ಮಹಾಭಾರತ · ಅಧ್ಯಾಯ 1.27
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.27.1
संप्रहृष्टास्ततो नागा जलधाराप्लुतास्तदा ।
सुपर्णेनोह्यमानास्ते जग्मुस्तं द्वीपमाशु वै ॥ १.२७.१ ॥
ಆಗ ನೀರಿನ ಧಾರೆಗಳಿಂದ ತೋಯ್ದ ನಾಗರು ಅತ್ಯಂತ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಗರುಡನಿಂದ ಹೊತ್ತೊಯ್ಯಲ್ಪಟ್ಟು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಆ ದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ಹೋದರು.
1.27.2
तं द्वीपं मकरावासं विहितं विश्वकर्मणा ।
तत्र ते लवणं घोरं ददृशुः पूर्वमागताः ॥ १.२७.२ ॥
ಮೊದಲೇ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಅವರು, ವಿಶ್ವಕರ್ಮನಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ, ಮಕರಗಳ ವಾಸಸ್ಥಾನವಾದ ಆ ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ಭಯಂಕರವಾದ ಲವಣ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಕಂಡರು.
1.27.3
सुपर्णसहिताः सर्पाः काननं च मनोरमम् ।
सागराम्बुपरिक्षिप्तं पक्षिसङ्घनिजादितम् ॥ १.२७.३ ॥
ಗರುಡನೊಂದಿಗೆ ಬಂದ ಸರ್ಪಗಳು, ಸಮುದ್ರಜಲದಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿಯಲ್ಪಟ್ಟ, ಪಕ್ಷಿಗಳ ಗುಂಪುಗಳ ಕೂಗಿನಿಂದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮನೋಹರ ಅರಣ್ಯವನ್ನು ಕಂಡವು.
1.27.4
विचित्रफलपुष्पाभिर्वनराजिभिरावृतम् ।
भवनैरावृतं रम्यैस्तथा पद्माकरैरपि ॥ १.२७.४ ॥
ಅದು ವಿಚಿತ್ರ ಹಣ್ಣು ಹೂವುಗಳುಳ್ಳ ಮರಸಾಲುಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿತ್ತು; ರಮಣೀಯ ಭವನಗಳು ಮತ್ತು ಕಮಲದ ಕೊಳಗಳಿಂದಲೂ ಸುತ್ತುವರಿದಿತ್ತು.
1.27.5
प्रसन्नसलिलैश्चापि ह्वदैर्दिव्यैर्विभूषितम् ।
दिव्यगन्धवहैः पुण्यैर्मारुतैरुपवीजितम् ॥ १.२७.५ ॥
ಅದು ಸ್ವಚ್ಛ ಜಲದ ದಿವ್ಯ ಸರೋವರಗಳಿಂದ ಶೋಭಿತವಾಗಿತ್ತು; ದಿವ್ಯ ಸುಗಂಧ ಹೊತ್ತ ಪವಿತ್ರ ಗಾಳಿಗಳಿಂದ ಬೀಸಲ್ಪಡುತ್ತಿತ್ತು.
1.27.6
उत्पतद्भिरिवाकाशं वृक्षैर्मलयजैरपि ।
शोभितं पुष्पवर्षाणि मुञ्चद्भिर्मारुतोद्धतैः ॥ १.२७.६ ॥
ಮಲಯ ಪರ್ವತದ ಚಂದನ ವೃಕ್ಷಗಳಿಂದಲೂ ಅದು ಶೋಭಿಸುತ್ತಿತ್ತು; ಅವು ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಏರುವಂತೆ ತೋರಿ, ಗಾಳಿಯಿಂದ ಹಾರಾಡಿ ಹೂಮಳೆ ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
1.27.7
वायुविक्षिप्तकुसुमैस्तथाऽन्यैरपि पादपैः ।
किरद्भिरिव तत्रस्थान्नागान्पुष्पाम्बुवृष्टिभिः ॥ १.२७.७ ॥
ಗಾಳಿಯಿಂದ ಚದುರಿದ ಹೂವುಗಳಿಂದಲೂ ಇತರ ವೃಕ್ಷಗಳಿಂದಲೂ, ಅಲ್ಲಿದ್ದ ನಾಗರ ಮೇಲೆ ಹೂವು ಮತ್ತು ನೀರಿನ ಮಳೆ ಸುರಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ.
1.27.8
मनःसंहर्षजं दिव्यं गन्धर्वाप्सरसां प्रियम् ।
मत्तभ्रमस्संघुष्टं मनोज्ञाकृतिदर्शनम् ॥ १.२७.८ ॥
ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹರ್ಷ ನೀಡುವ, ದಿವ್ಯವಾದ, ಗಂಧರ್ವ ಮತ್ತು ಅಪ್ಸರೆಯರಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ, ಮತ್ತ ಭ್ರಮರಗಳ ಝೇಂಕಾರದಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಮನೋಹರ ರೂಪದ ದೃಶ್ಯ.
1.27.9
रमणीयं शिवं पुण्यं सर्वैर्जनमनोहरैः ।
नानापक्षिरुतं रम्यं कद्रूपुत्रप्रहर्षणम् ॥ १.२७.९ ॥
ರಮಣೀಯ, ಶುಭ, ಪವಿತ್ರ, ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸೆಳೆಯುವ, ಅನೇಕ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಕೂಗಿನಿಂದ ಸುಂದರವಾದ, ಕದ್ರುವಿನ ಪುತ್ರರನ್ನು ಸಂತೋಷಗೊಳಿಸುವ.
1.27.10
तत्ते वनं समासाद्य विजह्रुः पन्नगास्तदा ।
अब्रुवंश्च महावीर्यं सुपर्णं पतगेश्वरम् ॥ १.२७.१० ॥
ಆಗ ಆ ವನವನ್ನು ತಲುಪಿ ನಾಗರು ವಿಹರಿಸಿದರು; ಮಹಾ ಪರಾಕ್ರಮಿ ಪಕ್ಷಿರಾಜ ಸುಪರ್ಣನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.
1.27.11
वहास्मानपरं द्वीपं सुरम्यं विमलोदकम् ।
त्वं हि देशान्बहून्रम्यान्व्रजन्पश्यसि खेचर ॥ १.२७.११ ॥
ನಿರ್ಮಲ ನೀರಿರುವ ಇನ್ನೊಂದು ಸುಂದರ ದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಒಯ್ಯು; ಓ ಆಕಾಶಚಾರಿಯೇ, ನೀನು ಅನೇಕ ಸುಂದರ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತ ನೋಡುತ್ತೀಯೆ.
1.27.12
स विचिन्त्याब्रवीत्पक्षी मातरं विनतो तदा ।
किं कारणं मया मातः कर्तव्यं सर्पभाषितम् ॥ १.२७.१२ ॥
ಆಗ ಆ ಪಕ್ಷಿ ಯೋಚಿಸಿ ತನ್ನ ತಾಯಿ ವಿನತೆಗೆ ಹೇಳಿತು: 'ಅಮ್ಮಾ, ನಾಗರ ಮಾತಿನಂತೆ ನಾನು ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು?'
1.27.13
दासीभूतास्मि दुर्योगात्सपत्न्याः पतगोत्तम ।
पणं वितथमास्थाय सर्पैरुपधिना कृतम् ॥ १.२७.१३ ॥
ಪಕ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಸವತಿಯ ದುಷ್ಟ ತಂತ್ರದಿಂದ ನಾನು ದಾಸಿಯಾದೆನು. ಸರ್ಪಗಳು ವಂಚನೆಯಿಂದ ಸುಳ್ಳು ಪಣವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಇದನ್ನು ಮಾಡಿದವು.
1.27.14
तस्मिंस्तु कथिते मात्रा कारणे गगनेतरः ।
उवाच वचनं सर्पांस्तेन दुःखेन दुःखितः ॥ १.२७.१४ ॥
ತಾಯಿ ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳಲು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ಆ ಪಕ್ಷಿ ಆ ದುಃಖದಿಂದ ದುಃಖಿತನಾಗಿ ಸರ್ಪಗಳಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿತು.
1.27.15
किमाहृत्य विदित्वा वा किं वा कृत्वेह पौरुषम् ।
दास्याद्वो विप्रमुच्येयं तथ्यं वदत लेलिहाः ॥ १.२७.१५ ॥
ಏನನ್ನು ತಂದು, ಏನನ್ನು ತಿಳಿದು, ಅಥವಾ ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಪರಾಕ್ರಮ ಮಾಡಿ ನಿಮ್ಮ ದಾಸ್ಯದಿಂದ ಆ ಪಕ್ಷಿಯನ್ನು ಬಿಡಿಸಬಹುದು? ನಾಲಿಗೆ ನೆಕ್ಕುವ ಸರ್ಪಗಳೇ, ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿ.
1.27.16
श्रुत्वा समब्रुवन्सर्पा आहरामृतमोजसा ।
ततो दास्याद्विप्रमोक्षो भविता तव खेचर ॥ १.२७.१६ ॥
ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಸರ್ಪಗಳು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಹೇಳಿದವು: 'ನಿನ್ನ ಬಲದಿಂದ ಅಮೃತವನ್ನು ತಂದುಕೊಡು; ಆಗ, ಆಕಾಶಚಾರಿಯೇ, ನಿನ್ನ ತಾಯಿಯ ದಾಸ್ಯದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಆಗುವುದು.'