મહાભારત · અધ્યાય 1.27
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.27.1
संप्रहृष्टास्ततो नागा जलधाराप्लुतास्तदा ।
सुपर्णेनोह्यमानास्ते जग्मुस्तं द्वीपमाशु वै ॥ १.२७.१ ॥
ત્યારે જળધારાઓથી ભીંજાયેલા નાગ અત્યંત પ્રસન્ન થઈ ગરુડ દ્વારા વહન કરાતા તે દ્વીપ તરફ ઝડપથી ગયા.
1.27.2
तं द्वीपं मकरावासं विहितं विश्वकर्मणा ।
तत्र ते लवणं घोरं ददृशुः पूर्वमागताः ॥ १.२७.२ ॥
પહેલાં ત્યાં આવેલા તેઓએ વિશ્વકર્માએ રચેલા, મકરોના નિવાસ એવા તે દ્વીપમાં ભયાનક લવણસમુદ્ર જોયો.
1.27.3
सुपर्णसहिताः सर्पाः काननं च मनोरमम् ।
सागराम्बुपरिक्षिप्तं पक्षिसङ्घनिजादितम् ॥ १.२७.३ ॥
ગરુડ સાથે આવેલા સર્પોએ સમુદ્રજળથી ઘેરાયેલું, પક્ષીસમૂહોના કલરવથી ગુંજતું મનોહર વન જોયું.
1.27.4
विचित्रफलपुष्पाभिर्वनराजिभिरावृतम् ।
भवनैरावृतं रम्यैस्तथा पद्माकरैरपि ॥ १.२७.४ ॥
વિચિત્ર ફળ-ફૂલોવાળી વૃક્ષપંક્તિઓથી આચ્છાદિત, રમણીય ભવનો અને કમળસરોવરોથી પણ ઘેરાયેલું તે વન હતું.
1.27.5
प्रसन्नसलिलैश्चापि ह्वदैर्दिव्यैर्विभूषितम् ।
दिव्यगन्धवहैः पुण्यैर्मारुतैरुपवीजितम् ॥ १.२७.५ ॥
સ્વચ્છ જળવાળા દિવ્ય સરોવરોથી તે શોભિત હતું અને દિવ્ય સુગંધ વહન કરતા પવિત્ર પવનોથી વીંઝાતું હતું.
1.27.6
उत्पतद्भिरिवाकाशं वृक्षैर्मलयजैरपि ।
शोभितं पुष्पवर्षाणि मुञ्चद्भिर्मारुतोद्धतैः ॥ १.२७.६ ॥
મલય પર્વતના ચંદનવૃક્ષોથી પણ તે શોભતું હતું; જાણે તેઓ આકાશમાં ઊડતા હોય તેમ લાગતા અને પવનથી હલી ફૂલોની વર્ષા કરતા હતા.
1.27.7
वायुविक्षिप्तकुसुमैस्तथाऽन्यैरपि पादपैः ।
किरद्भिरिव तत्रस्थान्नागान्पुष्पाम्बुवृष्टिभिः ॥ १.२७.७ ॥
પવનથી વિખરાયેલાં ફૂલો વડે તથા અન્ય વૃક્ષો વડે, ત્યાં ઊભેલા નાગો પર જાણે ફૂલો અને જળની વર્ષા વરસાવતા હોય તેમ.
1.27.8
मनःसंहर्षजं दिव्यं गन्धर्वाप्सरसां प्रियम् ।
मत्तभ्रमस्संघुष्टं मनोज्ञाकृतिदर्शनम् ॥ १.२७.८ ॥
મનમાં હર્ષ જન્માવનારું, દિવ્ય, ગંધર્વો અને અપ્સરાઓને પ્રિય, મત્ત ભમરાઓના ગુંજારવથી ભરેલું, મનોહર આકારવાળું દૃશ્ય.
1.27.9
रमणीयं शिवं पुण्यं सर्वैर्जनमनोहरैः ।
नानापक्षिरुतं रम्यं कद्रूपुत्रप्रहर्षणम् ॥ १.२७.९ ॥
રમણીય, શુભ, પુણ્યશાળી, સૌનું મન હરી લેનારું, અનેક પક્ષીઓના કૂજનથી રમ્ય, કદ્રુના પુત્રોને હર્ષ આપનારું.
1.27.10
तत्ते वनं समासाद्य विजह्रुः पन्नगास्तदा ।
अब्रुवंश्च महावीर्यं सुपर्णं पतगेश्वरम् ॥ १.२७.१० ॥
ત્યારે તે વનમાં પહોંચીને નાગો વિહાર કરવા લાગ્યા; અને મહાવીર્યવાન પક્ષીરાજ સુપર્ણને કહ્યું.
1.27.11
वहास्मानपरं द्वीपं सुरम्यं विमलोदकम् ।
त्वं हि देशान्बहून्रम्यान्व्रजन्पश्यसि खेचर ॥ १.२७.११ ॥
નિર્મળ જળવાળા બીજા સુંદર દ્વીપે અમને લઈ જા; હે આકાશચારી, તું તો ઘણા સુંદર દેશોમાં ફરતો જુએ છે.
1.27.12
स विचिन्त्याब्रवीत्पक्षी मातरं विनतो तदा ।
किं कारणं मया मातः कर्तव्यं सर्पभाषितम् ॥ १.२७.१२ ॥
ત્યારે તે પક્ષીએ વિચારીને પોતાની માતા વિનતાને કહ્યું, 'હે માતા, નાગોના કથન મુજબ હું શા માટે કરવું જોઈએ?'
1.27.13
दासीभूतास्मि दुर्योगात्सपत्न्याः पतगोत्तम ।
पणं वितथमास्थाय सर्पैरुपधिना कृतम् ॥ १.२७.१३ ॥
હે પક્ષીઓમાં શ્રેષ્ઠ, શોક્યની દુષ્ટ કપટચાલથી હું દાસી બની ગઈ છું. સર્પોએ છળથી ખોટો પણ સ્વીકારીને આ કર્યું.
1.27.14
तस्मिंस्तु कथिते मात्रा कारणे गगनेतरः ।
उवाच वचनं सर्पांस्तेन दुःखेन दुःखितः ॥ १.२७.१४ ॥
માતાએ કારણ કહ્યું ત્યારે આકાશમાં વિહરતું તે પક્ષી એ દુઃખથી દુઃખી થઈને સર્પોને આ વચન બોલ્યું.
1.27.15
किमाहृत्य विदित्वा वा किं वा कृत्वेह पौरुषम् ।
दास्याद्वो विप्रमुच्येयं तथ्यं वदत लेलिहाः ॥ १.२७.१५ ॥
શું લાવીને, શું જાણીને, અથવા અહીં કયું પૌરુષ કરીને તે પક્ષીને તમારી દાસતામાંથી મુક્ત કરી શકાય? હે જીભ ચાટતા સર્પો, સાચું કહો.
1.27.16
श्रुत्वा समब्रुवन्सर्पा आहरामृतमोजसा ।
ततो दास्याद्विप्रमोक्षो भविता तव खेचर ॥ १.२७.१६ ॥
આ સાંભળીને સર્પો એકસાથે બોલ્યા, 'તારા બળથી અમૃત લાવ; ત્યારે હે આકાશચારી, તારી માતાની દાસતામાંથી મુક્તિ થશે.'