ମହାଭାରତ · ଅଧ୍ୟାୟ 1.260
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.260.1
युष्माकमपवर्गार्थं ती ज्वलनो मया ।
अग्निना च तथेत्येतिज्ञातं महात्मना ॥ १.२६०.१ ॥
ଆପଣଙ୍କ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ମୁଁ ସେହି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି କରିଥିଲି; ମହାତ୍ମା ଅଗ୍ନି 'ଏହିପରି ହେଉ' କହି ଏହା ଜାଣିଲେ।
1.260.2
अग्नेर्वचनमाज्ञाय धर्मज्ञतां च वः ।
भवतां च परं वीर्यं नाहमिहागतः ॥ १.२६०.२ ॥
ଅଗ୍ନିଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଜାଣି, ଆପଣଙ୍କ ଧର୍ମଜ୍ଞାନ ଓ ପରମ ପରାକ୍ରମ ବୁଝି ମୁଁ ଏଠାକୁ ଆସି ନାହିଁ।
1.260.3
न सन्तापो हि वर्त्थः पुत्रका हृदि मां प्रति ।
ऋषीन्वेद हुताशो ब्रह्म तद्विदितं च वः ॥ १.२६०.३ ॥
ପୁତ୍ରଗଣ, ମୋ ପ୍ରତି ଆପଣଙ୍କ ହୃଦୟରେ କୌଣସି ସନ୍ତାପ ନ ରହୁ। ହୁତାଶନ ଋଷିମାନଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି; ସେହି ବ୍ରହ୍ମ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଜଣା ଅଛି।
1.260.4
एवमाश्वासितान्पुत्रान्भार्यामादाय स द्विजः ।
मन्दपालस्ततो देशादन्यं देशं जगाम ह ॥ १.२६०.४ ॥
ଏହିପରି ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗରେ ନେଇ, ସେହି ଦ୍ୱିଜ ମନ୍ଦପାଳ ସେହି ଦେଶରୁ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଗଲେ।
1.260.5
भगवानापि तिग्मांशुः समिद्धः खाण्डवं ततः ।
ददाह सह कृष्णाभ्यां जनयञ्जगतो हितम् ॥ १.२६०.५ ॥
ଭଗବାନ ତିଗ୍ମାଂଶୁ (ଅଗ୍ନି) ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହୋଇ ସେତେବେଳେ ଦୁଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହିତ ଖାଣ୍ଡବକୁ ଦଗ୍ଧ କଲେ; ଜଗତର ହିତ ସାଧନ କରି।
1.260.6
वसामेदोवहाः कुल्यास्तत्र पीत्वा च पावकः ।
जगाम दर्शयामास चार्जुनम् ॥ १.२६०.६ ॥
ସେଠାରେ ବସା ଓ ମେଦ ବହୁଥିବା ନଦୀ ପାନ କରି, ପାବକ ଚାଲିଗଲେ ଏବଂ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ।
1.260.7
ततोऽञन्तरिक्षाद्भगवानवतीर्य पुरन्दरः ।
मरुद्गणैर्वृतः पार्थं केशवं चेदमब्रवीत् ॥ १.२६०.७ ॥
ତା'ପରେ ଭଗବାନ ପୁରନ୍ଦର (ଇନ୍ଦ୍ର) ଆକାଶରୁ ଓହ୍ଲାଇଲେ, ମରୁଦ୍ଗଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇ, ପାର୍ଥ ଓ କେଶବଙ୍କୁ ଏହା କହିଲେ।
1.260.8
कृतं युवाभ्यां कर्मेदममरैरपि दुष्करम् ।
वरं वृणीतं तुष्टोऽस्मि दुर्लभं पुरुषेष्विह ॥ १.२६०.८ ॥
ତୁମେ ଦୁହେଁ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ କଠିନ ଏହି କର୍ମ କରିଛ। ବର ମାଗ; ମୁଁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଯାହା ଏଠାରେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୁର୍ଲଭ।
1.260.9
पार्थस्तु वरयामास शक्रादस्त्राणि सर्वशः ।
प्रदातुं तच्च शक्रस्तु कालं चक्रे महाद्युतिः ॥ १.२६०.९ ॥
ପାର୍ଥ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କଠାରୁ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଦେବାକୁ ବର ମାଗିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେଇ ମହାଦ୍ୟୁତି ଶକ୍ର ତାହା ଦେବା ପାଇଁ ଏକ ସମୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କଲେ।
1.260.10
यदा प्रसन्नो भगवान्महादेवो भविष्यति ।
तदातुभ्यं प्रदास्यामि पाण्डवास्त्राणि सर्वशः ॥ १.२६०.१० ॥
ଭଗବାନ ମହାଦେବ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ସେତେବେଳେ ହେ ପାଣ୍ଡବ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଦେବି।
1.260.11
अहमेव च तं कालं वेत्स्यामि कुरुनन्दन ।
तपसा महता चापि दास्यामि भवतोऽप्यहम् ॥ १.२६०.११ ॥
ହେ କୁରୁନନ୍ଦନ, ସେଇ ସମୟ ମୁଁ ହିଁ ଜାଣିବି; ମହାନ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଦେବି।
1.260.12
आग्नेयानि च सर्वाणि वायव्यानि च सर्वशः ।
मदीयानि च सर्वाणि ग्रहीष्यसि धनञ्जय ॥ १.२६०.१२ ॥
ହେ ଧନଞ୍ଜୟ, ମୋର ସମସ୍ତ ଆଗ୍ନେୟ ଓ ବାୟବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କରିବ।
1.260.13
वासुदेवोऽपि जग्राह प्रीतिं पार्थेन शाश्वतीम् ।
ददौ सुरपतिश्चैव वरं कृष्णाय धीमते ॥ १.२६०.१३ ॥
ବାସୁଦେବ ମଧ୍ୟ ପାର୍ଥଙ୍କଠାରୁ ଶାଶ୍ୱତ ପ୍ରୀତି ଗ୍ରହଣ କଲେ; ଏବଂ ସୁରପତି ଇନ୍ଦ୍ର ବୁଦ୍ଧିମାନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବର ଦେଲେ।
1.260.14
एवं दत्त्वा वरं ताभ्यां सह देवैर्मरुत्पतिः ।
हुताशनमनुज्ञाप्य जगामत्रिदिवं प्रभुः ॥ १.२६०.१४ ॥
ଏହିପରି ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ବର ଦେଇ, ମରୁତ୍ପତି ପ୍ରଭୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଅଗ୍ନିଙ୍କଠାରୁ ଅନୁମତି ନେଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ।
1.260.15
पावकश्च तदा दावं दग्ध्वसमृगपक्षिणम् ।
अहोभिरेकविंशद्भिर्विरराग्सुतर्पितः ॥ १.२६०.१५ ॥
ସେତେବେଳେ ଅଗ୍ନି ହରିଣ ଓ ପକ୍ଷୀ ସହିତ ବନକୁ ଦଗ୍ଧ କରି, ଏକୋଇଶ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ୟକ ତୃପ୍ତ ହୋଇ ବିଶ୍ରାମ କଲେ।
1.260.16
जग्ध्वा मांसानि पीत्वा चदांसि रुधिराणि च ।
युक्तः परमया प्रीत्या तावुत्वाच्युतार्जुनौ ॥ १.२६०.१६ ॥
ମାଂସ ଭୋଜନ କରି, ମେଦ ଓ ରକ୍ତ ପାନ କରି, ପରମ ପ୍ରୀତିରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ ସେ ଅଚ୍ୟୁତ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଉଭୟଙ୍କୁ କହିଲେ।
1.260.17
युवाभ्यां पुरुषाग्र्याभ्यां ततोऽस्मि यथासुखम् ।
अनुजानामि वां वीरौ चरतंत्र वाञ्छितम् ॥ १.२६०.१७ ॥
ତୁମେ ଦୁଇଜଣ, ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମ ଯୋଗୁଁ ମୁଁ ସୁଖରେ ଅଛି; ହେ ବୀରମାନେ, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛା କର ସେଠାରେ ବିଚରଣ କରିବାକୁ ମୁଁ ଅନୁମତି ଦେଉଛି।
1.260.18
गाण्डिवं च धनुर्दिव्यमक्षौ च महेषुधी ।
कपिध्वजो रथश्चायं तव द महामते ॥ १.२६०.१८ ॥
ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁ, ଦିବ୍ୟ ଧନୁ, ଦୁଇଟି ଅକ୍ଷୟ ମହାତୂଣୀର ଏବଂ ଏହି କପିଧ୍ୱଜ ରଥ — ହେ ମହାମତି, ଏସବ ତୁମର।
1.260.19
अनेन धनुषा चैव रथेनाने भारत ।
विजेष्यसि रणे शत्रून्सदेवामानुषान् ॥ १.२६०.१९ ॥
ଏହି ଧନୁ ଓ ଏହି ରଥ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଭାରତ, ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତା ଓ ଅମାନୁଷଙ୍କ ସହିତ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ଜୟ କରିବ।
1.260.20
एवं तौ समनुज्ञातौ पाववेमहात्मना ।
अर्जुनो वासुदेवश्च दानवश्चयस्तथा ॥ १.२६०.२० ॥
ଏହିପରି ମହାତ୍ମା ପାବକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନୁମତି ପାଇ ସେହି ଦୁଇ ଜଣ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ବାସୁଦେବ, ଏବଂ ଦାନବ ମଧ୍ୟ।
1.260.21
परिक्रम्य ततः सर्वे त्रयोऽभरतर्षभ ।
रमणीये नदीकूले सहितामुपाविशंन् ॥ १.२६०.२१ ॥
ତା'ପରେ, ହେ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେହି ତିନିଜଣ ପରିକ୍ରମା କରି ରମଣୀୟ ନଦୀକୂଳରେ ଏକତ୍ର ବସିଲେ।