మహాభారతం · అధ్యాయం 1.26

1.26.1

एवं स्तुतस्तदा कद्र्वा भगवान्हरिवाहनः ।
नीलजीमूतसंघातैः सर्वमम्बरमावृणोत् ॥ १.२६.१ ॥

ఈ విధంగా కద్రువచే స్తుతించబడినప్పుడు, హరివాహనుడైన భగవంతుడు నీలమేఘ సమూహాలతో ఆకాశమంతటినీ కప్పివేశాడు.

मेघानाज्ञापयामास वर्षध्वममृतं शुभम् ।
ते मेघा मुमुचुस्तोयं प्रभूतं विद्युदुज्ज्वलाः ॥ १.२६.२ ॥

అతడు మేఘాలకు ఆజ్ఞాపించాడు: 'శుభకరమైన అమృతంలా వర్షించండి.' మెరుపులతో మెరిసిపోతున్న ఆ మేఘాలు విస్తారమైన జలాన్ని కురిపించాయి.

परस्परमिवात्यर्थं गर्जन्तः सततं दिवि ।
संवर्तितमिवाकाशं जलदैः सुमहाद्भुतैः ॥ १.२६.३ ॥

ఒకదానితో ఒకటి పోటీపడుతున్నట్లు, అతిగా గర్జిస్తూ, ఆకాశంలో నిరంతరం, అత్యద్భుతమైన మేఘాలతో ఆకాశం కప్పబడినట్లు ఉంది.

सृजद्भिरतुलं तोयमजस्रं सुमहारवैः ।
संप्रनृत्तमिवाकाशं धारोर्मिभिरनेकशः ॥ १.२६.४ ॥

సాటిలేని జలాన్ని నిరంతరం కురిపిస్తూ, మహా ధ్వనులతో, అనేక ధారలు అలలతో ఆకాశం నాట్యం చేస్తున్నట్లు ఉంది.

मेघस्तनितनिर्घोषौर्विद्युत्पवनकम्पितैः ।
तैर्मेघैः सततासारं वर्षद्भिरनिशं तदा ॥ १.२६.५ ॥

మేఘ గర్జనల ధ్వనులతో, మెరుపులు గాలులతో కంపించిన ఆ మేఘాలు అప్పుడు రాత్రింబవళ్లు నిరంతర ధారాపాతంగా వర్షిస్తూ ఉండగా.

नष्टचन्द्रार्ककिरणमम्बरं समपद्यत ।
नागानामुत्तमो हर्षस्तथा वर्षति वासवे ॥ १.२६.६ ॥

చంద్రసూర్యుల కిరణాలు నశించి ఆకాశం అలా అయింది. వాసవుడు (ఇంద్రుడు) వర్షిస్తుండగా నాగులకు అత్యధిక ఆనందం కలిగింది.

आपूर्यत मही चापि सलिलेन समन्ततः ।
रसातलमनुप्राप्तं शीतलं विमलं जलम्। ॥ १.२६.७ ॥

భూమి కూడా అన్ని వైపులా నీటితో నిండిపోయింది; రసాతలం వరకు చల్లనిదీ, స్వచ్ఛమైనదీ అయిన జలం చేరింది.

तदा भूरभवच्छन्ना जलोर्मिभिरनेकशः ।
रामणीयकमागच्छन्मात्रा सह भुजंगमाः ॥ १.२६.८ ॥

అప్పుడు భూమి అనేక జలతరంగాలతో కప్పబడింది; తమ తల్లులతో కలిసి సర్పాలు అందంగా అక్కడికి వచ్చాయి.