaram ali com suas mães, em sua beleza.