महाभारत · अध्याय 1.260
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.260.1
युष्माकमपवर्गार्थं ती ज्वलनो मया ।
अग्निना च तथेत्येतिज्ञातं महात्मना ॥ १.२६०.१ ॥
तुमच्या मुक्तीसाठी मी त्या दोघांना अग्नी केले; महात्मा अग्नीनेही 'तसेच असो' म्हणून हे जाणले.
1.260.2
अग्नेर्वचनमाज्ञाय धर्मज्ञतां च वः ।
भवतां च परं वीर्यं नाहमिहागतः ॥ १.२६०.२ ॥
अग्नीचे वचन जाणून, तुमचे धर्मज्ञान आणि तुमचे परम पराक्रम ओळखून मी येथे आलो नाही.
1.260.3
न सन्तापो हि वर्त्थः पुत्रका हृदि मां प्रति ।
ऋषीन्वेद हुताशो ब्रह्म तद्विदितं च वः ॥ १.२६०.३ ॥
पुत्रांनो, माझ्याविषयी तुमच्या मनात संताप नसावा. हुताशन ऋषींना जाणतो; ते ब्रह्मही तुम्हाला ज्ञात आहे.
1.260.4
एवमाश्वासितान्पुत्रान्भार्यामादाय स द्विजः ।
मन्दपालस्ततो देशादन्यं देशं जगाम ह ॥ १.२६०.४ ॥
अशा प्रकारे मुलांचे सांत्वन करून, पत्नीला बरोबर घेऊन, तो द्विज मन्दपाल त्या देशातून दुसऱ्या देशाला गेला.
1.260.5
भगवानापि तिग्मांशुः समिद्धः खाण्डवं ततः ।
ददाह सह कृष्णाभ्यां जनयञ्जगतो हितम् ॥ १.२६०.५ ॥
भगवान तिग्मांशू (अग्नी) प्रज्वलित होऊन तेव्हा दोन्ही कृष्णांसह खांडववन जाळू लागला; जगाचे हित घडवत.
1.260.6
वसामेदोवहाः कुल्यास्तत्र पीत्वा च पावकः ।
जगाम दर्शयामास चार्जुनम् ॥ १.२६०.६ ॥
तेथे वसा आणि मेद वाहणारे ओढे पिऊन पावक निघून गेला आणि त्याने अर्जुनाला दर्शन दिले.
1.260.7
ततोऽञन्तरिक्षाद्भगवानवतीर्य पुरन्दरः ।
मरुद्गणैर्वृतः पार्थं केशवं चेदमब्रवीत् ॥ १.२६०.७ ॥
नंतर भगवान पुरंदर (इंद्र) आकाशातून उतरले, मरुद्गणांनी वेढलेले असताना, पार्थ आणि केशव यांना असे म्हणाले.
1.260.8
कृतं युवाभ्यां कर्मेदममरैरपि दुष्करम् ।
वरं वृणीतं तुष्टोऽस्मि दुर्लभं पुरुषेष्विह ॥ १.२६०.८ ॥
तुम्ही दोघांनी देवांनाही कठीण असे हे कर्म केले आहे. वर मागा; मी संतुष्ट झालो आहे, जे इथे मानवांमध्ये दुर्लभ आहे.
1.260.9
पार्थस्तु वरयामास शक्रादस्त्राणि सर्वशः ।
प्रदातुं तच्च शक्रस्तु कालं चक्रे महाद्युतिः ॥ १.२६०.९ ॥
पार्थाने शक्राकडून सर्व अस्त्रे देण्याचा वर मागितला. पण त्या महातेजस्वी शक्राने ती देण्यासाठी एक काळ ठरवला.
1.260.10
यदा प्रसन्नो भगवान्महादेवो भविष्यति ।
तदातुभ्यं प्रदास्यामि पाण्डवास्त्राणि सर्वशः ॥ १.२६०.१० ॥
भगवान महादेव प्रसन्न होतील तेव्हा, हे पांडवा, मी तुला सर्व अस्त्रे देईन.
1.260.11
अहमेव च तं कालं वेत्स्यामि कुरुनन्दन ।
तपसा महता चापि दास्यामि भवतोऽप्यहम् ॥ १.२६०.११ ॥
हे कुरुनंदना, तो काळ मीच जाणेन; महान तपश्चर्येने मीही तुला देईन.
1.260.12
आग्नेयानि च सर्वाणि वायव्यानि च सर्वशः ।
मदीयानि च सर्वाणि ग्रहीष्यसि धनञ्जय ॥ १.२६०.१२ ॥
हे धनंजया, माझी सर्व आग्नेय व वायव्य अस्त्रेही तू ग्रहण करशील.
1.260.13
वासुदेवोऽपि जग्राह प्रीतिं पार्थेन शाश्वतीम् ।
ददौ सुरपतिश्चैव वरं कृष्णाय धीमते ॥ १.२६०.१३ ॥
वासुदेवानेही पार्थाकडून शाश्वत प्रीती स्वीकारली; आणि सुरपती इंद्राने बुद्धिमान कृष्णाला वर दिला.
1.260.14
एवं दत्त्वा वरं ताभ्यां सह देवैर्मरुत्पतिः ।
हुताशनमनुज्ञाप्य जगामत्रिदिवं प्रभुः ॥ १.२६०.१४ ॥
अशा प्रकारे त्या दोघांना वर देऊन, मरुत्पती प्रभू देवांसह अग्नीचा निरोप घेऊन स्वर्गाला गेला.
1.260.15
पावकश्च तदा दावं दग्ध्वसमृगपक्षिणम् ।
अहोभिरेकविंशद्भिर्विरराग्सुतर्पितः ॥ १.२६०.१५ ॥
तेव्हा अग्नीने हरिण व पक्ष्यांसह वन जाळून एकवीस दिवस पूर्ण तृप्त होऊन शांत राहिला.
1.260.16
जग्ध्वा मांसानि पीत्वा चदांसि रुधिराणि च ।
युक्तः परमया प्रीत्या तावुत्वाच्युतार्जुनौ ॥ १.२६०.१६ ॥
मांस खाऊन, मेद व रक्त पिऊन, परम प्रीतीने युक्त होऊन त्याने अच्युत व अर्जुन या दोघांना म्हटले.
1.260.17
युवाभ्यां पुरुषाग्र्याभ्यां ततोऽस्मि यथासुखम् ।
अनुजानामि वां वीरौ चरतंत्र वाञ्छितम् ॥ १.२६०.१७ ॥
तुम्हा दोघांमुळे, पुरुषश्रेष्ठांनो, मी सुखी आहे; हे वीरांनो, तुम्हाला हवे तिथे संचार करण्याची मी अनुमती देतो.
1.260.18
गाण्डिवं च धनुर्दिव्यमक्षौ च महेषुधी ।
कपिध्वजो रथश्चायं तव द महामते ॥ १.२६०.१८ ॥
गाण्डीव धनुष्य, दिव्य धनुष्य, दोन अक्षय महान भाते आणि हा कपिध्वज रथ — हे महामते, हे सर्व तुझेच आहे.
1.260.19
अनेन धनुषा चैव रथेनाने भारत ।
विजेष्यसि रणे शत्रून्सदेवामानुषान् ॥ १.२६०.१९ ॥
या धनुष्याने आणि या रथाने, हे भरतवंशजा, तू रणांगणात देव आणि अमानुष यांसह शत्रूंना जिंकशील.
1.260.20
एवं तौ समनुज्ञातौ पाववेमहात्मना ।
अर्जुनो वासुदेवश्च दानवश्चयस्तथा ॥ १.२६०.२० ॥
अशा प्रकारे महात्मा पावकाने अनुमती दिलेले ते दोघे, अर्जुन आणि वासुदेव, आणि दानवही.
1.260.21
परिक्रम्य ततः सर्वे त्रयोऽभरतर्षभ ।
रमणीये नदीकूले सहितामुपाविशंन् ॥ १.२६०.२१ ॥
मग, हे भरतश्रेष्ठा, ते तिघेही प्रदक्षिणा घालून रमणीय नदीकाठी एकत्र बसले.