மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 1.27
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
1.27.1
संप्रहृष्टास्ततो नागा जलधाराप्लुतास्तदा ।
सुपर्णेनोह्यमानास्ते जग्मुस्तं द्वीपमाशु वै ॥ १.२७.१ ॥
அப்போது நீர்த்தாரைகளால் நனைந்த நாகங்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் கருடனால் சுமக்கப்பட்டு விரைவாக அந்தத் தீவுக்குச் சென்றன.
1.27.2
तं द्वीपं मकरावासं विहितं विश्वकर्मणा ।
तत्र ते लवणं घोरं ददृशुः पूर्वमागताः ॥ १.२७.२ ॥
முன்பே அங்கு வந்திருந்த அவர்கள், விஸ்வகர்மாவால் அமைக்கப்பட்ட, மகரங்களின் இருப்பிடமான அந்தத் தீவில் அந்தப் பயங்கரமான உப்புக் கடலைக் கண்டனர்.
1.27.3
सुपर्णसहिताः सर्पाः काननं च मनोरमम् ।
सागराम्बुपरिक्षिप्तं पक्षिसङ्घनिजादितम् ॥ १.२७.३ ॥
கருடனுடன் வந்த பாம்புகள், கடல் நீரால் சூழப்பட்டு பறவைக் கூட்டங்களின் ஒலியால் எதிரொலித்த அழகிய காட்டைக் கண்டன.
1.27.4
विचित्रफलपुष्पाभिर्वनराजिभिरावृतम् ।
भवनैरावृतं रम्यैस्तथा पद्माकरैरपि ॥ १.२७.४ ॥
அது பலவண்ண கனிகளும் மலர்களும் கொண்ட மரவரிசைகளால் சூழப்பட்டிருந்தது; அழகிய மாளிகைகளாலும் தாமரைக் குளங்களாலும் கூட சூழப்பட்டிருந்தது.
1.27.5
प्रसन्नसलिलैश्चापि ह्वदैर्दिव्यैर्विभूषितम् ।
दिव्यगन्धवहैः पुण्यैर्मारुतैरुपवीजितम् ॥ १.२७.५ ॥
அது தெளிந்த நீருள்ள தெய்வீக ஏரிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது; தெய்வீக நறுமணம் சுமந்து வரும் புனித காற்றால் வீசப்பட்டுக்கொண்டிருந்தது.
1.27.6
उत्पतद्भिरिवाकाशं वृक्षैर्मलयजैरपि ।
शोभितं पुष्पवर्षाणि मुञ्चद्भिर्मारुतोद्धतैः ॥ १.२७.६ ॥
மலயமலையில் பிறந்த சந்தன மரங்களாலும் அது அழகுற்றிருந்தது; அவை ஆகாயத்தில் எழுவது போல் தோன்றின, காற்றால் கிளர்ந்து மலர்மழை பொழிந்தன.
1.27.7
वायुविक्षिप्तकुसुमैस्तथाऽन्यैरपि पादपैः ।
किरद्भिरिव तत्रस्थान्नागान्पुष्पाम्बुवृष्टिभिः ॥ १.२७.७ ॥
காற்றால் சிதறிய மலர்களுடனும், பிற மரங்களுடனும், அங்கே நின்ற நாகங்களின் மீது மலர்களும் நீரும் பொழிவது போல் இருந்தது.
1.27.8
मनःसंहर्षजं दिव्यं गन्धर्वाप्सरसां प्रियम् ।
मत्तभ्रमस्संघुष्टं मनोज्ञाकृतिदर्शनम् ॥ १.२७.८ ॥
மனத்தில் மகிழ்ச்சியை எழுப்பும், தெய்வீகமான, கந்தர்வர்களுக்கும் அப்சரஸ்களுக்கும் பிரியமான, மயங்கிய வண்டுகளின் ஒலி நிறைந்த, மனங்கவரும் காட்சியுடையது.
1.27.9
रमणीयं शिवं पुण्यं सर्वैर्जनमनोहरैः ।
नानापक्षिरुतं रम्यं कद्रूपुत्रप्रहर्षणम् ॥ १.२७.९ ॥
இனிமையான, மங்கலமான, புனிதமான, அனைவரின் மனத்தையும் கவரும், பல பறவைகளின் ஒலியால் அழகான, கத்ரூவின் மகன்களை மகிழ்விக்கும் (வனம்).
1.27.10
तत्ते वनं समासाद्य विजह्रुः पन्नगास्तदा ।
अब्रुवंश्च महावीर्यं सुपर्णं पतगेश्वरम् ॥ १.२७.१० ॥
அப்போது அவ்வனத்தை அடைந்து நாகங்கள் விளையாடின; மேலும் மகாவீரியமுள்ள பறவைகளின் அரசனான சுபர்ணனிடம் அவை கூறின.
1.27.11
वहास्मानपरं द्वीपं सुरम्यं विमलोदकम् ।
त्वं हि देशान्बहून्रम्यान्व्रजन्पश्यसि खेचर ॥ १.२७.११ ॥
தெளிந்த நீருடைய மிக அழகான மற்றொரு தீவுக்கு எங்களை சுமந்து செல், ஆகாயத்தில் பறப்பவனே; நீயே பல அழகிய நாடுகளில் சென்று பார்த்திருக்கிறாய்.
1.27.12
स विचिन्त्याब्रवीत्पक्षी मातरं विनतो तदा ।
किं कारणं मया मातः कर्तव्यं सर्पभाषितम् ॥ १.२७.१२ ॥
பின்னர் அப்பறவை சிந்தித்து தன் தாய் வினதையிடம் கூறியது: 'அம்மா, நாகங்களின் சொற்படி நான் எதற்காக செய்ய வேண்டும்?'
1.27.13
दासीभूतास्मि दुर्योगात्सपत्न्याः पतगोत्तम ।
पणं वितथमास्थाय सर्पैरुपधिना कृतम् ॥ १.२७.१३ ॥
பறவைகளில் சிறந்தவனே, சக்களத்தியின் தீய சூழ்ச்சியால் நான் அடிமையானேன். சர்ப்பங்கள் வஞ்சனையால் பொய்ப் பந்தயத்தை ஏற்று இதைச் செய்தன.
1.27.14
तस्मिंस्तु कथिते मात्रा कारणे गगनेतरः ।
उवाच वचनं सर्पांस्तेन दुःखेन दुःखितः ॥ १.२७.१४ ॥
அன்னை காரணத்தைச் சொன்னதும், வானில் திரியும் அந்தப் பறவை அந்தத் துயரால் துயருற்று சர்ப்பங்களிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னது.
1.27.15
किमाहृत्य विदित्वा वा किं वा कृत्वेह पौरुषम् ।
दास्याद्वो विप्रमुच्येयं तथ्यं वदत लेलिहाः ॥ १.२७.१५ ॥
எதை எடுத்து வந்தால், எதை அறிந்தால், அல்லது இங்கு என்ன வீரச்செயல் செய்தால் உங்கள் அடிமைத்தனத்திலிருந்து அந்தப் பறவையை விடுவிக்க முடியும்? நாக்கை நக்கும் சர்ப்பங்களே, உண்மையைச் சொல்லுங்கள்.
1.27.16
श्रुत्वा समब्रुवन्सर्पा आहरामृतमोजसा ।
ततो दास्याद्विप्रमोक्षो भविता तव खेचर ॥ १.२७.१६ ॥
இதைக் கேட்ட சர்ப்பங்கள் ஒருமித்துச் சொன்னன: 'உன் வலிமையால் அமிர்தத்தைக் கொண்டு வா; அப்போது, வானில் திரிபவனே, உன் தாயின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து விடுதலை உண்டாகும்.'