Mahābhārata · Adhyāya 1.260
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.260.1
युष्माकमपवर्गार्थं ती ज्वलनो मया ।
अग्निना च तथेत्येतिज्ञातं महात्मना ॥ १.२६०.१ ॥
Um eurer Erlösung willen machte ich die beiden zu Feuer, und der großmütige Agni erkannte es und sprach: „So sei es.“
1.260.2
अग्नेर्वचनमाज्ञाय धर्मज्ञतां च वः ।
भवतां च परं वीर्यं नाहमिहागतः ॥ १.२६०.२ ॥
Da ich Agnis Wort verstanden habe und euer Wissen um das Dharma sowie eure höchste Tapferkeit kenne, bin ich nicht hierhergekommen.
1.260.3
न सन्तापो हि वर्त्थः पुत्रका हृदि मां प्रति ।
ऋषीन्वेद हुताशो ब्रह्म तद्विदितं च वः ॥ १.२६०.३ ॥
Söhne, in euren Herzen soll wegen meiner kein Kummer sein. Das Opferfeuer kennt die Seher, und jenes Brahman ist euch bekannt.
1.260.4
एवमाश्वासितान्पुत्रान्भार्यामादाय स द्विजः ।
मन्दपालस्ततो देशादन्यं देशं जगाम ह ॥ १.२६०.४ ॥
So tröstete er seine Söhne, nahm seine Frau mit sich und zog der zweimal Geborene Mandapāla dann aus jenem Land in ein anderes Land.
1.260.5
भगवानापि तिग्मांशुः समिद्धः खाण्डवं ततः ।
ददाह सह कृष्णाभ्यां जनयञ्जगतो हितम् ॥ १.२६०.५ ॥
Auch der erhabene Tigmāṃśu (Agni) entbrannte und verbrannte dann den Khāṇḍava-Wald zusammen mit den beiden Kṛṣṇas, das Wohl der Welt bewirkend.
1.260.6
वसामेदोवहाः कुल्यास्तत्र पीत्वा च पावकः ।
जगाम दर्शयामास चार्जुनम् ॥ १.२६०.६ ॥
Dort trank er die Rinnen, die Mark und Fett führten; dann ging das reinigende Feuer davon und zeigte sich Arjuna.
1.260.7
ततोऽञन्तरिक्षाद्भगवानवतीर्य पुरन्दरः ।
मरुद्गणैर्वृतः पार्थं केशवं चेदमब्रवीत् ॥ १.२६०.७ ॥
Dann stieg der erhabene Purandara (Indra) vom Himmel herab, umgeben von der Schar der Maruts, und sprach zu Pārtha und Keśava diese Worte.
1.260.8
कृतं युवाभ्यां कर्मेदममरैरपि दुष्करम् ।
वरं वृणीतं तुष्टोऽस्मि दुर्लभं पुरुषेष्विह ॥ १.२६०.८ ॥
Ihr beide habt diese Tat vollbracht, die selbst für die Unsterblichen schwierig ist. Wählt eine Gabe; ich bin zufrieden, und so etwas ist unter den Menschen selten.
1.260.9
पार्थस्तु वरयामास शक्रादस्त्राणि सर्वशः ।
प्रदातुं तच्च शक्रस्तु कालं चक्रे महाद्युतिः ॥ १.२६०.९ ॥
Pārtha bat Śakra um alle Waffen als Gabe. Doch der überaus strahlende Śakra setzte eine Zeit fest, sie zu geben.
1.260.10
यदा प्रसन्नो भगवान्महादेवो भविष्यति ।
तदातुभ्यं प्रदास्यामि पाण्डवास्त्राणि सर्वशः ॥ १.२६०.१० ॥
Wenn der erhabene Mahādeva zufrieden sein wird, dann, Sohn des Pāṇḍu, werde ich dir alle Waffen geben.
1.260.11
अहमेव च तं कालं वेत्स्यामि कुरुनन्दन ।
तपसा महता चापि दास्यामि भवतोऽप्यहम् ॥ १.२६०.११ ॥
Ich selbst werde jene Zeit kennen, o Wonne der Kurus, und durch große Askese werde auch ich dir sie geben.
1.260.12
आग्नेयानि च सर्वाणि वायव्यानि च सर्वशः ।
मदीयानि च सर्वाणि ग्रहीष्यसि धनञ्जय ॥ १.२६०.१२ ॥
Und alle meine feurigen und windhaften Waffen, o Dhanañjaya, wirst du empfangen.
1.260.13
वासुदेवोऽपि जग्राह प्रीतिं पार्थेन शाश्वतीम् ।
ददौ सुरपतिश्चैव वरं कृष्णाय धीमते ॥ १.२६०.१३ ॥
Vāsudeva empfing ebenfalls die dauerhafte Zuneigung Pārthas, und der Herr der Götter gewährte dem weisen Kṛṣṇa einen Segen.
1.260.14
एवं दत्त्वा वरं ताभ्यां सह देवैर्मरुत्पतिः ।
हुताशनमनुज्ञाप्य जगामत्रिदिवं प्रभुः ॥ १.२६०.१४ ॥
Nachdem er beiden auf diese Weise einen Segen gewährt hatte, verabschiedete sich der mächtige Herr der Marut zusammen mit den Göttern von Hutāśana und zog in den Himmel.
1.260.15
पावकश्च तदा दावं दग्ध्वसमृगपक्षिणम् ।
अहोभिरेकविंशद्भिर्विरराग्सुतर्पितः ॥ १.२६०.१५ ॥
Da ruhte das Feuer, nachdem es den Wald samt Hirschen und Vögeln verbrannt hatte, einundzwanzig Tage lang, wohl gesättigt.
1.260.16
जग्ध्वा मांसानि पीत्वा चदांसि रुधिराणि च ।
युक्तः परमया प्रीत्या तावुत्वाच्युतार्जुनौ ॥ १.२६०.१६ ॥
Nachdem er das Fleisch gegessen und Fett und Blut getrunken hatte, sprach er, von höchster Freude erfüllt, zu Acyuta und Arjuna.
1.260.17
युवाभ्यां पुरुषाग्र्याभ्यां ततोऽस्मि यथासुखम् ।
अनुजानामि वां वीरौ चरतंत्र वाञ्छितम् ॥ १.२६०.१७ ॥
Euch beiden, den besten der Männer, verdanke ich mein Wohlergehen. Helden, ich gewähre euch die Erlaubnis, dorthin zu ziehen, wohin ihr wünscht.
1.260.18
गाण्डिवं च धनुर्दिव्यमक्षौ च महेषुधी ।
कपिध्वजो रथश्चायं तव द महामते ॥ १.२६०.१८ ॥
Der Bogen Gāṇḍīva, der göttliche Bogen, die beiden großen unerschöpflichen Köcher und dieser Wagen mit dem Affenbanner – o Großweiser, all dies gehört dir.
1.260.19
अनेन धनुषा चैव रथेनाने भारत ।
विजेष्यसि रणे शत्रून्सदेवामानुषान् ॥ १.२६०.१९ ॥
Mit diesem Bogen und diesem Streitwagen, o Bhārata, wirst du im Kampf die Feinde besiegen, samt den Göttern und den nicht-menschlichen Wesen.
1.260.20
एवं तौ समनुज्ञातौ पाववेमहात्मना ।
अर्जुनो वासुदेवश्च दानवश्चयस्तथा ॥ १.२६०.२० ॥
So erhielten die beiden die Erlaubnis des großherzigen Pāvaka: Arjuna und Vāsudeva, und ebenso der Dānava.
1.260.21
परिक्रम्य ततः सर्वे त्रयोऽभरतर्षभ ।
रमणीये नदीकूले सहितामुपाविशंन् ॥ १.२६०.२१ ॥
Dann, nachdem sie umschritten hatten, setzten sich alle drei, o Stier der Bharatas, gemeinsam an das liebliche Flussufer.