มหาภารตะ · อัธยายะ 1.26

1.26.1

एवं स्तुतस्तदा कद्र्वा भगवान्हरिवाहनः ।
नीलजीमूतसंघातैः सर्वमम्बरमावृणोत् ॥ १.२६.१ ॥

เมื่อกทรูสรรเสริญเช่นนั้น พระผู้เป็นเจ้าผู้มีหริเป็นพาหนะก็ปกคลุมท้องฟ้าทั้งผืนด้วยกลุ่มเมฆสีน้ำเงินเข้ม

मेघानाज्ञापयामास वर्षध्वममृतं शुभम् ।
ते मेघा मुमुचुस्तोयं प्रभूतं विद्युदुज्ज्वलाः ॥ १.२६.२ ॥

พระองค์ตรัสสั่งเมฆทั้งหลายว่า จงโปรยน้ำอมฤตอันเป็นมงคลลงมาเถิด เมฆเหล่านั้นส่องประกายด้วยสายฟ้า จึงปล่อยน้ำลงมาเป็นปริมาณมาก

परस्परमिवात्यर्थं गर्जन्तः सततं दिवि ।
संवर्तितमिवाकाशं जलदैः सुमहाद्भुतैः ॥ १.२६.३ ॥

เมฆเหล่านั้นคำรามกึกก้องต่อกันเหมือนแข่งขันกันอย่างยิ่งยวด และคำรามอยู่เนืองนิจในท้องฟ้า ท้องฟ้าจึงถูกปกคลุมด้วยเมฆอันน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก

सृजद्भिरतुलं तोयमजस्रं सुमहारवैः ।
संप्रनृत्तमिवाकाशं धारोर्मिभिरनेकशः ॥ १.२६.४ ॥

เมฆเหล่านั้นโปรยน้ำลงมาไม่หยุดหย่อนด้วยเสียงคำรามอันดังมหึมา ท้องฟ้าเหมือนกำลังร่ายรำด้วยสายน้ำและคลื่นนานาชนิด ด้วยปริมาณน้ำที่หาใดเทียบไม่ได้

मेघस्तनितनिर्घोषौर्विद्युत्पवनकम्पितैः ।
तैर्मेघैः सततासारं वर्षद्भिरनिशं तदा ॥ १.२६.५ ॥

เมฆเหล่านั้นถูกสายฟ้าและลมพัดให้สั่นไหว เสียงคำรามของเมฆกึกก้อง และเมฆเหล่านั้นก็โปรยฝนไหลหลั่งไม่ขาดสายทั้งกลางวันและกลางคืนในเวลานั้น

नष्टचन्द्रार्ककिरणमम्बरं समपद्यत ।
नागानामुत्तमो हर्षस्तथा वर्षति वासवे ॥ १.२६.६ ॥

ท้องฟ้าก็กลายเป็นเช่นนั้น เมื่อรัศมีของพระจันทร์และพระอาทิตย์หายไป และขณะที่วาสวะ (พระอินทร์) โปรยฝน ความยินดีอันยอดเยี่ยมก็บังเกิดแก่พวกนาค

आपूर्यत मही चापि सलिलेन समन्ततः ।
रसातलमनुप्राप्तं शीतलं विमलं जलम्। ॥ १.२६.७ ॥

แผ่นดินก็ถูกน้ำท่วมไปโดยรอบทุกด้าน น้ำเย็นและใสสะอาดไหลลงไปถึงโลกใต้บาดาล

तदा भूरभवच्छन्ना जलोर्मिभिरनेकशः ।
रामणीयकमागच्छन्मात्रा सह भुजंगमाः ॥ १.२६.८ ॥

ในเวลานั้น แผ่นดินถูกคลื่นน้ำปกคลุมไปหลายทิศทาง และพวกงูก็มาที่นั่นพร้อมกับมารดาของตน ด้วยความงดงาม